مهدویت

ظهور یمانی یکی از نشانه‌های حتمی ظهور حضرت مهدی (عج) است که همزمان با خروج سفیانی و سید خراسانی در یک سال و یک ماه و یک روز رخ می‌دهد. شناخت یمانی حقیقی با جاذبه رحمانی خواهد بود و مدعیان کنونی دروغگو هستند، زیرا یمانی واقعی در سال ظهور خواهد آمد.

بر اساس روایات، ۱۲ مهدی یا از امامان اهل بیت هستند که اولین آنها امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب و آخرین آنها نهمین فرزند امام حسین (ع) است. همچنین در روایتی دیگر، منظور از ۱۲ مهدی، گروهی از شیعیان است که مردم را به دوستی و معرفت آل محمد (ص) دعوت می‌کنند.

سوره فجر به سوره الحسین (ع) مشهور است و تصویری از جمال ایشان است. فجر همان فجر زیبای محمدی است که روزی عالم را به طلوعش به نور عدل و صفای بندگی خدا روشن خواهد نمود. این سوره با اشاره به وتر خدای یگانه و شفع (علی و فاطمه) و لیالی عشر (ائمه) به فجر مهدوی اشاره دارد.

امام زمان (عج) در رنج و درد شیعیان شریک است و شفقت ایشان نسبت به مؤمنان از هر پدر و مادر دلسوزی بالاتر است. این موضوع ریشه در خلقت مشترک دارد؛ خداوند پیامبر را از گوهری زیر عرش، امیرالمؤمنین را از تراوش طینت پیامبر، ما (ائمه) را از تراوش طینت امیرالمؤمنین و شیعیان را از تراوش طینت ما خلق کرده است. بنابراین، دلهای شیعیان مشتاق ما و دلهای ما به آنان مهربان است.

تعداد ۳۱۳ نفر یاران امام زمان، که از مؤمنان خالص از اقصی نقاط زمین گرد هم می‌آیند، شرط ظهور نیست، بلکه پس از کامل شدن تعداد ده هزار نفر، امر ظهور محقق می‌شود. این یاران شامل زنان نیز می‌شوند و رجعت‌کنندگان نیز در شمار یاران ایشان خواهند بود.

اراده خداوند بر تطهیر کره زمین از پلیدی شرک و عصیان است و این امر محقق خواهد شد، حتی اگر تنها وجود مقدس حضرت مهدی (عج) باقی بماند. خداوند حافظ ولی خویش است و ظهور حضرت پس از لبریز شدن دنیا از ظلم و جور رخ خواهد داد.

حضرت مهدی (عج) از جامعه تأثیر نمی‌پذیرند، بلکه خود الگو هستند. لباس ایشان پوششی است که همچون حجابی برای مردان عمل کند، اما دست و پا گیر نباشد و موجب نزدیکی به خدا شود، نه خودبینی و ریا.

ارتباط روحی حال خوب و بد آدم‌ها، فراتر از شرایط جامعه، به دلیل ارتباط مستقیم مؤمنان با قلب عالم، امام زمان (عج)، است که تحولات ایشان بر ما تأثیر می‌گذارد. همچنین، مؤمنان مانند اعصاب به هم پیوسته‌اند و در تحولات سهیمند.

امامت حضرت مهدی (عج) بی‌نهایت است و ایشان خاتم اوصیاء و دوازدهمین خلیفه رسول خدا (ص) هستند. با ظهور ایشان، حجت خدا بر خلایق به پایان رسیده و بشریت وارد مرحلهٔ جدیدی از خلقت می‌شود.

قرآن و امام زمان (عج) جدایی‌ناپذیرند و هر دو زنده و هدایت‌گرند. هدایت باطنی امام زمان (عج) بر روح و جان و فکر ما حکومت دارد. آیات قرآن بر غلبهٔ دین الهی توسط حضرت مهدی (عج) و امامت باطنی ایشان دلالت دارند.

خداوند از شیعیان برای ولایت پیمان گرفت در حالی که در عالم ذر بودند و خدا را به ربوبیت و محمد را به نبوت شناختند. روح شیعیان دو هزار سال قبل از بدنشان آفریده شد و بر رسول خدا و ائمه معرفی شدند و ائمه آنها را در لحن صدا می‌شناسند، همانطور که شخصی خانواده خود را می‌شناسد.

دابه الارض از علائم آخرالزمان و قیامت کبری است و به علائم ظهور حضرت مهدی مربوط نمی‌شود. این موجود، جمال و شکوه الهی را آشکار می‌سازد، مؤمن را مسح کرده و کافر را نابود می‌کند. در این زمان، تکلیف برداشته شده و توبه پذیرفته نمی‌شود. عصای موسی و انگشتر سلیمان همراه آن است که مؤمن را نورانی و کافر را سیاه می‌کند.

دعایی منقول از امام صادق (ع) وجود دارد که طبق روایات، خواندن آن پس از هر نماز واجب، باعث دیدن امام زمان (عج) در بیداری یا خواب می‌شود. این دعا در کتاب بحارالانوار نقل شده است. اگرچه نسخه‌ای به نام دعای سید بحرینی یافت نشد، اما این دعا می‌تواند وسیله‌ای برای ارتباط معنوی با امام زمان (عج) باشد.

مردم امام عصر (عج) را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. ایشان در موسم حج حاضر می‌شوند، در میان مردم راه می‌روند و با آنها معامله می‌کنند، اما شناخته نمی‌شوند تا زمانی که خودشان بخواهند خود را معرفی کنند. این موضوع شبیه داستان حضرت یوسف (ع) است که برادرانش او را نشناختند.

بر اساس روایات، بیشتر یاران امام زمان (عج) جوان هستند و پیران در میانشان کم‌اند، مانند نمک در غذا. این جوانی به معنای جوانی دل و روح است که با سختی‌ها و فتنه ها خالص می‌شوند و تنها افراد مؤمن و ثابت‌قدم باقی می‌مانند.

ریشهٔ انکار ولایت اهل بیت (ع) به سرشت و طینت انسان‌ها برمی‌گردد که از عالم ذر نشأت گرفته است. در آن عالم، برخی به ولایت اقرار و برخی انکار کردند. برای آمادگی قبول ولایت، باید به درک درستی از خلقت و جایگاه اهل بیت (ع) رسید و لجاجت و تکبر را کنار گذاشت.

امام زمان (عج) پس از ظهور، نوزده سال و چند ماه حکومت خواهند کرد. این مطلب بر اساس روایتی از امام صادق (ع) است. همچنین بر اساس روایتی از امام حسن مجتبی (ع)، هیچ امامی از اهل بیت (ع) نیست مگر اینکه یا با سم و یا با کشته شدن، به شهادت خواهد رسید.

نفس زکیه، محمد بن حسن نام دارد و از علائم ظهور است که بین رکن و مقام به شهادت می‌رسد. کشته شدن او نشانهٔ نزدیکی حکومت پس از بنی فلان است و پس از آن، حکومت جز پانزده شب نخواهد بود. همچنین صیحه‌ای در ماه رمضان رخ می‌دهد که بیداران را می‌ترساند و خفتگان را بیدار می‌کند.

دابة الارض که از نشانه های خروج است، همان امیرالمؤمنین علی (ع) هستند. ایشان در آخرالزمان رجعت فرموده و ماموریت‌های ویژه الهی را به سرانجام می‌رسانند و با مردم تکلم می‌کنند، چنانکه در آیه ۸۲ سوره نمل آمده است.

شرید» به معنای آواره و رانده شده است که حقش نادیده گرفته شده و جانش در خطر است. «طرید» به معنای طرد شده است که مظلومیت تک تک امامان در وجود او جمع شده است. «خائف» به معنای ترسان است، زیرا حضرت دشمنان زیادی دارد و جان مبارکش از کید دشمنان در امان نیست.