مهدویت

دابه الارض از علائم آخرالزمان و قیامت کبری است و به علائم ظهور حضرت مهدی مربوط نمی‌شود. این موجود، جمال و شکوه الهی را آشکار می‌سازد، مؤمن را مسح کرده و کافر را نابود می‌کند. در این زمان، تکلیف برداشته شده و توبه پذیرفته نمی‌شود. عصای موسی و انگشتر سلیمان همراه آن است که مؤمن را نورانی و کافر را سیاه می‌کند.

اشاره به سوار شدن خانم‌ها بر زین در آخرالزمان، می‌تواند به معنای اسب‌سواری، موتور سواری یا دوچرخه سواری باشد. این تعبیر ممکن است نشان‌دهنده تغییرات اجتماعی و افزایش آزادی‌های زنان در آن دوران باشد.

دعایی منقول از امام صادق (ع) وجود دارد که طبق روایات، خواندن آن پس از هر نماز واجب، باعث دیدن امام زمان (عج) در بیداری یا خواب می‌شود. این دعا در کتاب بحارالانوار نقل شده است. اگرچه نسخه‌ای به نام دعای سید بحرینی یافت نشد، اما این دعا می‌تواند وسیله‌ای برای ارتباط معنوی با امام زمان (عج) باشد.

مردم امام عصر (عج) را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. ایشان در موسم حج حاضر می‌شوند، در میان مردم راه می‌روند و با آنها معامله می‌کنند، اما شناخته نمی‌شوند تا زمانی که خودشان بخواهند خود را معرفی کنند. این موضوع شبیه داستان حضرت یوسف (ع) است که برادرانش او را نشناختند.

در زمان امام مهدی (عج) حاکمیت اسلام غلبه خواهد یافت و جز دین اسلام هیچ آیینی نمود نخواهد داشت. برخی روایات به گرفتن جزیه از اهل ذمه اشاره دارند که فرصتی برای اندیشیدن به حقانیت اسلام است و پس از اتمام حجت، مجازات خواهند شد. این روایات با آیات شریفه مبنی بر غلبه دین حق بر همه ادیان سازگار است.

بر اساس روایات، بیشتر یاران امام زمان (عج) جوان هستند و پیران در میانشان کم‌اند، مانند نمک در غذا. این جوانی به معنای جوانی دل و روح است که با سختی‌ها و فتنه ها خالص می‌شوند و تنها افراد مؤمن و ثابت‌قدم باقی می‌مانند.

ریشهٔ انکار ولایت اهل بیت (ع) به سرشت و طینت انسان‌ها برمی‌گردد که از عالم ذر نشأت گرفته است. در آن عالم، برخی به ولایت اقرار و برخی انکار کردند. برای آمادگی قبول ولایت، باید به درک درستی از خلقت و جایگاه اهل بیت (ع) رسید و لجاجت و تکبر را کنار گذاشت.

امام زمان (عج) پس از ظهور، نوزده سال و چند ماه حکومت خواهند کرد. این مطلب بر اساس روایتی از امام صادق (ع) است. همچنین بر اساس روایتی از امام حسن مجتبی (ع)، هیچ امامی از اهل بیت (ع) نیست مگر اینکه یا با سم و یا با کشته شدن، به شهادت خواهد رسید.

نفس زکیه، محمد بن حسن نام دارد و از علائم ظهور است که بین رکن و مقام به شهادت می‌رسد. کشته شدن او نشانهٔ نزدیکی حکومت پس از بنی فلان است و پس از آن، حکومت جز پانزده شب نخواهد بود. همچنین صیحه‌ای در ماه رمضان رخ می‌دهد که بیداران را می‌ترساند و خفتگان را بیدار می‌کند.

دابة الارض که از نشانه های خروج است، همان امیرالمؤمنین علی (ع) هستند. ایشان در آخرالزمان رجعت فرموده و ماموریت‌های ویژه الهی را به سرانجام می‌رسانند و با مردم تکلم می‌کنند، چنانکه در آیه ۸۲ سوره نمل آمده است.

شرید» به معنای آواره و رانده شده است که حقش نادیده گرفته شده و جانش در خطر است. «طرید» به معنای طرد شده است که مظلومیت تک تک امامان در وجود او جمع شده است. «خائف» به معنای ترسان است، زیرا حضرت دشمنان زیادی دارد و جان مبارکش از کید دشمنان در امان نیست.

حدیث صحیح است و بیان می‌کند که هیچ‌کس جز خود امام زمان (عج) نمی‌تواند نقش او را در قبال نابودی کفر و شرک در جهان انجام دهد. این حدیث منافاتی با تشکیل دولت و حکومت اسلامی در سرزمین‌های اسلامی، فریضه امر به معروف و نهی از منکر، یا دفاع از سرزمین‌های اسلامی ندارد.

استاد در حال حاضر اطلاعی از چگونگی طرح مسائل مربوط به ظهور توسط آقای رائفی‌پور ندارد و برای ارائه نظر خود، نیازمند دریافت فایل مربوطه است تا بتواند موضوع را بررسی کند.

روزه گرفتن در روز عاشورا محل بحث و گفتگو بین علماست و موضوعی فقهی محسوب می‌شود. بنابراین، برای تعیین جواز یا عدم جواز آن به نیت تعجیل در ظهور، بهتر است به نظر مرجع تقلید خود مراجعه فرمایید.

بردن نام و کنیهٔ اصلی امام زمان (عج) تا زمان ظهور ایشان بر اساس روایات معتبر منع شده است. بسیاری از علما این امر را حرام دانسته‌اند، اما برخی دیگر مانند خواجه نصیر طوسی آن را جایز شمرده‌اند و از زمان شیخ بهایی به بعد اختلاف نظر وجود دارد.

غلبه اسلام بر تمام ادیان وعده الهی است و همه به رسالت حضرت محمد (ص) اقرار خواهند نمود. همزمان با حضرت مهدی (عج)، حضرت مسیح (ع) نیز ظهور خواهند کرد و کسی که از فرمان حضرت مسیح (ع) سرپیچی کند و تابع حضرت مهدی (عج) نشود کافر خواهد بود، نه اینکه مسیحی یا یهودی باقی بماند.