درمورد سند دعای عرفه،ک پسران غالب اسدی روای آن هستن،آیا روایت اینها کفایت ازاعتبارآن میکند؟

سوال700 :
خداقوت. درمورد سند دعای عرفه،ک پسران غالب اسدی روای آن هستن،آیا روایت اینها کفایت ازاعتبارآن میکند؟آیا امامان بعد ازامام حسین علیه السلام این دعا رو تایید کردن؟هرچندمضامین نیایش ازمعنای بی نظیری برخورداره ک ازغیرمعصوم نمیتونه صادرشده باشه.متشکرم
🌸🔆❄️بسم الله الرحمن الرحیم❄️🔆🌸
#پاسخ700
🍀🔅🌟سلام علیکم🌟🔅🍀
🔆🔅🌱پسران غالب دلیل اعتبار دعای مربوطه نبوده چرا که آنها از راویان مجهول میباشند و در توثیق آنها از بزرگان رجالی مطلبی وارد نشده .
🍀❄️سند و توثیق قلبی❄️🍀
🔆🔅🌱جایی که سنگ به عشق و سوز آقا ابا عبد الله الحسین اشک خونش جاری میشود و آب و باد و باران و دریا و ماهیانش و آسمان با آن عظمتش و … میشکنند و به سوز حسینی میسوزند، درک عطر کلام حضرت از نهاد دعای عرفه بر دل سلیم جای هیچ تعجبی نیست! دلی که به کلام حضرتش آشنا نباشد دل نیست ، سنگ به مراتب از آن بهتر است!
🔆🔅🌱آری جمال حضرت در قاب دعای عرفه به زیبایی هر چه تمام نمایان است!
🌸🔅🌱خطبة زين العابدين ع في مدخل المدينة
فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ- مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ بَارِئِ الْخَلَائِقِ أَجْمَعِينَ الَّذِي بَعُدَ فَارْتَفَعَ فِي السَّمَاوَاتِ الْعُلَى وَ قَرُبَ فَشَهِدَ النَّجْوَى نَحْمَدُهُ عَلَى عَظَائِمِ الْأُمُورِ وَ فَجَائِعِ الدُّهُورِ وَ جَلِيلِ الرُّزْءِ وَ عَظِيمِ الْمَصَائِبِ أَيُّهَا الْقَوْمُ إِنَّ اللَّهَ وَ لَهُ الْحَمْدُ ابْتَلَانَا بِمُصِيبَةٍ جَلِيلَةٍ وَ ثُلْمَةٍ فِي الْإِسْلَامِ عَظِيمَةٍ قُتِلَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَ عِتْرَتُهُ وَ سُبِيَ نِسَاؤُهُ وَ صِبْيَتُهُ وَ دَارُوا بِرَأْسِهِ فِي الْبُلْدَانِ مِنْ فَوْقِ عَالِي السِّنَانِ أَيُّهَا النَّاسُ فَأَيُّ رِجَالاتٍ مِنْكُمْ يُسَرُّونَ بَعْدَ قَتْلِهِ أَمْ أَيَّةُ عَيْنٍ تَحْبِسُ دَمْعَهَا وَ تُصِنُّ عَنِ انْهِمَالِهَا فَلَقَدْ بَكَتِ السَّبْعُ الشِّدَادُ لِقَتْلِهِ وَ بَكَتِ الْبِحَارُ وَ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ وَ الْأَشْجَارُ وَ الْحِيتَانُ وَ الْمَلَائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ وَ أَهْلُ السَّمَاوَاتِ أَجْمَعُونَ أَيُّهَا النَّاسُ أَيُّ قَلْبٍ لَا يَتَصَدَّعُ لِقَتْلِهِ أَمْ أَيُّ فُؤَادٍ لَا يَحِنُّ إِلَيْهِ أَمْ أَيُّ سَمْعٍ يَسْمَعُ هَذِهِ الثُّلْمَةَ الَّتِي ثَلُمَتْ فِي الْإِسْلَامِ أَيُّهَا النَّاسُ أَصْبَحْنَا مَطْرُودِينَ مُشَرَّدِينَ مَذُودِينَ شَاسِعِينَ كَأَنَّا أَوْلَادُ تُرْكٍ أَوْ كَابُلَ مِنْ غَيْرِ جُرْمٍ اجْتَرَمْنَاهُ وَ لَا مَكْرُوهٍ ارْتَكَبْنَاهُ- ما سَمِعْنا بِهذا فِي آبائِنَا الْأَوَّلِينَ- إِنْ هذا إِلَّا اخْتِلاقٌ وَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ النَّبِيَّ تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ فِي قِتَالِنَا كَمَا تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ فِي الْوَصَاةِ بِنَا لَمَا زَادُوا عَلَى مَا فَعَلُوهُ- فَ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ فَقَامَ إِلَيْهِ صَوْحَانُ بْنُ صَعْصَعَةَ بْنِ صَوْحَانَ وَ كَانَ زَمِناً فَاعْتَذَرَ إِلَيْهِ فَقَبِلَ عُذْرَهُ وَ شَكَرَ لَهُ وَ تَرَحَّمَ عَلَى أَبِيهِ.
مثير الأحزان، ص: 113