سلام خدمت همه اعضای گروه
در مورد نماز امام علی ع و کشیدن تیر از پای ایشان چند سوال وجود دارد:
1. ایشان در کدام جنگ چنین جراحتی برداشتند و کسی که زره اش یک رویه بود و خود او گفته بود اگر تمام عرب جلویم بایستند به آنها پشت نمی کنم(فرار نمی کنم ) تیر به کجا خورده و آیا سندی قطعی وجود دارد؟
2. چرا امام علی ع متوجه صدای مسکین و درخواست او می شود ولی متوجه تلاش دیگران برای بیرون آوردن تیر از پایش نمی شود؟! بهترین جواب ممکن این است که بگوئیم امام علی ع هر لحظه در حضور حق است و حق تعالی او را متوجه مسکین کرد و در مورد تیر چنان غرقش کرده بود که متوجه بیرون کشیدن تیر نشود. در اینصورت باید پرسید که چگونه است برای هبه انگشتر و یا خوابیدن در بستر پیامبر ص آیه نازل شد ولی چرا برای چنین عظمتی آیه ای نازل نشده؟!
3. امام علی ع در جنگ احد زخم ها برداشت ولی لحظه ای فرو ننشست و جراحت تاثیری بر شجاعت ایشان نداشت. سوال اینجاست که این تیر چگونه بوده است که حضرت تاب و توان بیرون کشیدنش را نداشت؟!
شاید یکی از آیات غیر تنزیلی در حق امام علی ع روایتی باشد که امام علی ع در وصف یقین خود فرموده اند اگر پرده ها کنار برود بر ایمان و یقین شان افزوده نمی شود.
سوال حقیر این است که با روایت مربوط به کشیدن تیر از پای امام علی ع آیا به معرفت حدیث فوق نزدیک می شویم؟
برخی از متصوفه و دیگران که معمولا تقدسات شرعی را جدی نمی گیرند به راز و رمزهایی در خلقت پس برده اند که می توانند برخا چنان خلسه هایی را تجربه کنند که متوجه پیرامون خود حتی بدن شان نشوند. آیا این افراد به مقام امام علی ع رسیده اند و یا نزدیک شده اند؟! آیا متوجه نشدن دیگران در حین نماز تنها شرط قرب و یا نشانه استغراق در حق است؟!
چرا امام علی (ع) متوجه کشیدن تیر از پایش نشد؟
عصاره و پاسخ‌اول در یک نگاه (خلاصه ۶۰ کلمه‌ای)
عدم توجه امام علی (ع) به کشیدن تیر از پایش در نماز، ناشی از انطباق مقام بندگی و عبودیت ایشان با خالق یکتا و تفویض کامل وجودشان به اوست. این انطباق در سه محور ارتباط با خالق، ارتباط با خویشتن و ارتباط با خلق نمود پیدا می‌کند و نشان‌دهنده غرق شدن ایشان در حضور حق است.
پاسخ حضرت استاد علی ساعی (عبدالله مشکات)
مدرس و پژوهشگر منظومه معارف حکمت و عترت | کانون فرهنگی سروش بامدادانظهور و بطون مقام بندگی مولا امیر المومنین علیه السلام بر هم منطبق و جایگاه تشریع جانشان عین تکوین وجود شریف شان میباشد. به واقع وجود والای حضرت جوامع عبد و عابد و معبد بودند، چه به گاه نماز که نور عبادتشان دیده و قلوب عالمیان را می ربود و چه به گاه فعالیت های روزمره و شبانگاهی که اشکال دیگر کمال بندگی حضرتشان را انعکاس میداد و چه به گاه جهاد که بک ضربه اش بر عبادت ثقلین سنگینی میکرد.
سه محور وحود مبارک حضرت
یک: ارتباط مولا با خالق یکتا که خلوتی است خاص و حریمی است ویژه که هیچ راهی برای هیچ خلق و حادثه ای برای رسوخ و ورود به آن خلوت اعلا نیست.
دو:ارتباط مولا با خویشتن که با تفویض تمام ابعاد وجودشان به مالک اصلی شان علی الخصوص به زمان نماز که از خود رها و آزاد و جز او هیچ نمیداند و نمیشناسد.
سه: ارتباط مولا با خدا برای خلق خدا که لازمه مقام ولایت ایشان است، امام که واسطه فیض ربانی است رزق و لطف و کرم الهی از ناحیه حضرت به خلق خدا میرسد که انفاق و بذل و بخشش به هنگام رکوع اثبات این حقیقت والاست.
رقص و سماع بعضی عارف نمایان و بعضا مصرف بعضی از داروهای روانگردان و گیاهان منقلب حواس که احوالات خاصی را بروز میدهد هیچ شباهتی با احوال اولیاء الله ندارد.