ایا با توجه به فراز “غضوا ابصارهم عما حرم الله عليهم” خطبه متقین می توان گفت که علاوه بر محارم الهی باید از خیلی از چیزهای دیگر مثل دنیا , لذات حرام و یا دزدی !!!و … غض بصر کنیم؟

سوال1648 :
ایا با توجه به فراز “غضوا ابصارهم عما حرم الله عليهم” خطبه متقین می توان گفت که علاوه بر محارم الهی باید از خیلی از چیزهای دیگر مثل دنیا , لذات حرام و یا دزدی !!!و … غض بصر کنیم؟
🌸🔆❄️بسم الله الرحمن الرحیم❄️🔆🌸
#پاسخ1648
🍀🔅🌟سلام علیکم🌟🔅🍀
🌻🍀🌱🌱🍀🌻
🔆🔅🌱کلام حضرت در این فراز تاکید روی غضّ بصر از محارم بوده که مقدمه ی کوتاه نمودن دیده از مکاره و مباحات میباشد، دیده ی آدمی دروازه ی قلب بوده که بخشی از خوراک آن را تامین میکند همانطوریکه معده نبایستی از هر چیزی انباشته شود، دل آدمی هم نبایستی از هر خوراک نامطلوبی پر شود، دیده ی آدمی تصاویر و نقش های زیادی را به دل آدمی می اندازد که باعث مشغولیت آن با لغویات و بیماری آن میشود پس برای آرامش دل و گشایش دید ملکوتی بایستی دید خود را از هر لغوی پوشیده داریم!
🌸🔅🌱 و فَرَضَ عَلَى الْبَصَرِ أَنْ لَا يَنْظُرَ إِلَى مَا حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ أَنْ يُعْرِضَ عَمَّا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ مِمَّا لَا يَحِلُّ لَهُ وَ هُوَ عَمَلُهُ وَ هُوَ مِنَ الْإِيمَانِ فَقَالَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى- قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ «13» فَنَهَاهُمْ أَنْ يَنْظُرُوا إِلَى عَوْرَاتِهِمْ وَ أَنْ يَنْظُرَ الْمَرْءُ إِلَى فَرْجِ أَخِيهِ وَ يَحْفَظَ فَرْجَهُ أَنْ يُنْظَرَ إِلَيْهِ وَ قَالَ وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ‏ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ يَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ «1» مِنْ أَنْ تَنْظُرَ إِحْدَاهُنَّ إِلَى فَرْجِ أُخْتِهَا وَ تَحْفَظَ فَرْجَهَا مِنْ أَنْ يُنْظَرَ إِلَيْهَا وَ قَالَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ فِي الْقُرْآنِ مِنْ حِفْظِ الْفَرْجِ فَهُوَ مِنْ الزِّنَا إِلَّا هَذِهِ الْآيَةَ فَإِنَّهَا مِنَ النَّظَرِ «2» ثُمَّ نَظَمَ مَا فَرَضَ عَلَى الْقَلْبِ وَ اللِّسَانِ وَ السَّمْعِ وَ الْبَصَرِ فِي آيَةٍ أُخْرَى فَقَالَ وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَ لا أَبْصارُكُمْ وَ لا جُلُودُكُمْ «3» يَعْنِي بِالْجُلُودِ الْفُرُوجَ وَ الْأَفْخَاذَ وَ قَالَ وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا «4» فَهَذَا مَا فَرَضَ اللَّهُ عَلَى الْعَيْنَيْنِ مِنْ غَضِّ الْبَصَرِ عَمَّا حَرَّمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هُوَ عَمَلُهُمَا وَ هُوَ مِنَ الْإِيمَانِ وَ فَرَضَ اللَّهُ عَلَى الْيَدَيْنِ أَنْ لَا يَبْطِشَ بِهِمَا إِلَى مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَ أَنْ يَبْطِشَ بِهِمَا إِلَى مَا أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ فَرَضَ عَلَيْهِمَا مِنَ الصَّدَقَةِ وَ صِلَةِ الرَّحِمِ وَ الْجِهَادِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الطَّهُورِ لِلصَّلَاةِ فَقَال‏
الكافي (ط – الإسلامية)، ج‏2، ص: 35
🌷🔅🌱و بر چشم واجب كرده كه به آنچه خدا ديدن آن را حرام كرده است ننگرد، و از آنچه خدا نظر به آن را نهى كرده است و حلال نيست اعراض كند؛ و اين عمل چشم است و ايمان چشم، و خود گفته است: «قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ به مؤمنان بگو كه‏ چشمهاى خود را فرو گيرند و فروج خويش نگاه دارند»؛ بدين گونه مؤمنان را از اين نهى كرد كه به عورتهاى خود نگاه كنند، هم بايد انسان به عورت برادر خود نظر نكند، و هم اندام عورت خويش پوشيده دارد تا ديگرى آن را ننگرد؛ و گفته است: «وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ يَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ به زنان مؤمن بگو كه چشمهاى خود را فرو گيرند و فروج خويش نگاه دارند»، و زنى به اندام نهان خواهر خود نگاه نكند، و آن را پوشيده دارد تا نظر ديگرى بر آن نيفتد. (زبيرى گويد: در اينجا امام صادق چنين افزود:
«هر چه در قرآن در باره نگاهدارى اندام نهان (فرج) آمده مقصود حفظ از زنا است، جز در اين آيه كه مقصود نگاه است). سپس خداوند آنچه بر قلب و زبان و گوش و چشم واجب است در آيه‏اى ديگر به هم پيوسته و چنين گفته است: «وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَ لا أَبْصارُكُمْ وَ لا جُلُودُكُمْ شما نمى‏توانستيد كردار خويش از آن پوشيده داريد كه گوش و چشم و پوست شما بر ضد شما گواهى دهند»، كه مقصود از پوست، فرج و ران است. و باز گفته است: «وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ، إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مسئولا در پى چيزى مرو كه به آن علم ندارى، كه گوش و چشم و قلب همه مسئولند، و از آنها مؤاخذه مى‏شود». اين است آنچه خدا بر دو چشم واجب فرموده است، يعنى: نظر نكردن به آنچه خدا حرام كرده است. و اين عمل چشم است و ايمان چشم.
الحياة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص: 479