معرفت‌شناسی

نیاز «من» و هر موجود دیگری، تنها و تنها به خداوند متعال است. اگرچه خالق حکیم، نوعی وابستگی و ارتباط میان مخلوقاتش ایجاد کرده تا آنها را نسبت به هم مجتمع سازد، اما «من» بی‌هیچ تعلق، فقط او را می‌شناسد و بس.

خداوند مراقب کسانی است که او را یاد می‌کنند و خود را به او می‌سپارند. او از کسانی که عمرشان به سر نیامده مراقبت می‌کند و مرگ افراد به معنای پایان عمرشان است. این بدان معنا نیست که بلاها از مؤمنان دور می‌شود، بلکه در چارچوب حکمت الهی و پایان یافتن عمر رخ می‌دهد.

پاسخ‌ها با توکل به خدا و تحقیق در قرآن و عترت ارائه می‌شوند و امکان خطا وجود دارد. راه نقد برای پاسخ‌ها باز است. کسانی که از معده خود و هم‌نوعانشان سخن می‌گویند باید بترسند، نه کسانی که با تحقیق و تفحص به پاسخ می‌رسند.

لذت، حسی از حواس و درکی از معارف است که بخشی از حقایق اشیاء را در بر می‌گیرد. لذات دنیوی تنزیلی از خزینه لذات بوده و تنها نشانی از آن هستند. لذت، آفریده‌ای کوچک از خداوند است و با توکل بر او می‌توان تجارب بیشتری کسب کرد.

کسانی که ادعا می‌کنند با قدرت ذهن می‌توان خواسته‌هایی مانند خانه و خودرو را تحقق بخشید، خود در تلاش شبانه‌روزی برای کسب مال هستند و به دنبال راه‌هایی برای خالی کردن جیب مردمند. رزق الهی سنت و قانونی دارد که قابل دور زدن نیست و به کسی که برای خدا شریک قائل شود، روی خوش نشان نمی‌دهد. رزق دو نوع است: رزقی که تو طلب می‌کنی و رزقی که تو را طلب می‌کند.