مهدویت

وجود امام زمان (عج) از بدو خلقت مورد شناخت انبیاء و ائمه بوده است. مستندات روایی و تاریخی، تولد و وجود ایشان از دودمان امام عسکری (ع) را به روشنی اثبات می‌کند. این موضوع در زبور نیز ذکر شده و انکار آن به معنای تکذیب خداوند است.

صرف رهیابی به عالم ذر یا ملکوت، کلید رسیدن به پاسخ سوالات و اسرار نیست؛ بلکه باید با امام مبین در ارتباط بود و ولایت او بر دل حاکم شود تا به شبکه علم الهی متصل گردیم. سفر به عالم ذر با قرآن و عترت ممکن است.

عبادت الهی شکل و شمایل مختلفی دارد؛ قرائت قرآن عبادت دل و زبان و دیدگان است و عمل به فرامین قرآن حقیقت عبادت. دنیا میدان نمایش بندگی خداست و مردان و زنان مؤمن و باتقوا نهایت بهره را از دنیا به نفع آخرت و رضایت الهی به کار می‌گیرند. کسب روزی حلال، حفظ پاکی و شکر خدا در مشکلات، از مصادیق بندگی است.

دیدن خود در محضر امام زمان (عج) را می‌توان به معنای یاد خدا دانست، زیرا اولیای الهی، چشم بینا، گوش شنوا و زبان گویای خدا در میان خلق هستند. تقرب به آنان، نشانه عارف بودن به حق حضرتشان است و در غیر این صورت، تنها ادعایی بیش نیست.

القاب حضرت مهدی (عج) در کتب مختلف و ملل گوناگون با معانی متفاوت ذکر شده است. برای مثال، «اوقیدمو» نام آن حضرت در تورات به لغت ترکوم است، «صمصام اکبر» به معنای شمشیر برنده و «کوکما» نامی در کتاب بختا می‌باشد. همچنین «طالب التراث» به معنای طلب کننده میراث و «لندیطارا» نامی در هزارنامه هندیان است.

الگوی حکومتی در زمان غیبت ولی معصوم، همان قوانین مدون در قرآن، روایات و سیرهٔ عترت است. عصر غیبت، زمان آزمون عملی خلایق در نحوهٔ بهره‌برداری از این منابع و معارف عالیهٔ دینی می‌باشد.

ظهور حضرت مهدی (عج) در مکه و کنار کعبه، می‌تواند یادآور بعثت پیامبر (ص) باشد که از مکه آغاز شد. این اتفاق، آغاز فصل جدیدی از حکومت محمدی (ص) توسط آخرین وصی آن حضرت است؛ باب خدا در برابر باب خانهٔ خدا قرار می‌گیرد.

غیبت امام زمان (عج) به دلیل حکمت و علت آن، مختص کره زمین است. هرچند این غیبت آثار وضعی بر دیگر کرات و عوالم می‌گذارد. با ظهور حضرت، نوری از زمین به عالم خواهد تابید که چشم‌ها را خیره و جان‌ها را لبریز از صفا خواهد نمود. حکمت این غیبت پس از ظهور آشکار خواهد شد.

میل به سلوک الی الله و شناخت آن، از امام زمان (عج) شروع می‌شود و انسان بدون اینکه خبر داشته باشد، در پرتو نور ایشان سیر می‌کند. ایشان اول و آخر خلقت، سبب آفرینش و تسبیح موجودات و کلید امور الهی هستند.

گفتن «عجل فرجهم» بعد از صلوات، اگر به عنوان دعای مستقل تلقی شود، نه تنها صلوات را مخدوش نمی‌کند بلکه آن را زینت می‌بخشد. در رکوع و سجود نیز می‌توان به عنوان دعا از آن استفاده کرد، زیرا پیامبر (ص) فرمودند در سجود زیاد دعا کنید که سزاوار است مستجاب شود.

دعاهایی که در هنگام سختی و برای آسایش شخصی برای تعجیل ظهور انجام می‌شود، خودخواهانه بوده و کم لطفی در حق حضرت است. باید تشنهٔ برپایی حکومت عدل الهی بود و با این حال و هوا جان به دعای تعجیل ظهور حضرت داد.

تحمل درد و رنج توسط امام زمان (عج) به واسطه عنایت خاص الهی و قرار داشتن ایشان در آخرین درجه ارتباط و اجابت پروردگار متعال است. دعای ایشان در لحظه ظهور، زمانی که شرایط کاملا مهیا شده است، نشان از آمادگی کامل برای ظهور دارد.

سید خراسانی محبوب‌ترین فرد نزد ائمه علیهم السلام می‌باشد. موضوع پرچم‌های سیاه زمان امام صادق علیه السلام که مورد تایید حضرت نبودند، ربطی به سید خراسانی زمان ظهور ندارد. در آن زمان حضرت فرمودند: در خانه خودتان بنشینید هر وقت دیدید که ما به گرد مردی گرد آمدیم آن وقت با اسلحه بیایید.

دعای ائمه اطهار برای تعجیل ظهور امام زمان (عج) امری غریب نیست، زیرا ظهور ایشان وعده الهی است که از بدو خلقت اراده شده و انبیا و امتشان پیشتازان دعا و منتظران آن بوده‌اند. این دعاها قبل از تولد ایشان نیز بیان شده و سندیت دارند.

وظیفه ما در زمان غیبت امام زمان (عج) شامل تقویت باورهای فطری و توحید، تطهیر از شرک، تمسک به قرآن و عترت، تبلیغ مقام امام، اجرای دستورات الهی، امام‌شناسی، انجام به‌موقع فرائض، دوری از گناهان و امر به معروف و نهی از منکر است. همچنین باید مراکز دینی را تقویت و به کسب روزی حلال توجه کرد.

امام زمان (عج) حجت زمین و زمان است و بر اساس قدرت الهی بر ماموریت خود تسلط تام دارد. عالم همچون لایه‌های تو در تو است که هر یک از حضرات معصومین (ع) در ناحیهٔ مقدس خود بر حال و حیات عالم هستی تأثیرات خاصی می‌گذارند. ساعات روز نیز به تناسب به نام هر یک از حضرات ثبت شده، اما چنین نیست که در ساعات مخصوص هر یک، دیگر معصومین نقشی نداشته باشند.

در عصر غیبت کبری، بیعت با امام زمان (عج) مانند دعای عهد، به جانب خدا عرضه می‌شود. دوران نایبان خاص پایان یافته و دوران نایبان عام آغاز شده است. امام زمان (عج) به اذن الهی بر زمان و مکان ولایت دارند و لنگر زمین و زمان هستند.

همه جای زمین مرکز انرژی است و بروز انرژی از برخی مناطق دلیلی بر زیادی آن نیست؛ اما کعبه و عتبات عالیات مراکز اصلی انرژی‌های ملکوتی و جایگاه‌های عبادت محل نیروهای رحمانی هستند. اوج نیرو در وجود مقدس امام زمان (عج) است و هفت بار طواف مربوط به توبه ملائک در عالم اعلا است.

عدالت امام زمان (عج) به معنای نابودی ظلم و اصلاح بی‌نظمی‌هاست و تا قیامت حاکم خواهد بود. حضرت هر چیز را در جایگاه شایسته خود قرار داده و زیبایی و حیات را در زمین به نمایش می‌گذارند. این نظام تا قیامت باقی مانده و سپس با رجعت ائمه ادامه می‌یابد.

دینداری مؤمنان باعث تعجیل در ظهور امام زمان (عج) می‌شود و هر حرکت زشتی از آنان، موجب تأخیر می‌گردد. اگرچه امتلاء زمین از جور از علائم حتمیه ظهور است، اما این امر دلیلی بر تشدید ظلم نیست. وظیفهٔ همگان، مانع شدن از گناه و روی آوردن به معروف است.