جایگاه عشق در قرآن و روایات چیست؟

هیچ چیز نمیتواند مقدمه عشق الهی باشد،
خدا از هر چیزی بی نیاز است و عشق او هم مستغنی از هر مقدمه و هر عشق مجازی است،
در حقیقت کسی نمیتواند که عاشق خدا نباشد! اما فراموشی عشق خدا برای بندگان ناسپاس خدا امکان پذیر است! یعنی به جهل، او را و عشقش را در مخلوقاتش بجوید و راهش را گم کند!
از نگاه دیگر تمام آقریده های خدا آیات عشق الهی اند و عشق به آیات از روی مجاز به آنها اطلاق میشود.
بزرگترین طریق عشق الهی اسماء حسنای الهی است، به زبان ساده تر عشق محمد و آل محمد ص میباشد، غیر آنها سراب های عشق الهی اند، و حس هر عشق پاک در دل و جان درک ودایع و مسیر های عشق الهی اند! اما هر عشق شهوانی و نفسانی و دنیوی منحرف کننده ی راه عشق الهی است.
قال رسول الله ص إن الله خلق الإسلام فجعل له عرصه «3» و جعل له نورا و جعل له حصنا و جعل له ناصرا فأما عرصته فالقرآن و أما نوره فالحکمه و أما حصنه فالمعروف و أما أنصاره فأنا و أهل بیتی و شیعتنا فأحبوا أهل بیتی و شیعتهم و أنصارهم فإنه لما أسری بی إلى السماء الدنیا فنسبنی جبرئیل ع لأهل السماء استودع الله حبی و حب أهل بیتی و شیعتهم فی قلوب الملائکه فهو عندهم ودیعه إلى یوم القیامه ثم هبط بی إلى أهل الأرض فنسبنی إلى أهل الأرض فاستودع الله عز و جل حبی و حب أهل بیتی و شیعتهم فی قلوب مؤمنی أمتی فمؤمنو أمتی یحفظون ودیعتی فی أهل بیتی إلى یوم القیامه ألا فلو أن الرجل من أمتی عبد الله عز و جل عمره أیام الدنیا ثم لقی الله عز و جل مبغضا لأهل بیتی و شیعتی ما فرج الله صدره إلا عن النفاق.
الکافی (ط - الإسلامیه)، ج‏2، ص: 46