مهدویت

هیچ دلیلی بر اظهار تشرف وجود ندارد تا صحت‌سنجی شود. کسانی که توفیق تشرف به محضر امام زمان (عج) دارند، مانند خورشید می‌درخشند و برای درک آن، دیده و دل بینا لازم است. امام زمان (عج) در جامعه جاری و درخشانند، اما توجهی نمی‌شود.

برخی افراد به دلیل کر شدن گوش دل، بیماری قلبی، فرو رفتن در خواب غفلت و آلودگی به گناه، به سخنان امام زمان (عج) گوش نمی‌دهند. هدایت الهی برای این افراد طلب می‌شود.

برای بررسی دلایل غفلت منتظران از منظر آیات و روایات، کتاب‌هایی چون «مکیال المکارم» اثر سید محمدتقی موسوی اصفهانی، «الغیبه» اثر طوسی و نعمانی، «کمال الدین» اثر صدوق، و همچنین بخش‌هایی از «بحارالانوار» و تفاسیر روایی مانند نور الثقلین و البرهان توصیه می‌شود. «گفتمان مهدویت» و «دادگستر جهان» نیز منابع مفیدی هستند.

امکان ملاقات با امام زمان (عج) وجود دارد، اما نیازمند درک و شناخت عمیق از ایشان است که غالبا دیدگان از آن ناتوانند. روایات نیز بر این نکته تأکید دارند که زمین هیچ‌گاه از حجت خدا خالی نیست، هرچند ممکن است مردم به دلیل ظلم و گناه از شناخت او کور شوند. همانطور که یوسف (ع) مردم را می‌شناخت ولی آنان او را نمی‌شناختند.