اهل‌بیت و تاریخ اسلام

افراط در عزاداری زمانی رخ می‌دهد که مانع انجام واجبات، فراموشی مستحبات، یا غفلت از معارف دینی شود. عزاداری باید بر رونق حسنات، معارف و انجام وظایف فردی و اجتماعی بیفزاید. مسائل و مصائب اهل بیت (ع) بر امور شخصی مقدم است و نمی‌توان گفت عزاداری صرفا جنبهٔ شخصی دارد.

میزان زمان عزاداری امری عرفی است و نباید مانع انجام واجبات یا فراموشی مستحبات شود. عزاداری نمایش دل آتش گرفته و هشدار ظلم است و نباید باعث غفلت از معارف الهی گردد. افراط در آن مذموم و کوتاهی ناسپاسی است، اما عزاداران اهل بیت شادترین افرادند و عزاداری زیباترین یادکرد و ابراز محبت است.

روضه و مداحی در صورت توجه و عدم عادی شدن، موجب نشاط و انبساط روحی است و به عقل کمک می‌کند. عادی شدن مصیبت خیانت است و امام حسین (ع) فرمودند اندوهگینان را با شادی برمی‌گردانند. گوش دادن به مداحی تاثیر منفی ندارد بلکه نشاط افزا است و تحریک قوه خیال تحت مدیریت عقل باعث غلبه آن است.

اینکه ابن ملجم ملعون ضمن ضربه زدن «یا علی» گفته باشد، هیچ پایه و اساسی ندارد و برگرفته از شعر شاعری است. سخن ابن ملجم لعین هنگام وارد آوردن ضربه این بود: «الحکم لله یا علی لا لک و لا لأصحابک» که همان شعار خوارج بود.

منظور از رجس در آیه تطهیر، گناهان نیست، بلکه به معنای امکان آمیختگی با پلیدی است که خداوند این امکان را از اهل بیت (ع) برطرف کرده است. رجس در آیات دیگر به کسانی نسبت داده می‌شود که از ایمان و عقل خارج شده‌اند، در حالی که اهل بیت (ع) حقیقت ایمان و عقل هستند و هر کس به آنها تمسک جوید از رجس و پلیدی رها می‌شود.