مهدویت

برخی از یاران امام زمان (عج)، مانند اصحاب کهف، از جمله رجعت کنندگان هستند. با توجه به اینکه یاران حضرت منحصر به ۳۱۳ نفر نیستند، احتمالا تعداد رجعت کنندگان زیاد خواهد بود و ۳۱۳ نفر از خواص ایشان محسوب می‌شوند که نقش ویژه‌ای در رکاب حضرت خواهند داشت.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) می‌تواند به اشکال مختلفی صورت گیرد؛ از جمله رجعت قاتلان واقعه کربلا و کشته شدن دوباره آنها، مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی، یا حتی افرادی که از فعل یزید و ظلم او راضی بوده‌اند. در هر صورت، این انتقام با عدالت کامل صورت خواهد گرفت و هیچ ظلمی از ناحیه حضرت صادر نخواهد شد.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) ممکن است شامل رجعت قاتلان و کشته شدن دوباره آنان، یا مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی باشد. همچنین، ابراز خشوع با رفتارهایی مانند خود را سگ امام حسین (ع) نامیدن، ضربه به مکتب اهل بیت (ع) است و مورد رضایت ایشان نیست؛ بلکه باید با زینت تمام محاسن و رعایت قوانین الهی همراه باشد.

ادعای دیدار حضرت مهدی (عج) در دوران غیبت کبری، طبق فرمایش خود ایشان، دروغ و افتراست. نسبت دادن هرگونه حکم یا فتوا از زبان حضرت در این دوران، حکم جعل حدیث را دارد و تهمتی عظیم به ساحت مقدس ایشان است. در دوران غیبت کبری، روش استنباط احکام عملیه مشخص است و ادعای مشاهده حضرت پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی کذب است.

در اواخر ماه صفر سال ۴۱۰ هجری قمری، نامه‌ای از ناحیه مقدسه امام زمان (عج) به شیخ مفید (ره) صادر شد که در کتاب احتجاج نقل شده است. این توقیع حاوی مطالبی درباره وظایف شیعیان، علائم ظهور، و هشدار نسبت به فتنه‌ها بوده و بر لزوم حفظ آن و رساندن به دیگران تأکید داشته است.

امام زمان (ع) با یاری خداوند قادر است شما را ببیند و از محبت شما نسبت به ایشان آگاه است. اینکه شما ایشان را دوست دارید، نشان‌دهندهٔ محبت خود ایشان به شماست.

حیرت امام زمان (عج) به معنای سرگردانی و ناامنی است، زمانی که هیچ جای امنی یافت نمی‌شود. این حیرت هم از نظر جسمانی به دلیل وجود دشمنان زیاد و هم از نظر روحانی به دلیل سیطرهٔ جهل، ظلم و فساد در محیط اطراف، برای ایشان وجود دارد.

یاس مورد اشاره در روایت، ناامیدی از اسباب و خلق است، نه ناامیدی از تحقق خود ظهور. فرج و گشایش پس از شدت صبر و ناامیدی از غیر خدا حاصل می‌شود. این ناامیدی به معنای ترس از درک نکردن ظهور حجت حق است، نه ناامیدی از خود ظهور.

امضای امور در شب قدر توسط خداوند انجام می‌شود و سپس این تقدیرات و احکام الهی بر امام زمان علیه السلام عرضه می‌گردند، نه اینکه حضرت خودشان تقدیر یا امضا کنند. معصومین علیهم السلام نقش علم الهی و اسماء حسنای الهی را دارند و خداوند است که امور را امضاء می‌نماید.

آیات قرآن کریم، به‌ویژه داستان پیامبران، می‌تواند نشانه‌هایی از حضرت مهدی (عج) داشته باشد، زیرا ایشان آینهٔ تمام‌نمای قرآن هستند. عظمت و جایگاه ایشان در رابطه با انبیاء در فراز «موضع الرساله» از زیارت جامعهٔ کبیره به‌روشنی بیان شده است.

جای نگرانی نیست که دل مشتاق دیدار امام زمان (عج) باشد؛ این اشتیاق طبیعی است. روایت مذکور به معنای خنثی کردن ذوق و شوق دیدار نیست، بلکه تاکید بر احترام به قانون عصر غیبت دارد. این عصر، زمان پختگی، اخلاص، آزمون ویژهٔ ایمان و آمادگی است؛ زمان کسب معرفت، دل‌پروری و یافتن راه خورشید از پس ابرهای غیبت است.

امام زمان (عج) در نامه به محمد حمیری، هنگام اشاره به توجه به خدا و ایشان، فرمودند: «بگوئید چنانچه خدا فرمود: سلام علی آل یاسین». این اشاره به زیارت آل یاسین به معنای تحقیر زیارت جامعه کبیره نیست، بلکه هر دو دروازه‌هایی به سوی دیدار محبوب الهی هستند و هر کدام طعم خاص خود را دارند. زیارت جامعه کبیره مانند دانشگاهی است که پس از فراغت از آن، می‌توان شیرینی زیارت آل یاسین را چشید.

در زمان غیبت صغری، نایب امام زمان (عج) به کسی که مشتاق دیدار ایشان بود، فرمودند: شکر خدا شوق تو را سپاس می‌گوید و چهره‌ات را در عافیت به تو نشان می‌دهد. اما نخواه که او را ببینی، زیرا ایام غیبت مشتاق اوست و نباید درخواست اجتماع با او کرد؛ این از امور خدای متعال است و تسلیم به آن اولی است. با این حال، می‌توان با زیارت به آن حضرت توجه نمود.

تشکیل حکومت دینی لازمهٔ هر جامعه است و تن دادن به حکومت غیر دینی به معنای پشت کردن به قرآن و عترت است. هر فقیه دینی که تلاشی در جهت تشکیل حکومت دینی نداشته باشد، فقیه غیر عامل محسوب می‌شود. آیات الهی و احادیث برای عمل کردن هستند، نه فقط گوش دادن.

تشکیل حکومت دینی، لبیک به ندای حضرت مهدی (عج) در عصر غیبت است. مبارزه با فساد، امر به معروف و نهی از منکر نباید رها شود، حتی اگر رهبر دینی خود را خلیفه الله نداند، بلکه محب و شیعهٔ حضرتش بداند. این اقدامات در مرزهایی که حضرت تعیین فرموده، انجام می‌شود.

رجوع به روات حدیث، به فرمان حضرت مهدی (عج)، نوعی لبیک‌گویی به امام زمان (عج) محسوب می‌شود. حکومت دینی که تحت ولایت حضرت مهدی (عج) قرار دارد، موازی با حکومت ایشان نیست، بلکه در ظل حکومت ایشان است و قوانینش از قرآن و عترت استنباط می‌شود.

در عصر غیبت، نباید شاهد ویرانی کعبه، تحریف قرآن و جسارت به ساحت اهل بیت (ع) بود. وظیفهٔ منتظران، دفاع از قرآن و اهل بیت (ع) و آمادگی برای قیام جهانی امام زمان (عج) است. سکوت در برابر این وقایع جایز نیست.

حدیث «من تقدم علی قوم من المسلمین و هو یری أن فیهم من هو أفضل منه فقد خان الله و رسوله و المسلمین» در منابع شیعی سند معتبری ندارد و حتی اگر سندی داشته باشد، راویان آن غیر امامی و غیر ثقه هستند. قیاس این حدیث با تشکیل حکومت در عصر غیبت نابجاست؛ زیرا خلفای ناحق غاصب بودند، اما در عصر غیبت، ولی فقیه وظیفه تشکیل حکومت دینی را بر عهده دارد که این به معنای پیشی گرفتن از امام زمان (عج) نیست، بلکه عمل به فرامین الهی و برقراری عدالت است.

مخالفت برخی فرقه‌ها با تشکیل حکومت اسلامی در دوران غیبت، تلاشی مرموز برای مبارزه با دین و اهل بیت است؛ این گروه‌ها با اظهار دوستی، به درون مؤمنان نفوذ کرده و تخم اختلاف می‌کارند تا راه را برای شیاطین هموار کنند. رهبران واقعی دینی، چراغ درخشان امام زمان هستند و محروم کردن مؤمنان از انوار آن‌ها، گمراهی را به دنبال دارد.

حدیثی که امام صادق (ع) فرمودند «فرزند واحدی که انسان پیش از خود به آخرت بفرستد، بهتر از هفتاد نفری است که پس از او باقی بمانند و در رکاب قائم (عج) با سلاح مبارزه کنند»، از حیث سند ضعیف است. با این حال، فرزند مؤمن شفیع سابق است و فرزندانی که در نوکری حضرت قائم (عج) باشند، باقیات صالحات و خیر دنیا و آخرت محسوب می‌شوند.