اهل‌بیت و تاریخ اسلام

نذر باید با همان نیت، زمان، مکان و میزان منعقد شده انجام شود. در صورت اضطرار می‌توان پس از رفع آن، نذر را انجام داد. اگر زمان نذر گذشته باشد، برای سال بعد باقی می‌ماند. کم و زیاد کردن مبلغ نذر یا تغییر زمان آن بدون دلیل موجه، صحیح نیست.

پیامبر اکرم (ص) با فرمایش «اهل بیتم را دوست بدارید، به خاطر دوستی من»، به جانشینی اهل بیت (ع) اشاره کرده و آنان را در جایگاه خود معرفی نمودند. دوست داشتن اهل بیت (ع) لازمهٔ دوست داشتن پیامبر (ص) و در نهایت دوست داشتن خداست.

آیه «لکل امة جعلنا منسکا» به مشروعیت آزادی انتخاب ادیان اشاره نمی‌کند، بلکه تأکید بر اصالت دین اسلام و مرضی بودن آن نزد خداوند با محوریت ولایت اهل بیت (ع) دارد. روایت امام موسی کاظم (ع) نیز گواه این مطلب است که «منسک» همان امام است.

جمله «هذا من عمل الشیطان» در قرآن کریم، به درگیری میان دو مرد که یکی از شیعیان موسی و دیگری از دشمنانش بود، برمی‌گردد و نه به عمل کشتن مرد قبطی توسط حضرت موسی. این تفسیر بر اساس روایتی از امام رضا (ع) است که در مجلس مأمون بیان شد.

صلح امام حسن (ع) با معاویه به دلیل شرایط متفاوت جنگ حق و باطل آن زمان بود و قیاس آن با شرایط امروز، جسارت است. در آن زمان، تشخیص حق از باطل دشوار بود، اما امروز جبهه حق و باطل کاملا متمایز است. تسلیم شدن به دشمن، نه تنها جان شیعیان را حفظ نمی‌کند، بلکه منجر به نابودی آنان خواهد شد.

حجت خدا برای کره زمین در حکم روح و دستگاه مدیریتی آن است؛ اگر ارتباط با او قطع شود، زمین مانند بدنی که روحش جدا شده، از هم می‌پاشد و سنگ سرگردان آسمانی می‌شود. او با اذن الهی، لایه‌های حفاظتی روحانی زمین را حفظ کرده و سکان هدایت را در دست دارد.

سلام خداوند بر حضرت یحیی (س) در سه مرحلهٔ تولد، مرگ و بعثت، نشان توجه، لطف، امنیت و سلامتی اوست و به خودی خود دلالت بر عصمت ندارد، زیرا این سلام شامل مؤمنان نیز می‌شود. عیسی بن مریم نیز بر خود در این مراحل سلام فرستاده است.

پیامبر اکرم (ص) در آستانه شهادت به دلیل آگاهی از گرفتاری‌هایی که برای اهل بیت (ع) پس از رحلتشان پیش می‌آمد، فتنه‌ها، عدم تبعیت از دستورات و توطئه‌هایی که علیه غدیر خم شکل می‌گرفت، مغموم و مکروب بودند. همچنین رحلت ایشان مصیبت بزرگی بود زیرا وحی الهی پایان می‌یافت.

تک تک حضرات معصومین (ع) امتیازات ویژه دارند و مقام رائدیت امام حسن (ع) این حقیقت را اثبات می‌کند که انسان برای ورود به عمق بندگی به وجود ایشان نیازمند است. تاکید بر عبور از مسیر ایشان به این دلیل است که فراموشی ولایت ایشان، انسان را در گردنه‌های سخت زندگی محصور و محبوس می‌سازد.

رائد به معنای پیشقراول، راهنما، آب‌یاب و جستجوگر است. امام حسن مجتبی (ع) رائد رضوان خدا هستند زیرا در روز قیامت، پیشاپیش مؤمنان و شیعیان حرکت می‌کنند تا راه ورود به بهشت و مراحل آن را برایشان هموار و آماده سازند و خطرات و منازل را بشناسانند.

عید بیعت ما با امام زمان، همان عید غدیر خم است که با ابلاغ ولایت امیرالمؤمنین همزمان است. پس از شهادت امام عسکری، باید عهد و بیعت با امام زمان تشدید و تحکیم شود، اما بدون شادی و سرور؛ با عرض تسلیت به محضر حضرت به دلیل مصیبت شهادت پدرشان و انجام مراسم سوگواری و ذکر مناقب ایشان.

قیام امام حسین (ع) برای به ظهور رساندن حاکمیت خدا و برکناری حکومت‌های طاغوتی بود. حکومت حق مسلم امام است که از جانب خدا برای او تعیین شده است. هرچند در مقاطعی بنا به مصالح، ابلاغ حجت و بیداری امت در برابر طواغیت تحمل مصلحتی صورت گرفته است.

مقام حضرت سیدالشهدا (ع) از مقام مشیت الهی نیز فراتر است، زیرا ایشان قلب اولیاء الله را مسکن مشیت الهی معرفی می‌کنند و خودشان را «افتتان اولیاء الله» می‌دانند. این بدان معناست که حضرت، مقام علم الهی دارند که بر مشیت الهی محیط است. جان سایر انسان‌ها نیز می‌تواند مکان مشیت الهی باشد.

امام حقیقت و روح حاکم بر ستون فقرات خلقت است و خلائق بی‌نیاز از او نیستند. با شهادت هر امام، بلافاصله امام دیگری جانشین او می‌شود. حکمت دوام امامت با وجود ظلم‌ها، آزمون خلقت است و استقرار مطلق نظام حق در پایان زمان تحقق خواهد یافت.

بر اساس روایتی از امام صادق (ع)، ازدواج فرزندان آدم با یکدیگر صحیح نیست. در این دیدگاه، قابیل با جنیه‌ای به نام جهانة و هابیل با حوریه‌ای به نام ترک ازدواج کردند. سپس شیث با حوریه‌ای به نام ناعمه ازدواج نمود و نسل انسان از این طریق ادامه یافت.

وجیه حسینی کسی است که تحت اقتدای کامل امام حسین علیه‌السلام قرار گرفته باشد و همان خصوصیات شیعه واقعی را دارا باشد. اطاعت محض، تبعیت خالصانه و اقتدای مخلصانه، رمز رسیدن به وجاهت در نزد خداوند است، به گونه‌ای که شخص در واقع به آینه مقتدای خود تبدیل می‌شود.