notifications_active جلسه هفتگی مشکات نور: پنج‌شنبه‌ها ساعت 20:۳۰ در مسجد حاج رضا
در این حدیث: امیرالمومنین علیه السلام: لا تحدث نفسک بفقر و لا بطول عمر;
تهیدستی و عمرطولانی را به خود تلقین مکن.
آیا عمر طولانی طلب کردن اشکالی دارد؟ مقصود از تلقین کردن چیست؟ لطفا راهنمایی بفرمایید؟
تلقین فقر و طول عمر به نفس، انسان را از شکر نعمت‌های الهی باز می‌دارد و به سوی حرام سوق می‌دهد. همچنین، وسوسه طول عمر باعث فراموشی مرگ و عدم آمادگی برای آخرت می‌شود. بنابراین، نباید نفس را به فقر و طول عمر حدیث کرد و اسیر وسوسه‌های آن شد.
اگر روایت مذکور را به این شکل ترجمه نماییم شاید به واقع نزدیکتر باشد!
نفس ات را به فقر و درازی عمر حدیث مکن=مواظب باش تا نفس ات به فقر و درازی عمر وسوسه ات نکند!=مبادا اسیر وسوسه ی نفس خود به فقر و درازی عمر باشی
وقتی نفس، انسان را به فقر وسوسه کند، انسان از داشته های خود غافل و از شکر نعمات الهی در مانده و به سوی حرام و فحشا گرایش پیدا میکند!
همچنین زمانی که نفس، انسان را به درازی عمر وسوسه میکند، مرگ را فراموش نموده و هیچ تمهیدی برای آبادی آخرتش انجام نداده و به غفلت با مرگ مواجه شده و سرای باقی اش ویران میگردد.