مهدویت

فساد و تباهی در جهان از نشانه‌های ظهور امام زمان است، اما استفاده از واژهٔ «شتاب» برای خداوند صحیح نیست؛ زیرا خداوند بر اساس حکمت و زمان‌بندی خود عمل می‌کند. درخواست «تعجیل» در دعا به معنای تمنای جلو انداختن زمان ظهور است، که خداوند با ارادهٔ خود می‌تواند آن را تغییر دهد.

ازدواج نکردن امام زمان (عج) به ارادهٔ الهی است و اعراض از سنت زمانی معنا دارد که با بی‌تفاوتی یا قصد تعدی باشد. جزئیات حیات ایشان، از جمله وضعیت تأهل، از اسرار غیب است و با ظهور مبارکشان آشکار خواهد شد.

عبارت «امام غایب» برای امام زمان (عج) با تأویل صحیح مانعی ندارد. ایشان غایب از دل‌های غافل و معرفت اهل زمانه است، اما حضوری ناپیدا دارد که بقای عالم به آن وابسته است. روایات نیز به غیبت ایشان اشاره دارند.

احتمال تطبیق نشانه های ظهور بر افراد باید با دقت و توسط متخصصان صورت گیرد، زیرا تطبیق احساسی و شتابزده باعث دلسردی مؤمنین و زمینه‌ساز انحراف می‌شود. مدعیان دروغین و تطبیق غیرواقعی از علائم عصر ظهور هستند و تشخیص حق با اهل آن است.

شرکت در طرح تعجیل ظهور حضرت مهدی (عج) با داشتن روزهٔ قضا بلامانع است. فقط کافی است نیت روزهٔ قضای خود را به آقای مظلومی، مسئول طرح، اطلاع دهید تا در این امر معنوی مشارکت داشته باشید.

گرفتن روزه به نیت‌های دیگر مانند شفای مریض یا تعجیل در ظهور امام زمان (عج) جایز است و مؤثر می‌باشد. دعا در حق سلامتی و تعجیل ظهور حضرت از وظایف مؤکد منتظران است و اگر توأم با اعمال صالحه دیگر مثل روزه باشد، تأثیراتش مضاعف خواهد شد. نفس اعمال صالحه مانند روزه به خاطر تقرب به خدا در امر ظهور نقش خاصی ایفا می‌کند.

ارتباط با امام زمان (ع) سخت‌تر از دیگر ائمه نیست، بلکه نیازمند دیده‌ای بینا و سوخت‌گیری معرفتی دل است. هر یک از معصومین (ع) مقام الهی خود را دارند و زاویه نگاه ما به آن‌ها، درک ما را متفاوت می‌سازد. ماهیت واحد است، اما پروانه‌ها به شمس واحد نگاه می‌کنند.

امام زمان (ع) و امام علی (ع) پدر مهربان همه، به‌ویژه کودکان یتیم هستند. ایشان دستور داده‌اند که به این کودکان محبت شود و خودشان نیز بر آن‌ها نظارت دارند، روزی‌شان را تأمین می‌کنند و محبت پدری خود را به آن‌ها نشان می‌دهند، حتی در خواب با آن‌ها دیدار می‌کنند.

امام زمان (ع) برای گناهان و کارهایی که باعث ناراحتی خداوند می‌شود، گریه می‌کنند. این گریه ناشی از ناراحتی ایشان از بی‌ادبی نسبت به خداوند است، زیرا هر گناهی نوعی بی‌ادبی در برابر پروردگار محسوب می‌شود.

امام زمان (ع) به دستور خداوند دیده نمی‌شوند، اما از هدیه شما برای تولدشان مطلع شده و شاد گشته‌اند. اطمینان داشته باشید که روزی ایشان میهمان شما خواهند شد. هدیهٔ شما مورد قبول حضرت واقع شده است.

نزدیک شدن به امام زمان (ع) با دلمان است؛ هرچه کار خوب انجام دهیم، دلمان به حضرت نزدیک‌تر می‌شود. نشانهٔ این نزدیکی، احساس محبت بیشتر به ایشان، یادآوری بیشتر ایشان و اشتیاق بیشتر برای دیدارشان است.

صلوات، نامه و نقاشی هدایای بسیار زیبایی هستند که امام زمان (ع) را خوشحال می‌کنند. این هدایا باعث می‌شوند که امام زمان (ع) نیز سلام و صلوات خود را به شما بفرستند. آفرین بر شما که این هدایای زیبا را تهیه می‌کنید.

دعا برای فرج امام زمان در پی اطلاع از رنج دیگران، خودخواهانه تلقی نمی‌شود و خواست مطلوبی است. با این حال، اشتیاق حقیقی به ظهور باید در هر شرایطی، حتی در اوج خوشی و بی‌دردی، وجود داشته باشد، زیرا درد فراق حضرت از بزرگترین دردهای عالم است.

اوضاع آشفته زمان ظهور، هوشیاری خاصی را برای مومنان طلب می‌کند. روایات آخرالزمانی به اختلافات بسیار در میان امت و زلزله‌های فراوان قبل از ظهور امام مهدی (عج) اشاره دارند. برخی روایات از وقوع صیحه‌ای در ماه رمضان و جنگ و خونریزی در ماه‌های بعد خبر می‌دهند.

ادعاهای دروغین دیدار امام زمان (عج) خلایق را به شک و شبهه می‌اندازد و اثبات ادعای تشرف سخت است. اهل ایمان در تصرف حضرت بوده و با تقویت تقوا از فیوضات رحمانی ایشان بهره‌مند می‌شوند.

هر کسی که ادعای ارتباط با امام زمان (عج) داشته باشد، ادعایش کذب است، زیرا از قانون عصر غیبت به دور است. ارتباط با امام مانند خورشید است که هر کس به اندازهٔ ظرفیت و معرفت خود از آن بهره می‌برد، اما ادعای آن نشانهٔ دروغ است.

مباهله ابزار مهمی است که نباید در امور جزئی و برای اثبات ادعاهای بی‌اساس به کار رود. مدعیان دروغین با عصبانیت، تهدید و فحش خود را نشان می‌دهند، اما سید یمانی و خراسانی دارای قلبی رئوف و لطیف هستند و مهرشان از جانب خداست. اثبات ادعا با برهان و دلیل قطعی است، نه اکراه و اجبار. تکلف در اثبات ادعا، مهر تأییدی بر بطلان آن است.

ظهور امام زمان (عج) زمانی رخ خواهد داد که ۳۱۳ نفر با معرفت کامل به ایشان برسند. این افراد که «بدریون» نامیده می‌شوند، وزرای اعظم حضرت خواهند بود و عدالت، چه با رضایت و چه به اجبار، محقق خواهد شد. اگرچه ائمه (ع) هیچ‌گاه خود را بر مردم تحمیل نکرده‌اند، اما در زمان ظهور، ممانعت از جور، موجب گسترش عدالت می‌شود.

برای بررسی دلایل غفلت منتظران از منظر آیات و روایات، کتاب‌هایی چون «مکیال المکارم» اثر سید محمدتقی موسوی اصفهانی، «الغیبه» اثر طوسی و نعمانی، «کمال الدین» اثر صدوق، و همچنین بخش‌هایی از «بحارالانوار» و تفاسیر روایی مانند نور الثقلین و البرهان توصیه می‌شود. «گفتمان مهدویت» و «دادگستر جهان» نیز منابع مفیدی هستند.

برای تعیین تکلیف پرداخت خمس باید به اجتهاد یا تقلید از مجتهد اعلم تبعیت نمود. این حدیث به فرزندان شیعیانی اشاره دارد که از صلب والدین پاک تولد یافته‌اند و نطفه آن‌ها با مال تطهیر شده تشکیل شده است، تا به واسطه آن ولادتشان پاک باشد.