احکام فقهی

صلوات بر پیامبر و آلش، نمازی خاص است که مانند نماز میت، ادای آن نیاز به وضو ندارد. این عمل، بهترین شکل یاد پروردگار است و به نوعی عبادت محسوب می‌شود. این حدیث در کتاب احتجاج طبرسی نقل شده است.

نماز اول وقت، لازمهٔ رسیدن به مقامات متعالی است و موجب رضوان الهی می‌شود. برتری اول وقت بر آخر آن، مانند برتری آخرت بر دنیاست و این امر برای مریض و مسافر استثنا دارد. لذت نماز اول وقت، عطر رضوان الله دارد و محبوبترین کارها نزد خداوند، کاری است که با تعجیل صورت گیرد.

مستی خواب (سکر النوم) به معنای غلبه خواب بر حواس است که باعث از دست دادن هوش و هذیان‌گویی می‌شود، اما با مستی شراب متفاوت است. در این حالت، مؤمن سلامتی دلش محفوظ می‌ماند و نباید با وجود چنین حالتی مشغول نماز شد تا از هذیان‌گویی جلوگیری شود.

حدیث «من آجر نفسه فقد حظر علیها الرزق» به این معناست که اجیر شدن و محدود کردن رزق خود، کراهت دارد، زیرا تمام نتیجه تلاش‌ها به کارفرما می‌رسد. با این حال، اگر اجاره دادن به نفع شخص باشد، مانند مورد حضرت موسی (ع)، یا با نیت خیر و تلاش کامل انجام شود، اشکالی ندارد. تعیین مزد به صورت مقطوع و بدون در نظر گرفتن شرایط، روزی را محدود می‌سازد و بهتر است مزد با شاخص‌های قابل تغییر تعیین شود.

امر به معروف و نهی از منکر فریضه‌ای مؤکد است که با توجه به شرایط، واجب عینی یا کفایی تلقی می‌شود. شرط لازم آن، علم و معرفت به معروف و منکر است. این فریضه از سطح انبیاء و اولیاء تا علماء و صلحاء و مردم عادی گسترده است و هر کس در حد خود و با توجه به توانایی و آگاهی، مامور به انجام آن در چهارچوب مشخص است.

لعن کسانی که خدا، پیامبر و ائمه (علیهم السلام) آن‌ها را لعن کرده‌اند، جایز و حتی واجب است و نشانهٔ تبری محسوب می‌شود. اما تشخیص مصداق این افراد نیازمند دقت است و نباید بدون دلیل شرعی کسی را لعن کرد، زیرا لعنت بی‌مورد به خود گوینده بازمی‌گردد. در داستان حضرت یونس، بلا به خاطر ترک قوم بدون اذن الهی بود، نه نفرین ایشان، چرا که قوم یونس مستحق لعنت بودند.

وضو ارتباطی به آلودگی‌های دنیا ندارد و صرفا برای افتتاح نماز و ملاقات با خدا لازم است. این عمل نوعی آرایش و پاکی برای مواجهه با پروردگار است. علاوه بر طهارت ظاهری، وضو دارای بواطنی چون ولایت اهل بیت (ع) و دوری از گناهان است.