اخلاق و عرفان

اگر از سلامتی جسم و روح خود اطمینان دارید، بار حافظه خود را از مسائل دنیوی و لهوی سبک کنید. سپس با تزکیه، معجون قرآن و عترت را به دل خود بچشانید تا حافظه زمینی و آسمانی شما تقویت شود.

بلا برای مؤمن فرصتی استثنایی برای رشد و قرار گرفتن در صف انبیاء است. اگر علت بلا گناه باشد، استغفار، توبه و جبران معاصی راه حل است. مؤمن صابر از بلا بهره می‌برد و لذتی فراتر از نعمت خواهد چشید.

شیطان وجود خارجی دارد و رجم نمادین او بیهوده نیست، زیرا ارتباط ما با حقیقت اشیاء بیشتر از طریق نشانه‌ها و نمادهاست. رجم جمرات، مبارزه با نفس اماره، اعلام برائت از ابلیس و تمام رذایل است و نوعی تمرین نظامی برای مبارزه با شیطنت‌هاست.

خواب‌های رحمانی با بشارت و آثار رحمانی همراه است؛ اطمینان قلبی، صلابت، حضور قلب، خضوع و خشوع از مهم‌ترین آثار رویاهای صادقه است. این خواب‌ها ایجاد تحول و انقلاب روحی کرده و عامل دگرگونی و ترقی هستند. خداوند نشانه های خارجی برای اثبات رویاهای صادقه قرار می‌دهد.

بهترین نیکی در حق مادر، منع او از ارتکاب گناهان است. این امر تا بدان جا اهمیت دارد که اگر مادر مرتکب گناه شود، لازم است او را در خانه زندانی کرد یا حتی به زنجیر کشید تا از حرام‌های الهی بازداشته شود.

مکارم دنیا و آخرت شامل گذشت از ستمگر، پیوستن به بریده و بردباری در برابر نادانی است. این اعمال هم دنیا را آباد می‌کنند و هم آخرت را، و آثارشان فراتر از دنیاست. این مکارم هم زینت دنیاست و هم آخرت، و اعمال انجام شده در دنیا، دامنهٔ آثارش آخرت را هم در بر می‌گیرد.

برای راه اندازی مجدد جلسات اندیشه به سبک قدیم، تنها راه، دعا کردن است. گسترش بال تفکر، عالم هستی را جولانگاه پرواز آن می‌سازد و ارزش عمل را افزایش می‌دهد. هرچه بال تفکر گسترده‌تر باشد، ارزش عمل نیز به همان وسعت افزایش می‌یابد.

با تجدید نیت و طراوت بخشیدن به اعمال، حتی کارهای عادتی نیز رنگ خدایی می‌گیرند. تکرار اعمال نیک با نیت تازه، زیبایی مستمر دارد و از پوسته خالی نمی‌شود. هر عمل نیک اگر با نیت و تازگی همراه باشد، جمالی نو به نمایش می‌گذارد.

آمادگی برای آخرت و مرگ با سلوک علمی و عملی در مسیر الهی حاصل می‌شود. تقوا، پیش انداختن توبه، غلبه بر شهوت و دوری از غفلت، راهکارهای اصلی هستند. باید خدا را پرهیز کرد، با اعمال نیک بر مرگ پیشی گرفت و آنچه باقی می‌ماند را با آنچه زوال می‌یابد خرید.

مقام قیامت انفسی به درک و تجربه‌ی عالم آخرت در این دنیا از طریق تقوای الهی اشاره دارد. قرآن به عنوان دروازه‌ی ورود به این عالم، با تقویت تقوا، حس و حالی در جان ایجاد می‌کند که انسان را قادر به مشاهده‌ی تجارب بهشتی و جهنمی می‌سازد. اهل تقوا با بهشت و جهنم چنانند که گویی آن‌ها را دیده‌اند و این درک، درک علمی و عینی است.

تشخیص فضا و مکان با انرژی الهی یا شیطانی از طریق آثار آن‌ها ممکن است. نسیان و غفلت از یاد خدا از نشانه‌های انرژی شیطانی است، در حالی که احساس قرب به خدا، شور عبادت، حضور قلب در نماز، اخلاق حسنه و گرایش به اعمال صالح از آثار انرژی رحمانی است. انرژی شیطانی با گرایش به معاصی، بی‌تفاوتی به گناه، افسردگی و دنیاگرایی همراه است.

اعضای بدن امانت‌های الهی هستند و تصمیم‌گیری درباره آن‌ها باید با عقلانیت و در جهت رضای خدا باشد. اهدای عضو به مؤمنین جایز و مطلوب است، اما به افراد گناهکار یا اهل نفاق جایز نیست. در شرایط خاص، می‌توان عضو حیاتی را به فردی مؤمن‌تر اهدا کرد. مراجع عظام تقلید در مورد اهدای عضو پس از مرگ مغزی نظرات متفاوتی دارند که برخی آن را در صورت نیاز و با رضایت بستگان جایز می‌دانند.

دخیل بستن اگر باعث افزایش حس و ارتباط شخص با مراد شود، اشکالی ندارد، اما تبدیل آن به عادت، مراسم ثابت، بدعت یا سوءاستفاده، ناپسند است. هر نیت و عملی، بدون اثر نمی‌باشد. تقلید کورکورانه بدون انگیزش باطنی مشکل‌افزاست، اما آمیختگی نیت زیبا با عملی برازنده همیشه زیباست.

اظهار مداوم گناهکاری نزد دیگران نادرست است، زیرا مانند پنهان کردن درد از طبیب است. اما نباید درد و نیاز خود را از خدا پنهان کرد. حمد و شکر در برابر ذات الهی زیباست، اما نباید استغفار و توبه را فراموش نمود، زیرا زدودن سیاهی جان، فروغ حمد و شکر را فروزان‌تر می‌کند.

نشاط‌های کاذب در کلاس‌های شبهه‌دار، مانند سراب، جز فریب هیچ اثر مثبتی ندارند و زیان‌بارترین معامله را برای انسان رقم می‌زنند. نزدیکی واقعی به خدا با بالندگی مکارم اخلاق، پایبندی به احکام الهی و عشق بی‌صبرانه به قرآن و عترت همراه است؛ هرگونه خوشی کاذب ناشی از مواد مسموم، انسان را به کابوس گرفتار می‌کند.

متن منتسب به خواجه نصیرالدین طوسی دربارهٔ بی‌اخلاقی مسلمانان نادرست است. اسلام اجازهٔ هیچ‌گونه پستی را نمی‌دهد و مسلمان واقعی کسی است که قوانین اسلام را رعایت کند. دروغ، غیبت و قتل در اسلام شرایط خاص خود را دارد و تجاوز به هیچ عنوان مجاز نیست.

مرگ انسان در زمان مقرر خود فرا می‌رسد و تا آن زمان، اجل بهترین سپر انسان است. فرشتگان انسان را حفظ می‌کنند تا زمان مرگ فرا رسد و در آن هنگام، انسان را به آنچه پیش می‌آید واگذار می‌کنند. این وعده‌ای است که تخلف‌ناپذیر است.

گناهان کبیره، گناهانی هستند که خداوند بر مرتکب آن‌ها وعده آتش داده است؛ کوچک شمردن گناه صغیره و اصرار بر آن نیز خود گناه کبیره است. خداوند همه گناهان را با توبه می‌بخشد، مگر ستم به بندگان که باید در دنیا یا آخرت قصاص شود. توبه واقعی، موجب آمرزش الهی است.

شخصی که از گناهان صغیره یا کبیره توبه کرده است، صلاحیت لعن کردن را دارد و این عمل او زیبا خواهد بود. حتی اگر کسی هنوز معصیت‌کار باشد، لعن کردن مستحقان لعن، عملی مطلوب است، هرچند ممکن است گاهی به خود فرد بازگردد. بهترین حالت، لعن با دلی تائب و خاشع است.

نظم حاکم بر جامعه اروپا، نظمی حیوانی و سوداگرانه است که بر اساس منافع مادی و حساب سود و زیان بنا شده و غایت وجودی انسان را محدود می‌کند. در مقابل، نظم انسانی از مبدأ الهی نشأت گرفته و شامل ابعاد مادی، جسمی، روحی و معنوی انسان می‌شود.