اهل‌بیت و تاریخ اسلام

زیارت معصومین (ع) حد و حدود خاصی ندارد و به اندازهٔ عشق و نیاز فرد، تشرف مانعی ندارد. با این حال، نباید زیارت مستحب، مانع انجام واجبات یا مستحبات مؤکد دیگر شود.

محل سنگی که پیامبر (ص) در معراج بر آن ایستادند و معلق ماند، در روایتی از عبدالله بن سلام در مقابل صخره‌ای به سمت بیت‌المقدس و محل معراج انبیاء ذکر شده است. این مکان، جمع‌کنندهٔ انبیاء، اولیاء، فرشتگان و مقربان الهی بوده است.

دلالتی بر اینکه خیر کثیر در دعای ماه رجب به حضرت فاطمه زهرا (س) اشاره داشته باشد، حس نمی‌شود. این دعا بیشتر شبیه به ادعیه صحیفه سجادیه است که بر شکر الهی در برابر نعمات و پاداش فراوان در برابر اعمال اندک بندگان تأکید دارد.

محبت واقعی و خالصانه، رمز همراهی و مصاحبت با امام حسین (ع) است. تبعیت از ایشان و پرهیز از هرگونه گناه و تعدی، که باعث آزار ایشان و خاندانشان می‌شود، از نشانه‌های بارز این محبت است و باعث همراهی در روز قیامت خواهد شد.

ناصبی کسی است که با اهل بیت (ع) دشمنی می‌کند و می‌تواند از هر گروهی باشد، مانند داعش. اما نسبت ناصبی زدن به زیدیه و واقفیه جای تأمل دارد و باید در مورد آنها تحقیق بیشتری کرد.

منظور از توحید در ولایت این است که ولایت معصومین (ع) مستقل نبوده، بلکه تجلی و آیت اعظم همان ولایت خداست. آنها اسم حسن «ولی» و «عزیز» خدا هستند و عزت و ولایتشان همان عزت و ولایت خداست که از وجودشان انعکاس می‌یابد.

نفیسه خاتون، دختر حسن بن زید بن الحسن المجتبی (ع) و همسر اسحاق المؤتمن بن جعفر صادق (ع)، شخصیتی برجسته در عبادت و فضیلت بود. نقل‌های زیبایی از تجلیل ایشان وجود دارد و ایشان در زمان خود از برجستگان در فضیلت و عبادت به شمار می‌رفتند. بخش عمده‌ای از تجلیل‌ها و تکریم‌ها از سوی اهل سنت صورت گرفته است.

اولین کسی که الفاظ اسمای حسنای ماثور را به کار برده، خود خداوند است و دومین استعمال کننده، خود این اسماء بوده‌اند. امیرالمؤمنین علیه السلام در روایتی از بحارالانوار، به این موضوع اشاره کرده و خلقت نور محمد و خودشان و ذریه را از کلمهٔ الهی بیان می‌کنند.

روایت «المرأه شر کلها و شر ما فیها انه لابد منها» که به نهج البلاغه نسبت داده شده، با نص صریح قرآن مبنی بر جایگاه زنان مومنه در تضاد است. احتمالا این روایت دسیسه دشمنان بوده و به سهو یا عمد نقل شده است، زیرا قرآن بر جایگاه زنان صالح تأکید دارد و زن را از عوامل خیر معرفی می‌کند.

روایات منسوب به امام علی (ع) در مذمت زنان، احتمالا توطئه‌ای علیه ایشان بوده است. حکمت «المرأة عقرب حلوة اللسبة» به زنی اشاره دارد که ظاهرش فریبنده و شیرین است اما باطن هلاک‌کننده‌ای دارد، مانند عقربی که نیشش شیرین است اما زهر کشنده دارد و باعث می‌شود انسان به جای گریز، جذب گناه شود.

اولین شتر خلقت نبوده است؛ بلکه خلقت معجزه‌آسای آن و ظهورش از دل کوه، به عنوان آیه‌ای برای اثبات نبوت حضرت صالح و امتحان قوم ثمود صورت گرفت. این ناقه، نشانه‌ای از جانب پروردگار بود که باید مورد احترام قرار می‌گرفت.

عزاداری حضرت سیدالشهدا (ع) حتی در روز قیامت نیز برپا خواهد شد و دادخواهی حضرت زهرا (س) در آن روز مشهود است. روایتی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده که در آن به شیون حضرت فاطمه (س) و خروش فرشتگان در پی شهادت امام حسین (ع) اشاره دارد و این نشان‌دهندهٔ استمرار این حزن و اندوه است.

درخت نهی‌شده در آیه «ولا تقربا هذه الشجره» می‌تواند گندم یا انگور باشد، اما ریشه آن حسادت به مقام علم و ولایت اهل بیت بوده است. بر اساس روایات، آدم و حوا به مقام اهل بیت حسادت ورزیدند و این حسادت باعث وسوسه شیطان و خوردن از درخت شد.

با ظهور امام زمان (عج)، حیات واقعی عاشورا متجلی شده و تفسیر و تاویل آن آغاز می‌گردد. در این دوران، کره زمین به حسینیه حضرت سیدالشهدا تبدیل می‌شود و تحریفات عاشورا کنار رفته و حقایق والای آن طلوع خواهد کرد.

عظمت و شکوه تسبیحات حضرت زهرا (س) فراتر از بیان است، اما با جستجو در روایات، حدیثی که بیان کند نماز بدون تسبیحات ایشان قبول نمی‌شود، یافت نشده است. این تسبیحات جایگاه ویژه‌ای دارد اما شرط قبولی نماز نیست.

پیامبر اسلام (ص) شش فرزند داشتند: قاسم، طاهر، عبدالله، زینب، رقیه و فاطمه از خدیجه، و ابراهیم از ماریه قبطیه. با این حال، در متون دینی، غالبا تنها حضرت فاطمه (س) به عنوان فرزند پیامبر (ص) معرفی می‌شود، زیرا تنها ایشان دارای نسل بودند و نسل پیامبر (ص) از طریق ایشان ادامه یافت.

زیارت عاشورا حدیث قدسی است زیرا خداوند به جبرئیل دستور داد که آن را به پیامبر (ص) بیاموزد و ایشان نیز به ائمه (ع) منتقل کردند. این زیارت با ضمانت الهی نقل شده که هر کس آن را بخواند و دعا کند، زیارتش پذیرفته می‌شود.

کتاب مشارق انوار الیقین، با وجود ادعای بزرگی در بزرگداشت، بیشتر بیان ذوقی است و بسیاری از مطالب آن فاقد سند روایی معتبر می‌باشد. همچنین، گاهی برخی مطالب آن با متون روایی مغایرت دارد. منظور از نوری که از این کتاب به ولایت امیرالمومنین متصل می‌شود، احتمالا اشاره به جنبه‌های معنوی و عرفانی کتاب است که البته نیاز به بررسی دقیق‌تر دارد.

پنهان ماندن تاریخ دقیق شهادت حضرت زهرا (س) و محل دفن ایشان، از اسرار خلقت است که عاملی برای یادکرد خاص ایشان و افزایش رونق تبلیغ اهل بیت (ع) شده است. دو روایت متفاوت ۷۵ روز و ۹۵ روز پس از رحلت پیامبر (ص) برای شهادت ایشان وجود دارد که منجر به تعیین دو ایام فاطمیه اول و دوم شده است.

عصمت نبوی مخصوص انبیاء و عصمت ولوی مخصوص اوصیاء است و عصمت حضرت زهرا (س) به تأیید الهی است. اگر به حضرت معصومه (س) مقام عصمت قائل شویم، ایشان از شمول این سه نوع عصمت خارج می‌شوند، اما جایگاه ایشان در دودمان ولایت و اهل بیت (ع) خاص است.