با عرض تسلیت به مناسبت شهادت امام حسین و یاران باوفای امام علیهم السلام محضر شما استاد بزرگوار
جناب استاد در دعای 20صحیفه بند 13 امام می فرمایند:خدایا آنچه شیطان بر قلب من القا می کند غیبت از مؤمنی غایب یا بد گوئی به مؤمنی حاضر ،در این دعا مگر ما اجازه داریم که از افراد غیر مؤمن غیبت بکنیم چون تا جائی که بنده می دانم خداوند به بندگانشان حساس هستند هر وقت غیبت بنده خدا را چه مؤمن و چه غیر مؤمن را بکنیم خداوند اینجا می فرمایند باید خودت بری حلالیت بطلبی و این دیگر چیزی مثل حق الله نیست که بخشیدن آن دست خداوند باشد بلکه باید دو نفر غیبت کننده و غیبت شونده همدیگر را حلال کنند ولی در این دعا به افراد مؤمن تاکید شده است لطفا توضیح بفرمائید
آیا اجازه غیبت از غیر مؤمن را داریم؟
عصاره و پاسخاول در یک نگاه (خلاصه ۶۰ کلمهای)
غیبت به طور کلی حرام است، اما موارد جواز آن شامل صاحب هوای نفس بدعتگذار، پیشوای ستمگر، و فاسق آشکار است. همچنین غیبت از کسی که فسقش آشکار است یا در مورد امری که ظاهر است (مانند تندخویی)، غیبت محسوب نمیشود. غیبت از غیر مؤمن نیز در صورتی که فسقش آشکار باشد، جایز است.
پاسخ حضرت استاد علی ساعی (عبدالله مشکات)
مدرس و پژوهشگر منظومه معارف حکمت و عترت | کانون فرهنگی سروش بامدادانموارد جواز غیبت:
عن جعفر بن محمد عن أبیه ع قال: ثلاثه لیس لهم حرمه صاحب هوى مبتدع و الإمام الجائر و الفاسق المعلن بالفسق.
وسائل الشیعه، ج12، ص: 290
امام جعفر صادق علیه السلام فرمومدند: سه (گروه) حرمتی ندارند: صاحب هوای نفسی که بدعت گزاری نماید، پیشوای ستمگر، فاسقی که فسق خود عیان کند.
عن عبد الرحمن بن سیابه قال سمعت أبا عبد الله ع یقول الغیبه أن تقول فی أخیک ما ستره الله علیه و أما الأمر الظاهر «6» مثل الحده و العجله فلا و البهتان أن تقول فیه ما لیس فیه.
وسائل الشیعه، ج12، ص: 288
عبد الرحمن بن سیابه گوید: شنیدم حضرت صادق علیه السلام میفرمود: غیبت آنست که در باره برادرت بگوئى چیزى را که خدا بر او پوشانده است، و اما چیزى را که در وجود او آشکار و ظاهر است مثل تندخوئى و شتابزدگى (گفتن آن) غیبت نیست، و بهتان آنست که در بارهاش بگوئى چیزى که در او نیست.
عن رجل لا نعلمه إلا یحیى الأزرق قال: قال لی أبو الحسن ع من ذکر رجلا من خلفه بما هو فیه مما عرفه الناس لم یغتبه و من ذکره من خلفه بما هو فیه مما لا یعرفه الناس اغتابه و من ذکره بما لیس فیه فقد بهته.
از یحیى ازرق حدیث شده که گفت: حضرت ابو الحسن (موسى بن جعفر) علیه السلام بمن فرمود:
هر که پشت سر مردى چیزى را گوید که در اوست و مردم میدانند که آن چیز در اوست غیبت او را نکرده، و هر که پشت سر کسى چیزى را گوید که در اوست ولى مردم نمىدانند غیبتش کرده، و هر که پشت سر کسى چیزى گوید که در او نیست باو بهتان زنده است.
عن أبی عبد الله ع إن الضیف ینزل بالرجل فلا یحسن ضیافته فلا جناح علیه أن یذکر سوء ما «3» فعله.
میهمانی که بر شخصی وارد شود و او میهمانی اش را نیکو نسازد، بیمی ندارد که سوء رفتار او را یادآوری کند.
عن أبی عبد الله ع فی قول الله لا یحب الله الجهر بالسوء من القول إلا من ظلم قال من أضاف قوما فأساء ضیافتهم فهو ممن ظلم فلا جناح علیهم فیما قالوا فیه.
وسائل الشیعه، ج12، ص: 289