جناب استاد در متنی احادیثی از معصومین در مورد اتفاقاتی که در عصر ظهور اتفاق می افتد از حضرت رسول اکرم سلام و صلوات خداوند بر ایشان آورده اند که فرموده اند :در آخرالزمان مرد از زنش اطاعت کرده و از پدر و مادرش نافرمانی می کند
لطف می فرمائید حد و حدود این اطاعت را بفرمائید که اصولا نباید این اطاعت(اطاعت مرد از زن) هیچ وقت اتفاق بیافتد و همیشه زن مطیع امر مرد خود باشد یا بعضا زن در زندگی خود عقل و کیاستی بکار می برد که مردش کمتر از این تدبیر بر خوردار است و یا مرد و زن با هم بیشتر دوست می شوند و این دوستی امر اطاعت را کم رنگ می کند چون خانمها باورشان بر این است که مرد هم یک انسان است با کلی اشتباهات و دلیل ندارد از کسی که خود اشتباه می کند اطاعت کنیم ممنون می شوم توضیح بفرمائید
تبیین حدیث اطاعت از زن و نافرمانی از والدین در آخرالزمان؟
عصاره و پاسخاول در یک نگاه (خلاصه ۶۰ کلمهای)
مذمت زنان در احادیث آخرالزمان به زنان دنیازده و دنیاگیر مربوط است که بهرهای از ایمان و تقوا ندارند. اطاعت از کسی که خدا را معصیت میکند، حرام است و در موارد واجبات، زن نباید از شوهرش اطاعت کند. زن عاقله و مومنه از دیگر زنان جداست.
پاسخ حضرت استاد علی ساعی (عبدالله مشکات)
مدرس و پژوهشگر منظومه معارف حکمت و عترت | کانون فرهنگی سروش بامداداندر کل احادیثی که زن مورد مذمت واقع شده مراد از آن زنان دنیا زده و دنیاگیری است که بهره کافی از ایمان نبرده و از تقوای الهی محرومند و در اسارت آمال خرد و حقیرشان بوده و اعمالشان سد راه معنویت و کندی عبادات میگردد و اطاعت از آنها انسان را از مسیر صحیح بندگی الهی خارج میسازد و نیروی شان را در راه دنیا طلبی و موضوعات لهو و لغو به تاراج میبرد.
هیچ کس چه زن و مرد و هر کس دیگر حق ندارد در موارد معصیت الهی از کسی اطاعت کند!
اطاعت از شوهر در نهی واجبات حرام است.
لا طاعه لمخلوق فی معصیه الخالق، لا طاعه لمن عصى الله.
عن أبی عبد الله ع قال: سألته عن امرأه لها زوج أبى أن یأذن لها أن تحج و لم تحج حجه الإسلام فغاب زوجها عنها و قد نهاها أن تحج قال لا طاعه له علیها فی حجه الإسلام فلتحج إن شاءت.
زن عاقله و عارفه و نجیبه و مومنه و تقیه از دیگر زنان جداست، زن مومنه عزیزتر و محبوب تر از مرد مومن است
قال سمعت أبا عبد الله ع یقول المؤمنه أعز من المؤمن و المؤمن أعز من الکبریت الأحمر فمن رأى منکم الکبریت الأحمر.
الکافی (ط - الإسلامیه)، ج2، ص: 242