آیا لباس روحانیت قدسیت ذاتی دارد؟

روایت مذکور را در کتب شیعه نیافتم، هر چند که حمل بر صحت نماییم هیچ برائتی برای عالم نماها ایجاد نمیکند، فرق بین دلقک و عالم نما این است که دلقک جایگاهش مشخص و همه او را به دلقکی میشناسند لذا عملش صرفا مسخره کردن است، اما عالم نما کسی است که مردم به او اعتماد میکنند و او را نماینده دین تلقی میکنند و هر گونه خطای او ضربه مهلکی بر عقاید مردم است!
عالم نماها در واقع دزد رداء نبوت و امامت و ولایتند!
و عن رسول الله ص عن الله تعالى أوحى الله تعالى إلى موسى یا موسى من کان ظاهره أزین من باطنه فهو عدوی حقا و من کان ظاهره و باطنه سواء فهو مؤمن حقا و من کان باطنه أزین من ظاهره فهو ولیی حقا
جامع الأخبار(للشعیری)، ص: 185
خدای تعالی فرمودند: هر کس ظاهرش آراسته تر از باطنش باشد، پس او به راستی دشمن من است، و هر کس ظاهر و باطنش یکی باشد پس او مومن حقیقی است، و هر کس باطنش آراسته تر از ظاهرش باشد پس او به راستی دوست من است!
ما أقبح بالإنسان ظاهرا موافقا و باطنا منافقا
عیون الحکم و المواعظ (للیثی)، ص: 477
چه زشت است که انسان ظاهرى موافق داشته باشد و باطنى منافق!
و قال ص رأیت لیله أسری بی قوما تقرض شفاههم بمقاریض من نار کلما قرضت ردت فقلت یا جبرئیل من هؤلاء فقال خطباء أمتک کانوا یأمرون الناس بالبر و ینسون أنفسهم و هم یتلون الکتاب أ فلا یعقلون‏
مجموعه ورام، ج‏2، ص: 215
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: شبی که مرا به معراج بردند بر گروهی عبور کردم که لبانشان را با مقراض‌های آتشین می‌بریدند. از جبرئیل پرسیدم اینان کیانند؟ گفت: اینان گویندگانی‌اند از اهل دنیا که مردم را به کار نیک فرمان می‌دادند، ولی خود را فراموش می‌کردند».
عن أبی جعفر ع قال شیعتنا ثلاثه أصناف صنف یأکلون الناس بنا و صنف کالزجاج یتهشم و صنف کالذهب الأحمر کلما أدخل النار ازداد جوده.

عن أبی عبد الله ع قال: کان بالمدینه رجل بطال یضحک الناس منه فقال قد أعیانی هذا الرجل أن أضحکه یعنی علی بن الحسین ع قال فمر علی ع و خلفه مولیان له فجاء الرجل حتى انتزع رداءه من رقبته ثم مضى فلم یلتفت إلیه علی ع فاتبعوه و أخذوا الرداء منه فجاءوا به فطرحوه علیه فقال لهم من‏ هذا فقالوا له هذا رجل بطال یضحک أهل المدینه فقال قولوا له إن لله یوما یخسر فیه المبطلون.
الأمالی( للصدوق)، النص، ص: 221
امام صادق (ع) فرمود در مدینه مردى بود دلقک که مردم را میخندانید، گفت این مرد را نتوانستم بخندانم مقصودش على بن الحسین (ع) بود فرمود على (ع) میگذشت دو غلام همراهش بود چون چشم آن دلقک باو افتاد رداى آن حضرت در بر گرفت و رفت و آن حضرت توجهى نکرد آن مسخره را دنبال کردند و رداء را از او گرفتند و آوردند و بدوش او انداختند بآنها فرمود این کیست؟
گفتند مردیست دلقک که مردم را میخنداند، فرمود بگوئید براى خدا روزیست که در آن مردم‏ بیهوده زیان کارند.
الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره‏اى، متن، ص: 221

روى العتائقی فی شرحه لنهج البلاغه أن رجلا سرق رداء النبی ص و خرج إلى قوم فقال هذا رداء محمد ص أعطانیه لتمکنونی من تلک المرأه- فاستنکروا ذلک فبعثوا من سأله عنه فقام فشرب ماء فلدغته الحیه فمات و لما سمع النبی ص ذلک قال لعلی انطلق فإن وجدته و قد کفیت فأحرقه بالنار فجاء و أمر بإحراقه‏