مهدویت

دجال یک انسان است و نباید با ابزارش، یعنی سیستم‌های رسانه‌ای، یکی پنداشته شود. احتمال وجود یک چشم در پیشانی او وجود دارد و توصیف غذایش به اندازه کوه، اشاره به تغذیه شیطانی او دارد.

برقراری ارتباط قلبی و معنوی با امام زمان (عج) نیازمند ایجاد ظرفیت درونی از طریق انجام واجبات و ترک محرمات است. این ارتباط باید دائمی باشد، زیرا غفلت از امام موجب عقب‌ماندگی در سیر و سلوک می‌شود. با طلب عنایات ویژه الهی و مجاهدت عاشقانه، می‌توان به درجه‌ای از جذب رسید که در وجود امام (عج) محو شد.

برای بالا بردن قابلیت خود در امر ظهور، خودشناسی و امام‌شناسی ضروری است. امام الگوی کاملی برای رسیدن به تکامل است. با مدیریت صحیح امور شخصی و زندگی، می‌توانیم در یاری امام زمان موفق‌تر باشیم و ضعف‌های مدیریتی مانع یاری او نخواهد بود.

تحمل انتظار ظهور با تلاش برای معرفت حجت الهی، تطهیر باطنی، و طلب یاری از خداوند میسر می‌شود. مراقبه و محاسبه نفس، رونق بخشیدن به امر به معروف و نهی از منکر، و ارسال هدایای معنوی برای حضرت نیز در این مسیر کمک‌کننده است.

بر اساس روایات، ابلیس پس از ظهور امام مهدی (عج) در مسجد کوفه زانو می‌زند و کشته می‌شود. این واقعه، که در برخی روایات به روز وقت معلوم تعبیر شده، اعدام نهایی او را در آخرالزمان به دست پیامبر اکرم (ص) در بیت المقدس رقم می‌زند. پس از اعدام ابلیس، پناه بردن از شر او بی‌معناست، اما پناه بردن به خدا از شرارت‌های هوای نفس همچنان لازم است.

وظیفهٔ عالمیان، تبعیت از حجت الهی در هر شرایطی است، چه در زمان غیبت و چه در زمان ظهور. باور به بقای زمین به وجود و موجودیت حجت الهی مشروط است و وظایف هر دوره خاص، ویژهٔ همان زمان خواهد بود.

توصیفات مربوط به عصر آکواریوس و آینده‌نگری‌های مبتنی بر آن، هیچ اعتبار علمی ندارد و نوعی شرک محسوب می‌شود. عصر کنونی، عصر نزدیک شدن به آخرالزمان و ظهور منجی است که با ظهور او، عقول انسان‌ها ارتقا یافته و علم و معنویت شکوفا خواهد شد.

حضور و زیارت روحانی در محضر امام زمان (عج) خارج از مرز عالم مادی و در عالم معنی و ارواح صورت می‌پذیرد، لذا جسمانیت شرط نیست. حضرات معصومین علیهم السلام، هم در زمان حیات مادی و هم پس از آن، شهداء برای خلایق محسوب می‌شوند و دیدارشان محدود به مرز مادی یا فراسوی آن نیست.

زمان در اندیشه اسلامی، شمارشگر آفرینش‌های متوالی است و امام عصر (عج) به عنوان «صاحب الزمان»، تجلیگاه آفرینش‌های رحمانی و ساعت الهی محسوب می‌شود. خداوند خالق و معدوم‌کننده زمان است و بر بسط و قبض آن مسلط است. تأثیر عمل انسان بر کل گیتی و امکان زندگی طولانی‌تر برای او نیز در گرو همین قدرت الهی است.

روایتی از امام صادق (ع) نقل شده که ظهور امام زمان (عج) محقق نمی‌شود تا اینکه دو سوم مردم از بین بروند. در این صورت، مؤمنان خالص و شیعیان اصیل، همان یک سوم باقیمانده خواهند بود و از نجات یافتگان محسوب می‌شوند.

منظور از اینکه اسلام چونان ظرف واژگون شده، آنچه در آن است ریخته می‌شود، اشاره به دوران غیبت کبری و عصر حاضر دارد که عصر آزمون عظیم برای اهل جهان، به‌ویژه امت اسلام و ایمان است. خداوند به شما ظلم نخواهد کرد اما شما را از آزمایش ایمن نساخته است.

اکمال عقل در عصر ظهور به معنای تکمیل حجیت حجت الهی بر خلایق است که هیچ عذر و بهانه‌ای را باقی نمی‌گذارد. با آشکار شدن جمال حق و حقیقت، همه ملزم به تبعیت می‌شوند و این امر با اکمال عقل امکان‌پذیر است. این اکمال، وصول علم یقین است و منکران حقایق، کافران بعد از تحصیل ایمان خواهند بود.

ارتباط کودکان با امام زمان تا قبل از زبان باز کردن، شامل تمام کودکانی است که قلوبشان سلیم و با ولایت و محبت اهل بیت (ع) وارد عالم دنیا شده‌اند. این ارتباط محدود به خانه، خانواده، محیط و شرایط تولد نیست و به سلسله اصحاب یمین عالم ذر تعلق دارد.

ظهور امام زمان (عج) منوط به پذیرش حکومت‌ها نیست، بلکه ایشان در انتظار بیداری و احیای جامعهٔ قلوب هستند. زمانی که قلوب شایستگی پذیرش حضرت را داشته باشند، ظهور تحقق می‌یابد و ایشان از حضور در میان ملتی که پذیرای ایشان نیستند، واهمه‌ای ندارند.

توبه در زمان ظهور امام زمان (عج) پذیرفته نخواهد شد، زیرا عصر ظهور نشئتی ویژه و آخرالزمانی است و توبه در آن زمان مانند توبه در برزخ است که دیگر سودی ندارد. توبه باید قبل از وقوع عذاب و در فرصت مناسب انجام شود. این بدان معناست که نباید از توبه برای گستاخی در گناه استفاده کرد، بلکه باید در زمان امکان گناه و قبل از رسیدن عذاب، به درگاه الهی روی آورد.

همراهی امام زمان (عج) با مناجات شیعیان محتمل است، اما دعای ندبه در اصل از طرف شیعیان در حق آن حضرت است. ایشان نیز به اقتضای غربت دین الهی و دوری شیعیان از او، ندبه می‌کنند و ندبهٔ امت اسلام در حق آن حضرت، پاسخ شایسته‌ای از سوی ایشان خواهد داشت.

اجتماع قلوب در عصر غیبت، با پایبندی به دین و اجرای آن در تمام شئونات فردی و اجتماعی و تشکیل حکومت دینی محقق می‌شود. وفای به عهد، شامل همراهی جمعی برای اجرای قوانین دین است و هرگونه نرمش در برابر حکومت غیر دینی، مبارزه با امام زمان است.

اصل ظهور حضرت مهدی (عج) و خلافت ایشان در زمین، وعده‌ای حتمی از سوی خداوند است که در آن تخلفی رخ نخواهد داد. اما امکان رفع ایشان به سوی خدا، مشروط به وجود مؤمنان کامل است؛ در صورتی که مؤمنان کامل نباشند، ممکن است رفع ایشان به سوی خدا صورت گیرد. وعده‌های الهی گاهی مشروط هستند و باید به متمم‌ها و شروط آن‌ها توجه کرد.

حدیثی در کافی از امام صادق (ع) نقل شده که بر کشته شدن «غلامی» در مدینه پیش از ظهور اشاره دارد. معنای غالب «غلام» کودک و جوانی است که تازه موی و سبیل برآورده. تطبیق این واقعه با کودک کشته شده اخیر در مدینه صحیح نیست، اما توجه به وقایع عصر ظهور برای منتظران ضروری است.

فضای جهانی برای نزول عذابی ترکیبی مهیاست، چرا که گستاخی بشر در عرصه گناه و تعدی لبریز شده است. این عذاب ترکیبی از عذاب‌های قوم عاد، ثمود، فرعون و لوط خواهد بود. آیندهٔ کشور ایران و تحولات آن در این میان مشخص نیست.