کدامیک از نداهای «یا الله»، «یا علی»، «یا نقی»، «یا مهدی» مقبول ثقلین است؟

وجود مقدس حضرات ویتامین یاد خداست و تقویت کننده روح عبادت و بندگی
هر ندایی جوابی دارد، یعنی وقتی کسی را ندا میکنیم در این ندا هدفی داریم که به آن، جمله ی جواب ندا هم گفته میشود، که بعضا بصورت مقدر است!
در ندای «یا الله» حضرت الله را به الوهیت و ربوبیت یاد میکنیم که یا فقط صرف اقرار به حقیقت و ذکر محض اوست و یا به دنبالش علاوه بر آن درخواست هایی را داریم .
در اذکار یا محمد و یا علی و ... بایستی هدف و نیت خود را شفاف کنیم، اگر با همان قصدی که در ذکر یا الله داریم حضرات را خطاب کنیم بی شک به شرک قدم گذاشته ایم!
البته ندای مندوب که در مصیبت و گرفتاری کاربرد دارد از موضوع ما خارج است.
اگر ذکر یا محمد و یا علی و ... از جایگاه ربوبی نباشد اما تکرار آن این ذهنیت را در دیگران بوجود بیاورد که از جایگاه ربوبی این ذکر را ادا میکنیم باز در این شرایط ذکر ما مسئله دار خواهد بود!
اگر تکرار این ذکر جایگزینی برای ذکر یا الله باشد، این عمل هیچ کم و کاستی با عمل مشرکانه ندارد!
اگر تکرار این نوع اذکار باعث فراموشی ذکر خدا شود در این شرایط تکرار کننده عاملی برای فراموشی ذکر و یاد خدا شده!
اگر چنین اذکاری برای تحریک و تهییج گروه معاند توسل انجام پذیرد باز محکوم است، چرا که این عمل همچون سد و مانعی برای پذیرش حق است، که گوینده این مانع را ایجاد میکند تا طرف مقابل رغبتی برای پذیرش حق نداشته باشد! چنین ذکری با این نیت نوعی آزار و شکنجه روحی برای طرف مقابل است و با خلوص منافات دارد.
هزاران هزار راه برای ابراز محبت و مودت به درگاه مقدس حضرات وجود دارد که ما را مستغنی از این طریق شود!
وجود مقدس حضرات برای تقویت بنیان های توحیدی است کسی که به این نوع ذکر استمرار میدهد در واقع با این اذکار در جهت تضعیف نهاد های توحیدی قدم برمیدارد آنهم با نام حضرات.
بی شک حضرات تکرار اذکار جلاله را در دیدارها و برخوردها بعنوان کلمه ی حضور و دیدار و وداع و تایید می پسندند، چرا که این سیره در مناجات و خطابات و کلامشان موج میزند!
به حتم اگر در دیدارها از الفاظ جلاله استفاده کنیم حضرات از ما دلگیر نخواهند بود!
در سیره هیچ یک از ائمه این نوع توسل به شیعیان آموزش داده نشده است و خود حضرت در رفع حوائج خود به این شیوه متوسل نشده اند، مثلا امام حسن و حسین و امام سحاد و ... علیهم السلام، به این طریف «یا محمد ....» مناجاتی نداشتند و در صورت ورود ظرایف خاص خود را داشته که بایستی به آن توجه ویژه شود!
یاد و ذکر حضرات در مقام عبودیت لطف و حسن خاصی دارد که مثل ذکر الهی دارای ارزش و اعتبار است، چرا که وجودشان ذکری است برای یادکرد خدا! اما عالمانه و عارفانه!
ذکر و یاد حضرات بایستی روح ذکر و عبادت و بندگی خدا را در دل ما زنده گرداند و گرنه راه را گم کرده ایم!
هدیه ی بحث
قال رسول الله ص ذکر الله عز و جل عباده و ذکری عباده و ذکر علی عباده و ذکر الأئمه من ولده عباده
الإختصاص، النص، ص: 224