اگر صفت با ذات یکی باشد، آیا باید قدیم باشد؟

مباحثی که قبلا داشتیم این بود که خدای قادر و متعال بخاطر افتقار آفریده هایش_قبل از آفرینش آنها- و رفع نیاز مخلوقاتش اسماءحسنای خود را آفرید، که از جمله ی آنها رزاق و غفار است، در واقع اطلاق صفاتی چون رزاقیت و غفاریت برای ذات حق از روی مجاز است نه حقیقت ؛ یعنی، در واقع همین صفات هم در واقع اسماء الهی میباشند، چرا که اگر برای ذات حق صفتی قائل شویم به ناچار بایستی همان ذات بی مثالش باشد و مثل ذاتش غیر قابل درک و عقل می باشد و از وصف و بیان خارج! پس چون هر گونه گفتگو از ذات محال است ، گفتگو از صفتی که مرد بحث میباشد تعدی و عدول خواهد بود! و هر بحثی که از صفات او به عمل می آید محدود ذهن توصیف گر است و خدای مهربان از همه ی آنها بالاتر است!
پس این فراز مولا تا ابد در وصف توحید الهی خواهد درخشید!
و کمال الإخلاص له نفی الصفات عنه‏