احکام فقهی

اگر فردی به دلیل بیماری نتواند روزه بگیرد و تا رمضان سال بعد موفق به گرفتن قضای آن نشود، لازم است برای هر روز یک مد طعام (حدود ۷۵۰ گرم) به عنوان کفاره به فقیر بپردازد. برای جزئیات بیشتر باید به رساله مرجع تقلید مراجعه کرد.

شیعیان می‌توانند نماز ظهر و عصر را با هم و نماز مغرب و عشاء را با هم بخوانند، یعنی در سه نوبت. این جواز شرعی برای رفع سختی و حرج و تنظیم بهتر امور زندگی است، و پیامبر اکرم (ص) نیز در مواقعی بدون عذر سفر یا ترس، نمازها را جمع کرده‌اند. اگرچه ادای نماز در اوقات فضیلت بهتر است، اما جمع کردن نمازها امتیازی برای تسهیل امور است.

در زمان امام مهدی (عج) حاکمیت اسلام غلبه خواهد یافت و جز دین اسلام هیچ آیینی نمود نخواهد داشت. برخی روایات به گرفتن جزیه از اهل ذمه اشاره دارند که فرصتی برای اندیشیدن به حقانیت اسلام است و پس از اتمام حجت، مجازات خواهند شد. این روایات با آیات شریفه مبنی بر غلبه دین حق بر همه ادیان سازگار است.

بیشتر مراجع تقلید جایز می‌دانند که با غسل جمعه بتوان نماز واجب یا مستحبی خواند. برای اطمینان بیشتر و اطلاع از نظر دقیق مرجع تقلید خود، لازم است به رسالهٔ ایشان مراجعه فرمایید.

حمل گوشی به دستشویی در صورتی بی‌احترامی محسوب می‌شود که برنامه‌های قرآنی و حدیثی آن فعال باشند، یا اگر گوشی عمدتا به این برنامه‌ها اختصاص داشته باشد. در غیر این صورت، اگر گوشی بسته باشد و برنامه‌ها فعال نباشند، اشکالی ندارد.

ارتباط با نامحرم در فضای مجازی، حتی با شوخی و رد و بدل کردن سخنان معمولی، می‌تواند حرام باشد زیرا اندام روحی مستقیما فعال شده و تحریک در آن بیشتر از دنیای حقیقی است. شیطان از این فضا برای تحریک و تهییج استفاده می‌کند و این ارتباطات می‌تواند به گناه منجر شود.

حدیثی با سند ضعیف وارد شده که بر اساس آن، پس از هفت سالگی می‌توان کودک را به نماز خواندن تشویق کرد و پس از نه سالگی، در صورت لزوم با کتک او را وادار نمود. اما این کتک نباید شدید باشد و نباید با نیت اکراه باشد، بلکه باید با مدیریت خشونت و تزریق محبت همراه باشد.

تفاوت تعداد رکعات نمازهای یومیه به این دلیل است که ده رکعت از آن‌ها (دو رکعت ظهر، دو عصر، دو صبح، دو مغرب، دو عشاء) جزو سنت‌های اصلی هستند و سهو در آن‌ها موجب بطلان نماز می‌شود. هفت رکعت دیگر (دو رکعت ظهر، دو عصر، دو عشاء، و یک رکعت مغرب) نیز سنت هستند اما سهو در آن‌ها قابل جبران است. دلیل بلند خواندن نماز مغرب و صبح در متن ذکر نشده است.

اگر نام حضرت امیرالمؤمنین (ع) در اذان به نیت انکار ولایت آورده نشود، فاجعه‌آمیز خواهد بود. آوردن یا نیاوردن نام ایشان به صورت متناوب توصیه نمی‌شود، زیرا این امر می‌تواند به بدعت یا انکار ولایت منجر شود.

سرپرستی مرد بر زن، حکمی الهی است که با وجود پرداخت هزینه‌های زندگی توسط زن، همچنان پابرجاست. این سرپرستی به معنای برتری تقوایی یا معنوی مرد نیست و اطاعت زن از مرد تنها در چارچوب فرمان الهی و در صورت عدم مخالفت با آن صحیح است. خداوند در قرآن برتری را بر اساس تقوا قرار داده است.

نماز بر بام کعبه در حالت اختیار جایز نیست، اما در ناچاری بلااشکال است. اگر فردی به ناچار در بام کعبه محبوس شود، می‌تواند رو به هر ضلع نماز بخواند. اما اگر در خارج بام و به صورت داربست قرار گیرد، باید صورت خود را به سمت اضلاع کعبه برگرداند.

هیچ دلیل و سندی برای حلال بودن قمه زدن در روز عاشورا وجود ندارد. این عمل از نظر شرعی اباحه ندارد.

اعتبار حکاکی شرف شمس با عنوان اسم اعظم مورد تردید است؛ زیرا ساختار نوشتاری آن اختلاف دارد و در منابع معتبر توثیق نشده است. بهتر است به ادعیه ماثور و موثق اهل بیت علیهم السلام اکتفا شود. برخی معتقدند نقش شرف شمس شامل پنج اسم اعظم خداوند است، اما در صحت این نقش و زمان نگارش آن تردید وجود دارد.

روزه گرفتن در روز عاشورا محل بحث و گفتگو بین علماست و موضوعی فقهی محسوب می‌شود. بنابراین، برای تعیین جواز یا عدم جواز آن به نیت تعجیل در ظهور، بهتر است به نظر مرجع تقلید خود مراجعه فرمایید.

وجوب حج فقط بر فرد مستطیع است؛ یعنی کسی که صاحب اموال خویش است. استطاعت مالی پدر شامل همسر و فرزندان نمی‌شود، مگر آنکه خودشان به تنهایی استطاعت مالی داشته باشند.

مرد نمی‌تواند حجاب را به همسر خود تحمیل کند، اما می‌تواند مانع بیرون رفتن او شود و شرط کند که با حجاب کامل خارج شود. در مورد فرزندان بالغ نیز باید با ارشاد و امر به معروف راهنمایی کرد. مصادیق امر به معروف شامل پند و اندرز، دوری در بستر و در صورت عدم اطاعت، تنبیه است.

به کار بردن کلمه «مستی» در عزاداری امام حسین (ع) مشروط به این است که به طیبات و گذشتن از ماسوی الله تأویل شود و شائبه انحراف فکری ایجاد نکند. اگر مراد گوینده تقرب به خدا و گذشتن از غیر او باشد، اشکالی ندارد، در غیر این صورت کاربرد آن فسادانگیز است.

حرمت شراب در قرآن کریم به صورت تدریجی نازل شده است. ابتدا در سوره نحل به عنوان یکی از مواهب الهی که ممکن است مورد سوء استفاده قرار گیرد معرفی شده، سپس در سوره بقره گناه و زیان آن بیشتر از منافعش دانسته شده و در نهایت در سوره مائده به عنوان عملی پلید و شیطانی که باید از آن دوری کرد، معرفی شده است.