نقد شبهات

علم غیب معصومین به معنای دخالت در وقوع حوادث نیست، بلکه پذیرش مشیت الهی و انجام وظیفه در چارچوب آن است. امام حسین (ع) نیز با علم به شهادت علی اصغر (ع)، برای احیای دین الهی و تثبیت حقیقت بندگی، زیباترین قربانی را به قربانگاه بردند و با خدا معامله نمودند.

پیام‌هایی مانند ذکر «یا کاشف الکرب عن وجه الحسین» برای برطرف شدن مشکلات، از برنامه‌های طراحی شده دشمنان اسلام برای اغفال، تسخیر افکار و تغییر باورهاست. اعتماد به این نسخه‌ها زمینه را برای تلقینات بیشتر فراهم کرده و باورهای عقلانی را به تقابل می‌کشاند.

ماجرای اورینب و رقابت عشقی یزید با امام حسین (ع) از ساخته‌های ابن قتیبه دینوری است و صحت ندارد. عشق‌های مجازی از آن کور دلان عالم است؛ امام حسین (ع) معدن عشق الهی است و زیبایی‌های عالم از پرتو ایشان نشأت گرفته است. وجود مقدس ایشان، رحمت خدا بر خلق است.

قیام امام حسین (ع) نه به خاطر خلافت، بلکه برای تثبیت حق امامت و برقراری حکومت عدل بود. شبهه‌افکنان، بدون درک تفاوت امامت و خلافت، قیام حضرت را مرتبط با کسب خلافت می‌دانند. حضرات معصومین هم امام بودند و هم خلیفه رسول خدا. تلاش برای تثبیت حق، زیبا و لازم است، زیرا لازمهٔ برقراری حکومت عدل است.

شیاطین در حال کشیدن نفس‌های آخر خود هستند و تمام سلاح‌های مرموزشان را به کار گرفته‌اند. نقش امام حسین (ع) در بیداری دل‌ها و مبارزه با فساد و ظلم، باعث هراس شیاطین شده است، زیرا یاد ایشان روحیه جهادی و شهادت‌طلبی را تقویت می‌کند و این امر مانع اهداف آنهاست.

امام حسین (ع) هیچ برائتی از ایرانیان نداشته و لعن آنها در هیچ منبع معتبری ذکر نشده است. روایات فراوانی در مدح ایرانیان، از جمله سلمان فارسی، وجود دارد و نسبت دادن چنین مطالبی به امام (ع) کذب محض است.

جاری شدن خون از حضرت ابراهیم (ع) در کربلا به دلیل مصیبت امام حسین (ع) بوده است و این اتفاق به اذن الهی رخ داده است. این موافقت جزئی نباید به اشتباه برای توجیه اعمالی مانند قمه‌زنی تعمیم داده شود؛ مواسات واقعی در عزای امام حسین (ع) باید با درخواست از پروردگار و سنجش توان تحمل باشد.