احکام فقهی

شفابخشی آیات قرآن هم شامل حالات روحی و هم جسمی می‌شود. شفای الهی عام و خاص است؛ شفای خاص مشمول مؤمنان است. استشفای قرآنی باید توأم با تلاش و حرکت در مسیر کسب سلامتی باشد، هرچند در مواقع خاص معجزه می‌کند و می‌تواند همزمان اثرگذار و ظرفیت‌ساز باشد.

حکمت قربانی، تنها تقرب به خداوند است و تمرینی برای گذشت از عزیزترین‌ها در راه رضای الهی محسوب می‌شود. ذبح حیوانات یادآور آمادگی برای گذشت از اسماعیل‌های وجود است و در قرآن نیز به عنوان یکی از شعائر الهی و راهی برای شکرگزاری معرفی شده است.

قبولی اعمال دیگر منوط به قبولی نماز است، اما این به معنای انحصار قبولی بندگی به نماز نیست. نماز مانند ستون اصلی بنای بندگی است و بدون آن، سایر اعمال فرو می‌ریزند. نماز کامل شامل درخواست هدایت به صراط مستقیم و کمک به خلق خدا در این مسیر است.

نمازگزار با اقامه نماز، مشمول رحمت بی‌کران الهی می‌شود و فرشتگان او را در بر می‌گیرند. برای حفظ حضور قلب، نماز باید به صورت انشائی خوانده شود، یعنی حال با قال موافق باشد. نماز عالی‌ترین وسیلهٔ قرب الهی و تزکیه نفس است و نتیجهٔ آن، انفعال در برابر خواست و نظر معبود است.

نماز اول وقت، لازمهٔ رسیدن به مقامات متعالی است و موجب رضوان الهی می‌شود. برتری اول وقت بر آخر آن، مانند برتری آخرت بر دنیاست و این امر برای مریض و مسافر استثنا دارد. لذت نماز اول وقت، عطر رضوان الله دارد و محبوبترین کارها نزد خداوند، کاری است که با تعجیل صورت گیرد.

امام زمان (عج) که الگوی دیانت و عبادت هستند و احکام الهی از ایشان اخذ می‌شود، نماز را در اوقات شرعی هر منطقه جغرافیایی اقامه می‌فرمایند. ایشان عامل شرع و شریعت هستند و به زمان نماز در مناطق مختلف آگاهند.

روایتی از انس بن مالک نقل شده که فاطمه (س) به ابوبکر دربارهٔ سهم ذوی القربی از خمس و غنائم در قرآن سؤال می‌کند و ابوبکر آن را به مصالح مسلمین اختصاص می‌دهد. با وجود ضعف سند، اعتماد به این روایت با رجاء ثواب و عمل به آن توصیه شده است. همچنین به احادیث دیگری از انس بن مالک در مناقب اهل بیت (ع) اشاره شده است.

حداقل ذکر در رکوع و سجود سه بار تسبیح است، زیرا این تعداد از روایات به دست آمده و سنت پیامبر و ائمه بوده است. برخی روایات نیز یک بار تسبیح را کافی دانسته‌اند، اما سه بار افضل است و فضیلت بیشتری دارد. علت این تکرار، مشغول کردن قلب و ذهن به ذکر خدا و تعظیم اوست.

دروغ مصلحت‌آمیز تنها زمانی جایز است که فردی عالم و آگاه به فنون آن باشد و بداند کی باید از آن استفاده کند. اگر دروغ به قصد ممانعت از گناه گفته شود و هیچ راه حل دیگری نباشد، بلا اشکال است. در غیر این صورت، استفاده از آن توصیه نمی‌شود.

درآمد دریافتی از کارفرمایانی که به اصول دین اعتقاد ندارند و به ساحت مقدس ائمه اطهار (ع) توهین می‌کنند، شوم و نامبارک است، حتی اگر تمام احکام کسب و کار رعایت شده باشد. آیات قرآن بر لزوم هجرت در چنین شرایطی تأکید دارند.

پوشیدن لباس پنبه‌ای مورد رضایت اهل بیت است و هیچ قیدی ندارد، اما پوشیدن لباس پشمی مشروط است؛ از جمله به دلیل تهجد، حس درد نیازمندان، همسطح‌سازی با مردم، بیماری، سرما یا به طور موقت برای تقویت تواضع. گاهی لباس پشمی نماد ریاکاران نیز بوده است.

جهنم بر کافران در این دنیا احاطه دارد، به این معنا که آنان در آغوش آتش و در حبس ابدی قرار گرفته‌اند. این احاطه به دلیل محیط بودن عالم ملکوت بر عالم ملک است و تا زمانی که فرمان الهی برای سوزاندن صادر نشده، آنان را نمی‌سوزاند.

آیهٔ «إن الذین یشترون بعهد الله و أیمانهم ثمنا قلیلا» دربارهٔ تاوان سخت سوگند دروغ است. این آیه دربارهٔ اشعث بن قیس نازل شد که با سوگند دروغ مال برادرش را تصاحب کرد و مشمول خشم الهی، عدم تزکیه و عذاب دردناک شد.

ازدواج در چارچوب سنت و احکام الهی به نیت تقرب به خدا مبارک است، اما هر عمل خیری که با نیت ایجاد شر انجام شود، موجب لعنت است. ایمان واقعی زمانی اثبات می‌شود که فرد احکام و قضای الهی را با جان و دل بپذیرد، حتی اگر بر خلاف میل او باشد، همان‌طور که در قرآن به ناخوشایند بودن جهاد اشاره شده است.

نماز بر بام کعبه در حالت اختیار جایز نیست، اما در صورت ناچاری بلااشکال است. در این حالت، نمازگزار می‌تواند رو به هر ضلع بام اقامه کند، اما اگر در خارج از بام و به صورت داربست قرار گیرد، باید صورت خود را به سمت اضلاع برگرداند.