اخلاق و عرفان

عارفان و کسانی که به مرتبه بالایی از علم و یقین می‌رسند، در حالات عرفانی خاص، زمان را به کیفیات متفاوتی شهود می‌کنند و ممکن است به تجارب فرازمانی دست یابند که فراتر از شرح است. علم نیز جایگاهی فراتر از فرازمانی دارد.

برای اینکه لحظه‌ای از امام عصر (عج) غافل نشویم، باید معرفت وجدانی و محبانه نسبت به ایشان پیدا کنیم. این نوع معرفت، مانند درک اعضا و جوارح، ماندگار است و فرد را به طلب و جستجوی بیشتر برای شناخت ایشان ترغیب می‌کند. چنین معرفتی را باید از درگاه خداوند طلب کرد و از مسیر آن خارج نشد.

برای جمع میان توحید شهودی عارف و توحید برهانی فیلسوف، باید توجه داشت که برهان اگر ترجمه شهود فطری نباشد، به توحید منتهی نمی‌شود. شهود فطری همان شهود عقل اصیل است که سخنگوی فطرت آدمی است.

مراتب توحید متناسب با میزان معرفت و علم انسان است؛ معرفت راه رسیدن به توحید است و میزان بهره‌مندی از آن، مراتب توحید را تعیین می‌کند. کمال توحید در اخلاص برای معبود است و کمال اخلاص، نفی صفات از خداست.

نقش زبان و بیان در معرفت توحیدی، مقید به تکبیر و تنزیه است که خود عین توحید ناب محسوب می‌شود. یقین به غیر قابل توصیف بودن پروردگار، باعث اقرار محص به ناتوانی در وصف او می‌گردد.

تفاوت ادراک با واسطه و بی‌واسطه در مسیر توحید این است که همه از ادراک بی‌واسطه به ادراک با واسطه می‌رسند. ادراک بی‌واسطه واقعی، فرا ادراک است که نیاز به درک شدن ندارد و همه مقیم آنند. طلب معرفت حجت خدا از مسیر بی‌واسطگی می‌گذرد، همانطور که در دعای عصر ظهور آمده است.

فنا و بقای موجودات، هر دو نشان اراده پروردگار متعال هستند. فنای موجودات ظهور اراده فنای خالق و بقای آن‌ها ظهور اراده بقای خالق است. در هر دو مقام، چه فنا و چه بقا، ظهور جلال و کمال و اراده الهی در اوج خویش است و هیچ امری مانع ظهور اراده الهی نیست.

ادرار کردن در حمام، طبق روایتی از امام علی (ع)، یکی از عوامل بی‌برکتی و فقر در زندگی محسوب می‌شود. این روایت به عوامل دیگری نیز اشاره دارد که باعث فقر می‌شوند، مانند رها کردن تار عنکبوت در خانه و خوردن در حالت جنابت. همچنین، روایات دیگری به عوامل افزایش روزی مانند صله رحم و استغفار اشاره می‌کنند.

لذت حقیقی توحید در فرا فهمی است که انسان را به مقام فرا وصفی الهی می‌کشاند. این لذت، فوق لذات عادی است که انسان با فهم و اندیشه تجربه می‌کند. مقام فرا وصفی، مقام فرا لذات است و از خود لذت بالاتر است.

تکالیف دینی برای تقرب به خداست و خداوند تکالیفی فراتر از توان بندگانش قرار نمی‌دهد. سختی ظاهری انجام تکالیف، برای آزمون است تا عاشقان واقعی خدا مشخص شوند؛ زیرا اگر اعمال ظاهری خوشایند داشتند، آزمونی در کار نبود. شیطان و نفس، انجام اعمال سبک دینی را سخت و تلخ جلوه می‌دهند.

آرزوی مرگ حضرت مریم (س) در آیه «یا لیتنی مت قبل هذا وکنت نسیا منسیا» نوعی استغاثه، استعاذه و طلب محزونانه برای جلب عنایات خاص پروردگار بوده است. این اظهار درماندگی، کوبیدن در رحمت الهی و راهی برای دریافت اجابت و توجه خاص اوست، نه نشانه ضعف توکل یا تناقض با رضا.

برای زندگی در راه خدا و بی‌ریا بودن، باید طعم عبادت را با معرفت و خلوص دل تجربه کرد. دوری از حب دنیا و لذات آن، انسان را به ذوق لذایذ معنوی نزدیک‌تر می‌کند. مشتاق واقعی، تمام همت خود را صرف رسیدن به معشوق می‌کند و از همه چیز جز او غافل می‌شود.

قوه خیال، نمایشگر دل است و به هر شبکه‌ای که دل متصل باشد، محتوای آن را پخش می‌کند. اگر دل با عقل مدیریت شود، به ملکوت متصل شده و تحت الهامات رحمانی قرار می‌گیرد. این اتصال، تخیلات و اندیشه‌های صادق، چه در خواب و چه در بیداری، به همراه می‌آورد. هرچه عقل و مکارم اخلاق قوی‌تر باشد، تخیلات شفاف‌تر و صادق‌تر خواهد بود.

فقر تنها به معنای کمبود مالی نیست، بلکه شامل محرومیت از آرامش و شادی باطنی نیز می‌شود که گناهکاران، حتی با وجود ثروت فراوان، از آن بی‌بهره‌اند. رزق واقعی، بهره‌مندی از شیرینی‌هاست و ثروت زیاد ممکن است وبال باشد. عذاب الهی در دنیا یا آخرت حتمی است و تأخیر آن به معنای رهایی نیست.

وجیه حسینی کسی است که تحت اقتدای کامل امام حسین علیه‌السلام قرار گرفته باشد و همان خصوصیات شیعه واقعی را دارا باشد. اطاعت محض، تبعیت خالصانه و اقتدای مخلصانه، رمز رسیدن به وجاهت در نزد خداوند است، به گونه‌ای که شخص در واقع به آینه مقتدای خود تبدیل می‌شود.

طینت انسان در دو کیفیت علیون و سجیون شکل می‌گیرد که خمیرمایه اصلی خلقیات و صفات باطنی اوست. این طینت‌ها با هستی‌های شش‌گانه (نوری، جوهری، هوائی، مائی، ناری، ترابی) و جوارح و جوانح آمیخته شده و تنوع خلقت را ایجاد می‌کنند. عهد الست تنها یکی از جهان‌هایی است که انسان طی کرده و تغییر طینت سجینی به علیینی با دعا و توبه امکان‌پذیر است.

برای تحلیل خواب و رهایی از رذایل اخلاقی، باید به سمت رضای الهی حرکت کرد و خواست خود را از خدا خواست. تحول اساسی و ناامیدی از خود و غیر خدا، و تنها امید بستن به او، راهگشای این مسیر است.

ثواب اعمال، برای تشویق افراد مبتدی و یادآوری ارزش عبادت است، اما عبادتی خالص است که بدون رغبت به ثواب و صرفا برای خدا انجام شود. این نوع عبادت، همان عبادت آزادگان است که برتر از عبادت بردگان (از روی ترس) و اجیران (از روی طمع به ثواب) می‌باشد.

راه‌های رسیدن به خدا شامل علم‌اندوزی، ایمان‌افزایی، یقین، معرفت توحیدی و ولایت، قرائت قرآن، تفکر در خلقت، صله ارحام، خوش‌اخلاقی، حجاب و وقار، و عمل به دستورات نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه است. همچنین عمل به رساله حقوق امام سجاد (ع) و دوری از مکروهات نیز توصیه شده است.

شکر خدا به معنای لطف و عنایات او در خلقت و بنده‌نوازی است که در قالب عطا، کرم، تشویق و پاداش تحقق می‌یابد. شکر بنده یعنی اظهار نعمت الهی و بهره‌برداری از آن در جهت رضای پروردگار. شکر خدا ایجادی و شکر بنده اظهاری است.