سلام علیکم استاد؛ خدا قوت.
سوال یکی از دوستان خواستن بدونن این روایت صحت دارد یا خیر . سپاسگزارم.
توصیف_خارق_العاده_دنیا_از_زبان_امام_علی(ع)
بیشترین ضربه هارو خوبترین آدمها میخورند ؛ برای خوبیهاتون حد تعیین کنید و هر کس را به اندازه لیاقتش بها دهید نه به اندازه مرامتان ؛ زندگی کردن با مردم این دنیا همچون دویدن در گله اسب است ! تا میتازی با تو میتازند ؛ زمین که خوردی ؛ آنهایی که جلوتر بودند ؛ هرگز برای تو به عقب باز نمیگردند ! و آنهایی که عقب بودند ؛ به داغ روزهایی که میتاختی تو را لگد مال خواهند کرد ! در عجبم از مردمی که بدنبال دنیایی هستند که روز به روز از آن دورتر میشوند ؛ و غافلند از آخرتی که روز به روز به آن نزدیکتر میشوند.
آیا این کلام از امام علی (ع) می باشد ؟
عصاره و پاسخاول در یک نگاه (خلاصه ۶۰ کلمهای)
چنین نقلی در هیچ کتب معتبر و غیر معتبر که منتسب به مولا علی (ع) باشد یافت نشده است. هرچند برخی فرازهای آن نزدیک به بعضی از کلامهای مقدس حضرت است، اما ابتدای متن با کلام و مرام مولا در تضاد آشکار است.
پاسخ حضرت استاد علی ساعی (عبدالله مشکات)
مدرس و پژوهشگر منظومه معارف حکمت و عترت | کانون فرهنگی سروش بامدادانچنین نقلی را در هیچ کتب معتبر و غیر معتبر که منتسب به مولا باشد نیافتم! هر چند که بعضی از فراز های آن نزدیک به بعضی از کلام های مقدس حضرت میباشد اما ابتدای متن با کلام و مرام مولا در تضاد آشکار است!
و [قال ع: و قد] رئی علیه إزار خلق مرقوع فقیل له فی ذلک فقال یخشع له القلب و تذل به النفس و یقتدی به المؤمنون إن الدنیا و الآخره عدوان متفاوتان و سبیلان مختلفان فمن أحب الدنیا و تولاها أبغض الآخره و عاداها و هما بمنزله المشرق و المغرب و ماش بینهما کلما قرب من واحد بعد من الآخر و هما بعد ضرتان
[100 إن الدنیا و الآخره عدوان متفاوتان و سبیلان مختلفان فمن أحب الدنیا و تولاها أبغض الآخره و عاداها و هما بمنزله المشرق و المغرب و ماش بینهما کلما قرب من واحد بعد من الآخر و هما بعد ضرتان]
نهج البلاغه (للصبحی صالح)، ص: 485
فرمود: براستى دنیا و آخرت دو دشمن ناجور و دو راه مخالف یکدیگرند هر کس دنیا را دوست دارد و دنبالش برود آخرت را دشمن داشته و با آن سر عداوت برداشته، و این دو بمانند خاور و باخترند که یکى میان آنها در راه است و هر چه بیکى از آنها نزدیک شود از دیگرى دور شده، و آن دو بمانند دو هبو هستند.
منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه (خوئى)، ج21، ص: 153