سلام استاد وقت بخیر .
آیا تقاضای مرگ از جانب پرودگار به واسطه ی مشکلات پیش آمده و در مرتبه ای بالاتر به واسطه ی مشاهده ی مظلومیت دین و تاخت و تاز های اقشار مختلف با اشخاص دین دار و همچینین دین مقدس اسلام استدلال دینی دارد ..؟
زمانی که شخصی آگاه به حقیقتی است آیا نیازمند مقبول بودن این حقیقت در میان اقشار دیگر است .؟
و همچنین زمانی که شخصی امر به معروفی می کند آیا در صورت عدم پذیرش از طرف شخص مورد نطر شخص باید احساس تکلیف مجدد در بیداری بینش شخص مقابل بکند .؟
آیا تقاضای مرگ به دلیل مظلومیت دین استدلال دینی دارد؟
عصاره و پاسخاول در یک نگاه (خلاصه ۶۰ کلمهای)
آرزوی مرگ به دلیل مظلومیت دین و مشاهدهٔ ظلم، استدلال دینی دارد و نشاندهندهٔ درد و عشق به محبوب است. این آرزو، مانند آرزوی مرگ حضرت مریم (س) در سختی زایمان یا اندوه امام علی (ع) در فراق پیامبر (ص) و حضرت زهرا (س)، بیانگر عمق درد و دلدادگی به حق است.
پاسخ حضرت استاد علی ساعی (عبدالله مشکات)
مدرس و پژوهشگر منظومه معارف حکمت و عترت | کانون فرهنگی سروش بامدادانبا توجه به نیت و حال متمنی موضوع روشن میشود.
زبان ندبه و درد با زبان حظ و لذ و حب و عشق جداست! هر کدام مقام خاص خود را دارند.
مفهوم موافق و مخالف چنین تمنای مرگ چنین است.
خداوندا مرگ گواراتر است از اینکه مظلومیت دین تو را تماشا کنیم!
خداوندا ای کاش بمیرم و دین تو را مظلوم نبینم!
خداوندا فراق صاحب العصر و الزمان سلام الله علیه از مرگ سختتر است.
بی صبری در غربت دین و مولا زیباتر از صبر جمیل در برابر مشکلات است.
بی صبری آدمی هم بایستی زمینه ای الهی داشته باشد، بخاطر خدا و دین خدا طاقت و صبر گسسته شود! این نوع بی صبری نمایش درد زخم محبوب است.
آرزوی مرگ جناب مریم سلام الله علیها
مریم : 23 فأجاءها المخاض إلى جذع النخله قالت یا لیتنی مت قبل هذا و کنت نسیا منسیا
درد زایمان او را به کنار تنه درخت خرمایى کشاند (آن قدر ناراحت شد که) گفت: «اى کاش پیش از این مرده بودم، و بکلى فراموش مىشدم!»
همچنین پسندیده شمردن غصه مرگ شدن مسلمان بخاطر مشاهده ظلم از منظر مولا صلوات الله علیه
. ... به من خبر رسیده مهاجمى از آنان بر زن مسلمان و زن در پناه اسلام تاخته و خلخال و دستنبد و گردن بند و گوشواره او را به یغما برده، و آن بینوا در برابر آن غارتگر جز کلمه استرجاع و طلب دلسوزى راهى نداشته، آن گاه این غارتگران با غنیمت بسیار باز گشته، در حالى که یک نفر از آنها زخمى نشده. و احدى از آنان به قتل نرسیده.
اگر بعد از این حادثه مسلمانى از غصه بمیرد جاى ملامت نیست، بلکه مرگ او در نظر من شایسته است.
نهج البلاغه / ترجمه انصاریان، ص: 93
مولا در سوگ سیده نساء سلام الله علیها: ... اى رسول حق، از دورى دختر برگزیدهات شکیبایىام کم شد، و طاقتم از دست رفت، جز آنکه مرا در فراق عظیم تو، و سنگینى مصیبتت جاى تسلیت (در مصیبت فاطمه) است.
قل یا رسول الله عن صفیتک صبری و رق عنها تجلدی إلا أن فی التأسی لی بعظیم فرقتک و فادح مصیبتک موضع تعز فلقد
نهج البلاغه (للصبحی صالح)، ص: 319
مولا امیر المومنین علیه السلام کنار قبر رسول خدا صلى الله علیه و آله به وقت دفن آن حضرت گفت:
شکیبایى زیباست مگر بر مرگ تو، و بىتابى زشت است مگر در مصیبت تو.
هر آینه مصیبتى که از مرگ تو به ما رسید بزرگ، و مصائب پیش از تو و بعد از تو کوچک است
إن الصبر لجمیل إلا عنک و إن الجزع لقبیح إلا علیک و إن المصاب بک لجلیل و إنه قبلک و بعدک لجلل [لقلیل]
نهج البلاغه (للصبحی صالح)، ص: 527
آیا زمانی که شخصی آگاه به حقیقتی است آیا نیازمند مقبول بودن این حقیقت در میان اقشار دیگر است .؟
وصول حقیقت موجب قرب او به آن حقیقت و در عین حال موجب دوری او از غافلان آن حقیقت خواهد شد و رمز رفاقت تنها در سایه اشتراک رهیابی رفقا به آن حقیقت میسر خواهد شد. چرا که کسب حقیقت و دریافت رموز آن حقیقت، تعیین مسیر و طریق و سلوک را رقم خواهد زد و هر کس با محبوب خویش همراه است و حقیقت محبوب ترین مطلوب هر شخص است. دوست دوست هر شخص دوست اوست.
و همچنین آیا زمانی که شخصی امر به معروفی می کند آیا در صورت عدم پذیرش از طرف شخص مورد نطر شخص باید احساس تکلیف مجدد در بیداری بینش شخص مقابل بکند .؟
تلاش تا آن زمان که امید به هدایت شخص وجود دارد بایستی ادامه یابد.