تبیین فرمایش امام صادق درباره عبودیت و ربوبیت چیست؟

با فرض صحت انتساب روایت وارده به ساحت قدسی امام صادق علیه السلام برداشت حقیر چنین است
تحقق عبودیت به ربوبیت است، عبودیت حقیقتی است که در آن «عبد به معنای عبد» زمانی محقق میشود که مخلوق از خود تمام اختیار را به خالقش تفویض کرده باشد،
تا زمانی که بنده‌ای از بندگان خدا تمام خواست و اراده خود را به ساحت حضرت رب العالمین واگذار نکرده باشد به مقام بندگی خالص نخواهد رسید، پس مقام عبودیت، ظهور تام ربانیت حضرت رب العالمین از آئینه بندگان خداست، چرا که بنده خدا آیت حضرت رب العامین است.
هر چند که ظهور هر فعلی از افعال از طرف هر مخلوقی تنها به تدبیر حضرت رب العالمین تحقق می‌یابد امام فعل بنده زمانی مقبول حضرت رب العالمین است که به تام توانسته باشد تمام نیات و افعال خود را به پروردگارش واگذار کند!
غافر : 44 فستذکرون ما أقول لکم و أفوض أمری إلى الله إن الله بصیر بالعباد
الإنسان : 30 و ما تشاؤن إلا أن یشاء الله إن الله کان علیما حکیما
التکویر : 29 و ما تشاؤن إلا أن یشاء الله رب العالمین