اهل‌بیت و تاریخ اسلام

شهیدان به مقامی خاص نزد خدا دست یافته و از نعمات ویژه او بهره‌مند می‌شوند، زیرا محبوبیت و تقرب خاصی را نزد خداوند کسب کرده‌اند. این جایگاه والا باعث می‌شود برخی آرزوی شهادت کنند.

داستان کشیدن تیر از پای امام علی (ع) در منابع تاریخی شیعه و سنی تأیید شده و نشان‌دهنده توحید و انقطاع کامل ایشان از خود و اتصال به خداوند است. این ماجرا، که در آن حضرت متوجه درد نشدند، الگوی معرفتی برای شیعیان است تا به درک عمیق‌تری از توحید و مقامات ایشان برسند.

عدم توجه امام علی (ع) به کشیدن تیر از پایش در نماز، ناشی از انطباق مقام بندگی و عبودیت ایشان با خالق یکتا و تفویض کامل وجودشان به اوست. این انطباق در سه محور ارتباط با خالق، ارتباط با خویشتن و ارتباط با خلق نمود پیدا می‌کند و نشان‌دهنده غرق شدن ایشان در حضور حق است.

هجوم علم به سوی حضرت به این دلیل است که ایشان مباشر روح الیقین هستند و جان مبارکشان ستون یقین است. علم، اهلش را می‌شناسد و عاشقانه به جانب او پر می‌گشاید، زیرا جایگاه اصلی و سرزمین مبارک اوست.

امامان جواب نامه‌ها و نقاشی‌های شما را در دلتان، در خواب، در افکارتان، یا از طریق پدر و مادر و دیگران می‌نویسند. به یقین بدانید که جوابشان به اشکال مختلف به شما می‌رسد و این نشان از عطوفت و مهربانی خاص آن‌هاست.

برای درک شخصیت امام حسین (ع) و تبعیت از ایشان، باید به درجه‌ای از محبت و معرفت رسید که امام، سیستم عامل دل و جان ما شود. با جهاد در راه خدا، پاکی نفس و تمسک به ثقلین می‌توان به هدایت ویژه الهی دست یافت و صفات نیک ایشان را سرمشق قرار داد.

حضرت ابراهیم (ع) با درخواست دیدن زنده شدن مردگان، در پی اطمینان قلبی و اثبات خلیل‌اللهی خود بود، چنانکه امام رضا (ع) فرمودند. خداوند نیز با پرسش از حضرت موسی (ع) دربارهٔ عصایش، اعجاز آن را به نمایش گذاشت و آن را به اژدها تبدیل کرد تا قدرت الهی آشکار شود.

شک در امر ولایت برابر با شرک است و از مقام انبیاء الهی دور است. انبیاء عظام با ایمان کامل و اثبات شده به مقام نبوت نائل می‌شوند و از عصمت برخوردارند. بنابراین، حضرت یونس و سلیمان (ع) در پذیرش ولایت اهل بیت (ع) دچار شک و تردید نشدند، زیرا این شک از ستون‌های کفر است.