احکام فقهی

گریه بر مصائب معصومین، ابراز محبت و مودت است، اما فضای نماز مختص خداوند یکتاست و نباید کسی را در آن شریک نمود. باید توجه داشت که نماز وسیله‌ای برای ذکر و یاد الهی است و نباید این وسیله ما را از مقصود باز دارد. هدف، رسیدن به بندگی الهی از طریق معصومین است.

امنیت مکه به عنوان «بلد امین» در آیه ۳ سوره تین، وظایفی را برای انسان‌ها جهت رعایت حرمت آن مقرر می‌کند و آن‌ها را ملزم به عدم تعرض می‌سازد. این امنیت به معنای وجود نیروی الهی مانع تعرض یا بلایای طبیعی نیست، بلکه ابزاری امتحانی برای سنجش رفتار انسان‌ها در برابر حرمت الهی است.

ایمان، عفت، حیا و کرامت نفسانی زن، هرگونه مزاحمت را سلب می‌کند. خداوند از مؤمنان دفاع می‌کند و زن مؤمن تحت حمایت ابدی اوست. زن مؤمنه با طیبات هم‌نشین است و خبیثان راهی به سوی او ندارند. این حمایت شامل مؤمنان واقعی است، نه مدعیان ایمان.

هیچ کس نمی‌تواند امام زمان (عج) را فدای چیزی کند، بلکه عالم و عالمیان فدای ایشان هستند و حضرات معصومین (ع) فدائیان دین الهی‌اند. برپایی و یا پشتیبانی از نظامی که مصلحت دین اسلام را ایجاب نماید، ضروری خواهد بود. بنابراین، پرسش از جایز بودن فدا شدن امام زمان (عج) به پای چنین نظامی، صحیح نیست.

تعیین سود برای وجوه پرداختی، چه در ابتدا و چه در انتها، می‌تواند در حوزه معاملات ربوی قرار بگیرد. این امر به دلیل ورود صرف پول در قالب قرض، سندهای صوری، اخذ دیرکرد وجوه معوقه یا اشکال مختلف خلاف شرع است که در دایره معاملات ربوی قرار می‌گیرد.

اجتماع قلوب مؤمنان برای تعجیل ظهور حضرت، لازمهٔ تشکیل حکومت مبتنی بر ثقلین است. مدعیان دروغین در تشکیل حکومت اسلامی نباید مانع تشکیل حکومت اسلامی توسط مؤمنان شود. قلوب مؤمنان تنها با رهبری واحد به اجماع می‌رسد و حکومت اسلامی سامانهٔ عملیاتی ثقلین است.

در عصر غیبت، وظیفه مومنین یافتن و اطاعت از اصلح‌ترین افراد در تمام زمینه‌ها است. این دوران، زمان تشخیص، معرفت و انتخاب احسن است و تلاش برای تشکیل حکومت اسلامی از جمله وظایف اصحاب انتظار محسوب می‌شود.

گریختن از شراب‌خوار به معنای فرار از رجس و پلیدی است، اما ضرورت امر به معروف و نهی از منکر به جای خود باقی است. شراب‌خوار باید حقیقت را شنیده و اتمام حجت بر او صورت گیرد. مقتضیات حال و شرایط حاکم، نحوه برخورد و نصیحت را مشخص می‌کند.

اسماء حضرات معصومین علیهم السلام مشتق از اسماء حضرت باریتعالی است و حرمتشان مانند حفظ اسماء الهی خواهد بود. لوح و مداد محدود به صفحه کاغذ و چوب نیست، بلکه هر نقشی که بر هر لوحی ظاهر شود، حکمشان یکسان است.

پرستاری از فرزند بیمار، ماموریتی الهی است که با شیرینی صبر و اجر ویژه همراه است. کمک به بیماران خاص، عبادتی پیوسته با اجری والا نزد خداست. رسول خدا (ص) فرمودند که کمک به معلولان، موجب یاری الهی و عبور از آتش جهنم می‌شود.

حمد و سپاس خدا در هر شرایطی، چه خوشی و چه ناخوشی، ادب بندگی است. مصیبت امام حسین (ع) از جمله مصائبی است که آثار مبارک عظیمی در عالم هستی داشته و شکر و حمد چندلایه را در حق آن لازم می‌سازد؛ هم به خاطر خود مصیبت و هم به خاطر آثار و برکات آن در دین، یقین و بندگی خدا.

نامگذاری فرزندان با قید «عبد» برای اسماء الهی مطلوب است، اما اگر منظور از «عبد» بندگی باشد، شرک به خدا محسوب می‌شود. اگر منظور خدمت و اطاعت باشد، مجاز است. با این حال، به دلیل ایجاد شائبه شرک و اتهام ناروا به مکتب تشیع، و همچنین عدم رواج این نوع نامگذاری در سیره معصومین، بهتر است از آن پرهیز شود. نامگذاری صرف با نام حضرات معصومین بهترین راه ابراز ارادت است.

تهاتر به معنای تبادل کالا، پا یا پای، هم‌دیگر را تکذیب کردن، مساوات و برابر شدن است. در اصطلاح فقه و حقوق، تهاتر عبارت است از سقوط تعهد به سبب بدهکار بودن طرفین معامله به هم‌دیگر که در قانون مدنی نیز یکی از اسباب سقوط تعهدات به شمار می‌آید.

نحوست به معنای انباشت گناه و تشدید جسارت به ساحت قدسی است که می‌تواند منجر به نزول بلا شود. ماه صفر نحس نیست، بلکه فرصتی برای دوری از گناه و یاد الهی است. دعای ماه صفر در مفاتیح برای دفع بلا و طلب خیر و برکت از خداوند آمده است و خواندن آن صحیح است.

کسی که به درجه اجتهاد در اصول رسیده باشد، توانایی استنباط احکام عملی خود را دارد و نیازی به تقلید از مجتهد دیگر ندارد. چنین فردی می‌تواند مسائل توحید را درک و تحلیل کند و به راحتی احکام شرعی خود را استنباط نماید.

صدقه منحصر به مال و مادیات نیست؛ آموزش علم به دیگران، کمک به خلق خدا با توانایی‌ها و موقعیت اجتماعی، و حتی سلام کردن با روی گشاده نیز مصداق صدقه هستند. آیات قرآن و روایات نیز بر این گستردگی دلالت دارند.

بر اساس روایات، زیارت مرقد امام حسین علیه السلام بر مردان و زنان واجب است. بنابراین، اگر حکم زیارت برای زن وجوب داشته باشد، در صورت ممانعت شوهر، زن می‌تواند بدون اذن او به زیارت رود. این حکم بر اساس فتوای مرجع تقلید هر شخص استوار است.

گناهان کبیره در قرآن شامل شرک به خدا، یأس از رحمت او، ایمنی از مکرش، عقوق والدین، قتل نفس، نسبت ناروا به پاکدامن دادن، خوردن مال یتیم، فرار از جهاد، خیانت در بیت‌المال، نپرداختن زکات، شهادت دروغ، میگساری، ترک نماز و پیمان‌شکنی است. گناه صغیره یا لمم، به معنای قصد گناه بدون انجام آن است.

پرداخت پول به قاری قرآن برای اموات حرام است زیرا آیات الهی قابل خرید و فروش به بهای ناچیز نیستند و عظمت آنها باید حفظ شود. تامین معاش قاریان بر عهده بیت المال است و هرگونه استخدام برای قرائت قرآن باید با تایید حاکم شرع صورت گیرد.

تعلیمات قرآنی با اخذ اجرت حرام است، اما بیت المال موظف به تامین معاش معلم قرآن است. هر کس تعلیمات دینی را ابزار تجارت و تامین روزی خود قرار دهد، عملش مذموم است. نیت، شاکلهٔ اعمال است و اگر دین ابزار تجارت شود، ظلم به دین است.