چرا انهار بهشتی در قرآن با درختان قرین شده‌اند؟

لزوما اینطوریکه میفرمایید نیست، برای نمونه به چند آیه با بعضی تفاسیر مربوطه شان ارجاع میدهم!
البقره : 74 ثم قست قلوبکم من بعد ذلک فهی کالحجاره أو أشد قسوه و إن من الحجاره لما یتفجر منه الأنهار و إن منها لما یشقق فیخرج منه الماء و إن منها لما یهبط من خشیه الله و ما الله بغافل عما تعملون
سپس دل‏هاى شما پس از آن (معجزات) سخت گردید و مانند سنگ‏پاره‏ها یا سخت‏تر شد، زیرا پاره‏اى از سنگ‏ها هست که از آنها نهرها مى‏جوشد و پاره‏اى از آنها مى‏شکافد و آب از آن مى‏تراود و پاره‏اى از آنها از ترس خدا فرو مى‏ریزد و خدا از آنچه انجام مى‏دهید غافل نیست.
و قال ابو محمد الحسن العسکری علیه السلام لما نزلت هذه الایه ثم قست قلوبکم من بعد ذلک فهی کالحجاره أو أشد قسوه فی حق الیهود و النواصب، فغلظ ما وبخهم به رسول الله صلى الله علیه و آله و سلم فقال جماعه من رؤسائهم
تفسیر نور الثقلین، ج‏1، ص: 90
ذوی الألسن و البیان منهم یا محمد انک تهجونا و تدعى على قلوبنا ما الله یعلم منها خلافه، ان فیها خیرا کثیرا نصوم و نتصدق و نواسى القراء! فقال رسول الله صلى الله علیه و آله انما الخیر ما أرید به وجد الله و عمل على ما امر الله تعالى فاما ما أرید به الریاء و السمعه و معانده رسول الله صلى الله علیه و آله و إظهار الغنى علیه و التمالک و الشرف فلیس بخیر بل هو الشر الخاص و وبال على صاحبه یعذبه الله به أشد العذاب، فقالوا اله یا محمد أنت تقول هذا و نحن نقول بل ما نتفقه الا لابطال أمرک و رفع ریاستک و لتفریق أصحابک عنک و هو الجهاد الأعظم نؤمل به من الله الثواب الأجل الأجسم‏
تفسیر نور الثقلین، ج‏1، ص: 90
البقره : 249 فلما فصل طالوت بالجنود قال إن الله مبتلیکم بنهر فمن شرب منه فلیس منی و من لم یطعمه فإنه منی إلا من اغترف غرفه بیده فشربوا منه إلا قلیلا منهم فلما جاوزه هو و الذین آمنوا معه قالوا لا طاقه لنا الیوم بجالوت و جنوده قال الذین یظنون أنهم ملاقوا الله کم من فئه قلیله غلبت فئه کثیره بإذن الله و الله مع الصابرین
و هنگامى که طالوت (به فرماندهى لشکر بنى اسرائیل منصوب شد، و) سپاهیان را با خود بیرون برد، به آنها گفت: «خداوند، شما را به وسیله یک نهر آب، آزمایش مى‏کند آنها (که به هنگام تشنگى،) از آن بنوشند، از من نیستند و آنها که جز یک پیمانه با دست خود، بیشتر از آن نخورند، از من هستند» جز عده کمى، همگى از آن آب نوشیدند. سپس هنگامى که او، و افرادى که با او ایمان آورده بودند، (و از بوته آزمایش، سالم به‏در آمدند،) از آن نهر گذشتند، (از کمى نفرات خود، ناراحت شدند و عده‏اى) گفتند: «امروز، ما توانایى مقابله با (جالوت) و سپاهیان او را نداریم.» اما آنها که مى‏دانستند خدا را ملاقات خواهند کرد (و به روز رستاخیز، ایمان داشتند) گفتند: «چه بسیار گروه‏هاى کوچکى که به فرمان خدا، بر گروه‏هاى عظیمى پیروز شدند!» و خداوند، با صابران و استقامت‏کنندگان) است.
الرعد : 3 و هو الذی مد الأرض و جعل فیها رواسی و أنهارا و من کل الثمرات جعل فیها زوجین اثنین یغشی اللیل النهار إن فی‏ ذلک لآیات لقوم یتفکرون
و او کسى است که زمین را گسترد و در آن کوه‏ها و نهرهایى قرار داد و در آن از تمام میوه‏ها دو جفت آفرید (پرده سیاه) شب را بر روز مى‏پوشاند در اینها آیاتى است براى گروهى که تفکر مى‏کنند!
إبراهیم : 32 الله الذی خلق السماوات و الأرض و أنزل من السماء ماء فأخرج به من الثمرات رزقا لکم و سخر لکم الفلک لتجری فی البحر بأمره و سخر لکم الأنهار

خداوند همان کسى است که آسمانها و زمین را آفرید و از آسمان، آبى نازل کرد و با آن، میوه‏ها (ى مختلف) را براى روزى شما (از زمین) بیرون آورد و کشتى‏ها را مسخر شما گردانید، تا بر صفحه دریا به فرمان او حرکت کنند و نهرها را (نیز) مسخر شما نمود
فی نهج البلاغه قال علیه السلام: و الشمس و القمر دائبین فی مرضاته یبلیان کل جدید و یقربان کل بعید.
تفسیر نور الثقلین، ج‏2، ص: 545
النحل : 15 و ألقى‏ فی الأرض رواسی أن تمید بکم و أنهارا و سبلا لعلکم تهتدون
و در زمین، کوه‏هاى ثابت و محکمى افکند تا لرزش آن را نسبت به شما بگیرد و نهرها و راه‏هایى ایجاد کرد، تا هدایت شوید.
الإسراء : 91 أو تکون لک جنه من نخیل و عنب فتفجر الأنهار خلالها تفجیرا
یا باغى از نخل و انگور از آن تو باشد و نهرها در لابه‏لاى آن جارى کنى ...
قال: بلى، مرارا کثیره: منها ما حکى الله من قولهم: و قالوا ما لهذا الرسول یأکل الطعام و یمشی فی الأسواق لو لا أنزل إلیه ملک إلى قوله: مسحورا «1» و قالوا لو لا نزل هذا القرآن على‏ رجل من القریتین عظیم «2» و قالوا لن نؤمن لک حتى تفجر لنا من الأرض ینبوعا إلى قوله کتابا نقرؤه.
البرهان فی تفسیر القرآن، ج‏3، ص: 586
نوح : 12 و یمددکم بأموال و بنین و یجعل لکم جنات و یجعل لکم أنهارا
و شما را با اموال و فرزندان فراوان کمک کند و باغهاى سرسبز و نهرهاى جارى در اختیارتان قرار دهد!
شکا الأبرش الکلبی إلى أبی جعفر (علیه السلام) أنه قال: لا یولد له، و قال: علمنی شیئا؟ قال: «استغفر الله فی کل یوم أو فی کل لیله مائه مره، فإن الله یقول: استغفروا ربکم إنه کان غفارا إلى قوله و یمددکم بأموال و بنین».
البرهان فی تفسیر القرآن، ج‏5، ص: 497
عن أبی جعفر (علیه السلام)، أنه وفد إلى هشام بن عبد الملک فأبطأ علیه الإذن حتى اغتم، و کان له حاجب کبیر «2» لا یولد له، فدنا منه أبو جعفر (علیه السلام) فقال له: «هل لک أن توصلنی إلى هشام و أعلمک دعاء یولد لک؟» قال: نعم، فأوصله إلى هشام، و قضى له جمیع حوائجه.
قال: فلما فرغ قال له الحاجب: جعلت فداک، الدعاء الذی قلت لی؟ قال له: «نعم قل فی کل یوم إذا أصبحت و أمسیت: سبحان الله، سبعین مره، و تستغفر عشر مرات، و تسبح تسع مرات «3»، و تختم العاشره بالاستغفار، یقول الله «4» استغفروا ربکم إنه کان غفارا یرسل السماء علیکم مدرارا و یمددکم بأموال و بنین و یجعل لکم جنات و یجعل لکم أنهارا» فقالها الحاجب فرزق ذریه طیبه کثیره، و کان بعد ذلک یصل أبا جعفر و أبا عبد الله (علیهما السلام).
البرهان فی تفسیر القرآن، ج‏5، ص: 497