آیا هدف از ذکر، اتصال به ذات حضرت واحد است؟

اتصال در مواردی است که افتراقی باشد، در حالیکه هم اتصال دهنده و هم متفرق کننده خداست، همانطوریکه راتق و فاتق اوست پس رابطه میان خالق و مخلوق فوق روابط اتصالی و افتراقی است!
ذکر، عالیترین رتبه و مقام هر آفریده ای است، ذکر یعنی نهایت نشان و علامت، ذکر گویی یعنی تلاش برای رسیدن به علم اعلی؛ نشان عظمی، و بالاخره با ذکر گویی تبدیل به همان ذکر شدن و در نهایت به ذکر اعظم و نهایت ذکر دست یافتن، یعنی به یاد محض و محض یاد، دست یافتن، در این مقام دیگر رابطه میان خالق و مخلوق از جنس ذکر نیست.
خود ذکر به عبارتی حجاب اعظم محسوب میگردد؛