نقد مطلب دیدار مؤمنین با امام حسین (ع) در روز قیامت در تفسیر آیه ۷۳ زمر؟

تفسیر و تاویل آیه شریفه به شکل فوق صحت ندارد گویا که گوینده با طبع و ذوق خود آیه را تفسیر نموده، اما به طرز زیبایی شیعیان با سرورشان در بهشت ملاقات دارند! لازم به یادآوری نیست که بهشت و حور از نور امام حسین علیه السلام خلق شده و حضرتشان از بهشت و حور برترند، امام حسین علیه السلام برای بهشت، بهشت هستند و ...(و فتق نور الحسین فخلق منه الجنان و الحور العین و الحسین و الله أجل من الجنان و الحور العین‏)
، از زراره نقل نموده که وى گفت:
حضرت ابو عبد الله علیه السلام فرمودند:
اى زراره آسمان تا چهل روز بر حسین بن على علیهما السلام خون بارید و زمین تا چهل روز تار و تاریک بود و خورشید تا چهل روز گرفته و نورش سرخ بود و کوهها تکه تکه شده و پراکنده گشتند و دریاها روان گردیده و فرشتگان تا چهل روز بر آن حضرت گریستند و هیچ زنى از ما اهل بیت خضاب نکرد و روغن به خود نمالید و سرمه نکشید و موهایش را شانه نزد تا وقتى که سر عبید الله بن زیاد را به نزد ما فرستادند و پیوسته بعد از شهادت آن حضرت چشمان، اشک آلود بود و هر گاه جدم یاد آن حضرت را مى‏نمود محاسنش از اشک خیس مى‏گشت بطورى که هر کس آن جناب را مى‏دید به حالش ترحم نموده و از گریه‏اش به گریه مى‏افتاد و فرشتگانى که نزد قبر آن حضرت هستند جملگى مى‏گریند و از گریه ایشان تمام فرشتگان در آسمان و زمین گریه مى‏کنند، هنگامى که روح مطهر آن حضرت از کالبد شریفش خارج شد دوزخ فریاد و بانگى زد که نزدیک بود از صداى آن زمین منشق شود و زمانى که روح خبیث عبید الله بن زیاد و یزید بن معاویه از بدن کثیفشان خارج گردید جهنم جیغى کشید که اگر حق تعالى بوسیله فرشتگان حافظ دوزخ آن را کنترل و حبس نمى‏نمود تمام موجودات روى زمین از هیبت آن مى‏سوختند و اگر آتش جهنم از حق تعالى اذن مى‏داشت هیچ جنبنده‏اى را روى زمین باقى نمى‏گذارد بلکه تمام را مى‏بلعید منتهى مأمور و اسیر فرمان او است و بدون أمر حق جلت عظمته حرکتى از آن صادر نمى‏شود و مع ذلک چند مرتبه بر نگهبانان طغیان کرده تا بالأخره جبرئیل در آنجا حاضر شد و بالش را بر آن زد تا ساکت گردید.
(1) ولى در عین حال از آن تاریخ به بعد بر حضرتش گریه و ندبه کرده و پیوسته بر قاتلین او زبانه مى‏کشد و اگر حجت‏هاى خدا روى زمین نمى‏بودند آن را واژگون مکرد و لرزش‏هاى زمین و زلزله‏ها زیاد نمى‏شود مگر صرفا در وقت قیامت.
و هیچ چشم و اشکى نزد خدا محبوب‏تر از چشم و اشگى نیست که بگرید و بر آن حضرت جارى گردد و هیچ گریه‏کننده‏اى نیست که بر آن جناب بگرید مگر آنکه گریه‏اش به حضرت فاطمه علیها السلام رسیده و آن بانو را یارى مى‏کند و نیز گریه‏اش به حضرت رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم رسیده و بدین وسیله حق ما را ادا کرده.
و هیچ بنده‏اى نیست که روز قیامت محشور شود مگر آنکه چشمانش گریان است غیر از گریه‏کنندگان بر جدم حضرت حسین بن على علیهما السلام چه آنکه ایشان در حالى که چشمانى روشن و باز دارند محشور مى‏گردند و آثار سرور و شادى در صورتشان نمایان مى‏باشد، مردم در فزع و ناراحتى بوده ولى ایشان از هر غم و محنتى در امان هستند، مردم متفرق و پراکنده و مضطرب بوده ولى ایشان در زیر عرش و سایه آن به یاد حسین علیه السلام بوده و در باره آن جناب به گفتن حدیث مشغولند، از ناملایمات و ناراحتیهاى روز حساب هیچ خوف و هراسى ندارند.
به ایشان گفته مى‏شود: داخل بهشت شوید ولى آنها از ورود به بهشت امتناع نموده و مجلس ذکر حسین علیه السلام را اختیار مى‏کنند، فرشتگان و حور العین به آنها پیغام مى‏دهند که ما با ولدان مخلد مشتاق شما هستیم ولى ایشان از فرط سرور و نشاطى که در مجلسشان دارند سرشان را بالا نکرده و به آنها نمى‏نگرند.
دشمنان ایشان در آخرت دو گروه هستند:
الف: کسانى که موى جلو سر ایشان را فرشتگان عذاب گرفته و آنها را روى زمین کشان کشان به طرف جهنم مى‏برند.
ب: آنان که از روى حسرت مى‏گویند: فما لنا من شافعین و لا صدیق حمیم.
نه شفیعى داریم و نه دوستى که از ما حمایت کند.
(1) دشمنان ایشان مقام و منزل آنها را دیده ولى نمى‏توانند نزدیک ایشان شوند.
فرشتگان از طرف همسرهاى ایشان در بهشت و نگهبانان بر ایشان پیغام آورده که چه کرامت و عطایائى به آنها اعطاء شده.
ایشان در جواب مى‏گویند: ان شاء الله نزد شما خواهیم آمد و پس از این گفتار به نزد آنها بازگشته و وقتى همسرانشان به آنها خبر مى‏دهند که در نزدیکى حضرت حسین علیه السلام مى‏باشند شوقشان زیاد گشته و از شعف دل مى‏گویند:
حمد مى‏کنیم حق تعالى را که ما را از فزع اکبر و وحشت‏هاى قیامت در امان داشت و از آنچه هراس داشتیم نجات داد.
خداوند متعال به ایشان مرکب‏ها و اسب‏هاى نیکوئى که بر پشت آنها زین نهاده شده اعطاء فرمود و ایشان بر آنها سوار شده و در حالى که خداى منان را ستوده و حمد و ثناء گفته و صلوات بر محمد و آل محمد مى‏فرستند حرکت نموده تا به منازل و جایگاه خویش مى‏رسند.
کامل الزیارات / ترجمه ذهنى تهرانى، ص: 258
عن زراره قال قال أبو عبد الله ع یا زراره إن السماء بکت على الحسین أربعین صباحا بالدم و إن الأرض بکت أربعین صباحا بالسواد و إن الشمس بکت أربعین صباحا بالکسوف و الحمره و إن الجبال تقطعت و انتثرت و إن البحار تفجرت و إن الملائکه بکت أربعین صباحا على الحسین ع و ما اختضبت منا امرأه و لا ادهنت و لا اکتحلت- و لا رجلت حتى أتانا رأس عبید الله بن زیاد و ما زلنا فی عبره بعده و کان جدی إذا ذکره بکى حتى تملأ عیناه لحیته و حتى یبکی لبکائه رحمه له من رآه و إن الملائکه الذین عند قبره لیبکون فیبکی لبکائهم کل من فی الهواء و السماء من الملائکه و لقد خرجت نفسه ع فزفرت جهنم زفره کادت الأرض تنشق لزفرتها و لقد خرجت نفس عبید الله بن زیاد و یزید بن معاویه فشهقت جهنم شهقه لو لا أن الله حبسها بخزانها لأحرقت من على ظهر الأرض من فورها و لو یؤذن لها ما بقی شی‏ء إلا ابتلعته و لکنها مأموره مصفوده- و لقد عتت على الخزان غیر مره حتى أتاها جبرئیل فضربها بجناحه فسکنت و إنها لتبکیه و تندبه و إنها لتتلظى على قاتله و لو لا من على الأرض من حجج الله لنقضت الأرض و أکفأت بما علیها و ما تکثر الزلازل إلا عند اقتراب الساعه و ما من عین أحب إلى الله و لا عبره من عین بکت و دمعت علیه و ما من باک یبکیه إلا و قد وصل فاطمه ع و أسعدها علیه و وصل رسول الله و أدى حقنا و ما من عبد یحشر إلا و عیناه باکیه إلا الباکین على جدی الحسین ع فإنه یحشر و عینه قریره و البشاره تلقاه و السرور بین على وجهه و الخلق فی الفزع و هم آمنون و الخلق یعرضون و هم حداث الحسین ع تحت العرش و فی ظل
العرش لا یخافون سوء یوم الحساب یقال لهم ادخلوا الجنه فیأبون- و یختارون مجلسه و حدیثه و إن الحور لترسل إلیهم أنا قد اشتقناکم مع الولدان المخلدین فما یرفعون رءوسهم إلیهم لما یرون فی مجلسهم من السرور و الکرامه و إن أعداءهم من بین مسحوب بناصیته إلى النار و من قائل فما لنا من شافعین و لا صدیق حمیم و إنهم لیرون منزلهم و ما یقدرون أن یدنوا إلیهم و لا یصلون إلیهم و إن الملائکه لتأتیهم بالرساله من أزواجهم و من خدامهم على ما أعطوا من الکرامه فیقولون نأتیکم إن شاء الله فیرجعون إلى أزواجهم بمقالاتهم فیزدادون إلیهم شوقا إذا هم خبروهم بما هم فیه من الکرامه و قربهم من الحسین ع فیقولون الحمد لله الذی کفانا الفزع الأکبر و أهوال القیامه و نجانا مما کنا نخاف و یؤتون بالمراکب و الرحال على النجائب فیستوون علیها و هم فی الثناء على الله و الحمد لله و الصلاه على محمد و آله حتى ینتهوا إلى منازلهم.
کامل الزیارات، النص، ص: 81