معرفتی

خداوند ستار العیوب است و کسی را که بخشیده باشد، در قیامت رسوا نمی‌کند. عیب‌پوشی خداوند شامل همه می‌شود، به ویژه مؤمنانی که توبه می‌کنند و مورد محبت او هستند. بنابراین، گناهان بخشیده شده آشکار نخواهند شد.

یلتقی الجمعان» به معنای قرار گرفتن انسان میان خیر و شر، مکارم و مکاره، سعادت و شقاوت، بندگی و شیطنت است. انسان به هر کدام از این دو سوی موارد مذکور که استحقاق داشته باشد، شاملش می‌شود و هر کدام را که خالق تقدیر و تحکیم فرماید، انسان با آن قرین می‌گردد.

نشانهٔ بارز قبولی اعمال، مبادرت به اعمال نیک، ترقیق دل و تشدید خوف و رجاست. انجام نیکوی عمل نیک، یعنی معروفات به نحو احسن انجام پذیرد، نشانهٔ قبولی اعمال است. معرفت حس حقیقت‌یابی است و میل به حسنات را تقویت و گریز از سیئات را موجب می‌شود.

عبودیت و بندگی دو واژه با ریشه و معنای واحد نیستند و مقایسهٔ دقیق آنها دشوار است. می‌توان عبادت را اسم و عبودیت را صفتی در نظر گرفت که عبد به آن متصف می‌شود. این دو واژه در روایات متعدد به کار رفته‌اند و تفاوت معنایی ظریفی دارند.