آیا مطرح کردن گناهان شخصی برای از بین بردن تکبر جایز است؟

برای مبارزه با عجب و کبر بایستی از سالم ترین راه وارد شد، برای پاک کردن چهره از چرک و گثافت نبایستی به چهره شخص آسیب وارد نمود .
آشکار نمودن عیب، خودش عیب بزرگی است، تنها پزشک متخصص بایستی جراحی کند ، فرد ناصح و صالح با مراعات موارد خاص و حساس و به خلوت بایستی عیب برادر و خواهر دینی اش را به او هدیه نماید(أبی عبد الله ع قال: أحب إخوانی إلی من أهدى إلی عیوبی.)
{ ثمره الأخوه حفظ الغیب و إهداء العیب‏
فرد ناصح با بیان عیب دیگری قصد زدودن و مخفی نمودن آن را دارد، هر گونه آشکار سازی، نشر عیب طرف مقابل و رسوا نمودن آن است! و نوعی هتک حرمت مومن تلقی گشته و باعث ترقیق حیای شخص میشود!
من بصرک عیبک فقد نصحک‏
هر کس تو را به عیب ات آگاه گرداند خیر خواه توست!
هیچ خیر خواهی اسباب رسوایی نمیشود، عیب شخص را برای همان شخص، آنهم به خلوت بیان میکند تا با مرتفع شدن آن از دید دیگران هم پنهان بماند، نه اینکه مخبر عیب دیگران برای عموم باشیم!
وظیفه مومن عیب پوشی مومن است نه افشای آن!
من أفشى سرک ضیع أمرک
هر کس سر تو را فاش کند کارت را ضایع نموده است!
لو عقل المرء عقله لأحرز سره عمن أفشاه إلیه و لم یطلع أحدا علیه‏
لا تثق بمن یذیع سرک‏
کسی که راز تو را آشکار کند اعتماد نکن!
لا یستر عبد على عبد فی الدنیا الا ستر الله علیه یوم القیامه
نهج الفصاحه (مجموعه کلمات قصار حضرت رسول صلى الله علیه و آله)، ص: 682
بنده ای (عیب) بنده ای دیگر را نپوشاند مگر اینکه خداوند در روز قیامت بر او (عیب هایش را) بپوشاند.
من ستر اخاه المسلم فی الدنیا فلم یفضحه ستره الله یوم القیامه.
هر که بر عیب برادر مسلمانش در دنیا پرده پوشد و او را رسوا نسازد، خداوند در قیامت، عیب او را بپوشاند.
در سیره اهل بیت عصمت طهارت علیهم السلام چنین شیوه ای برای درمان خودبینی و کبر دیگران استفاده نشده!