منظور از مشیت الهی چیست و فرق آن با اراده چیست؟

‏
مشیت یعنی آغاز، تا آغازی نباشد حرکت و رشد و آفرینشی نخواهد بود و پایانی هم نخواهد بود، اوست که هم آغاز کننده است هم پایان دهنده، اگر پایانی معین نکند هیچ آفریده ای پایان و مرگ را تجربه نخواهد نمود.
هر آفریده ای مجموعه ای از آغاز ها و پایان هاست . اگر خدای بلند مرتبه بعد از پایان هر پدیده ای آغازی دگر را مشیت نفرماید آفریده معدوم خواهد شد. اولین واحد از آغاز تا انجام، از جنس زمان نبوده و ربطی به آن ندارد؛ حتی وقوع و تحققش در حیطه مکان نمیباشد. بودن شیء در هر آن زندگی نه در زمان است و نه در مکان و درک این امر از قدرت اندیشه و خیال بشر خارج است.
هر آفریده ای با اینکه هستند اما وسعت وجودی شان صفر است، چرا که آن واحد و جزء واحد نه زمان دارند و نه طول و عرض و ارتفاعی، تنها آنچه که تحقق دارد مشیت اوست، والسلام. آنچه از آفریده درک میکنیم در واقع درکی از مشیت و تقدیرات اوست.
مشیت، ذکر اول
علم نور خداست.
المشیئه هی الذکر الأول
مشیت، تابش اولیه نور خدا، طلوع و تجلی و جلوه ی اولیه نور علم خداست.
وقتی نور خدا رخ مینماید، جمال خود مینمایاند.
مشیت، جوانه علم از جان و دل علم خداست.
مشیت، اولین کشف حجاب از جمال علم خداست.
اراده
الإراده هی العزیمه على ما یشاء
اراده تابش ثانوی نور خداست، طلوع و تجلی و جلوه ی ثانوی نور علم خداست.
وقتی مشیت خدا رخ مینماید و جمالش را مینمایاند.
اراده خدا یعنی جوانه مشیت خدا از جان و دل همان مشیت.
اراده خدا یعنی، دومین کشف حجاب از جمال علم. به عبارتی کشف حجاب از جمال مشیت خدا.
ان شاء الله توضیح جامع در شرح دعای 33 صحیفه ی سجادیه، در حال تدوین است، دعا فرمایید!