منظور از خودشناسی در کلام امام علی (ع) چیست؟

در واقع کسی نمیتواند به شناخت خدا دست یابد، آنچه از معرفت خدا سخن به میان میاید معرفت به اسماء الهی است که میتوانیم از آن به آیات الهی هم یاد کنیم، و آیات و یا اسماء الهی هم دارای مراتبی است که از اسماء حسنا شروع تا به اسماء الهی در علم ادنی یا دنیا میرسد که آیات و اسماء در عالم دنیا در واقع اسمائی هستند برای اسماء الهی یعنی برای نامهای خدا نام هستند، حال این هم خودش دارای مرتبه خاصی است که بایستی بدانیم اسماء موجود هر کدام در کدامین مرتبه از مراتب اسماء حسنای الهی اند.
انسان و حقیقت وجودی اش چیزی جز اسم خدا نمیتواند باشد، البته اسم اسم اسم ... اسم خدا.
پس وقتی انسان به خودش معرفت مییابد به اسم الهی عارف میشود که از روی تسامح از آن به معرفت الله یاد میشود!
درواقع خدا و ذات بی مثال و غیر قابل وصف اش بی نیاز از هر چیز و علی الخصوص بی نیاز از شناخته شدن میباشد، ذاتش را معرفی نیست، و مخلوقات به خواستی که بواسطه شناخت به آن دست مییابند به خواست شان بدون آن شناخت بوسیله خود حضرت الله به آن دست مییابند .
پس اولین مرتبه شناخت خدا که در واقع شناخت اسم اسم...اسم خداست شناخت نفس و جان خویش است
قال النبی ص من عرف نفسه فقد عرف ربه‏
مرتبه والای شناخت خدا که در واقع آنهم شناخت اسماء خداست ، شناخت اسماء حسنای خداست، که نشانه بارز آن:
عن عبد الرحمن بن کثیر قال سمعت أبا عبد الله ع یقول نحن ولاه أمر الله و خزنه علم الله و عیبه وحی الله و أهل دین الله و علینا نزل کتاب الله و بنا عبد الله و لولانا ما عرف الله و نحن ورثه نبی الله و عترته.
بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد صلى الله علیهم، ج‏1، ص: 61
امام صادق علیه السلام:... اگر ما نبودیم خدا شناخته نمیشد...
سخن آخر
معروف بغیر تشبیه‏
عرف بغیر رؤیه و وصف بغیر صوره و نعت بغیر جسم‏