منظور از اینکه معرفت کار خداست و انسان نقشی ندارد چیست؟

معرفت بمنزله نور خورشیدی است که میتابد، که در تابش آن انسان هیچ نقشی ندارد اما لازم است تا دیده ی خود را به آن فروزان نماید و از روشنایی اش بهره مند گردد! مثل دانه شکوفه های معرفت را بارور نموده گل و گیاه و عطر و شهد معرفت را به بار بنشاند و میوه های شیرین معرفت را برساند، یعنی هر چند که انسان در اخذ معرفت نقشی ندارد اما بایستی ارض و سماء وجودش را به آن زینت و زیور ببخشد! انسان وظیفه اش گشودن صدر و سینه ی خود بسوی معارف الهی است، نقش انسان تطهیر قلب برای قابلیت یافتن به نگین معارف الهی است.
هر مرحله از معرفت، تکالیفی را متوجه انسان میکند تا او خود را برای اخذ معارف عالی تر آماده نماید!
معرفت همچون رزق و روزی است ؛ هر چند که روزی رسان خداست اما وظیفه انسان تلاش برای کسب روزی خداست
عن أبی عبد الله ع قال: لیس لله على خلقه أن یعرفوا و للخلق على الله أن یعرفهم و لله على الخلق إذا عرفهم أن یقبلوا.
2- عده من أصحابنا عن أحمد بن محمد بن عیسى عن الحجال عن ثعلبه بن میمون عن عبد الأعلى بن أعین قال: سألت أبا عبد الله ع من لم یعرف شیئا- هل علیه شی‏ء قال لا.
الکافی (ط - الإسلامیه)، ج‏1، ص: 165