اهل‌بیت و تاریخ اسلام

دعای توسل نامی خاص برای دعاهای مشخصی است که در آن‌ها به خدا توسل جسته می‌شود، مانند «إنا توجهنا بک إلی الله و توسلنا بک إلی الله». زیارت عاشورا نیز زیارت ویژه‌ای برای امام حسین (ع) است که در دل آن توسل به ایشان نیز وجود دارد.

دعای توسل با معرفت به حقانیت و عظمت اهل بیت (علیهم السلام) و با چاشنی توحید، می‌تواند تمام ابعاد زندگی انسان را در بر بگیرد. این دعا در هر سطحی از زندگی که با عرفان توسل همراه باشد، مجاز است.

تبریک آغاز امامت امام حسن عسکری (ع) در فردای شهادت پدرشان، امام عسکری (ع)، بی‌احترامی و بی‌شرمی محسوب می‌شود. در حالی که تبریک امامت آن حضرت در زمان‌های دیگر مانند روز غدیر یا ولادت ایشان مناسب است، اما در ایام سوگواری پدر، این کار جایز نیست.

روایتی از امام علی (ع) به نقل از پیامبر (ص) بیان می‌کند که خداوند ابتدا ارواح اهل‌بیت (ع) را آفرید و فرشتگان با تسبیح آنها توحید را آموختند. همچنین سجدهٔ فرشتگان بر آدم به خاطر وجود اهل‌بیت (ع) در صلب او بود و پیامبر (ص) در معراج، جانشینان خود را که ۱۲ نور بودند و اول آنها علی (ع) و آخرشان مهدی (عج) بود، شناختند.

امامت حضرت مهدی (عج) بی‌نهایت است و ایشان خاتم اوصیاء و دوازدهمین خلیفه رسول خدا (ص) هستند. با ظهور ایشان، حجت خدا بر خلایق به پایان رسیده و بشریت وارد مرحلهٔ جدیدی از خلقت می‌شود.

مقام امامان (ع) از تمام پیامبران به جز پیامبر اسلام (ص)، به دلیل رتبه و مقام والای اطاعت و بندگی آنهاست که این جایگاه را برایشان کسب کرده است.

ابراهیم، اسحاق و یعقوب (ع) به مقام امامت رسیدند و تورات نیز امام و رحمت بود. حضرت موسی (ع) با همان کتاب امامت می‌کردند. رسول کسی است که جبرئیل را در بیداری می‌بیند و می‌شنود، نبی کسی است که وحی را در خواب می‌بیند یا صدا را می‌شنود ولی فرشته را نمی‌بیند، و امام کسی است که صدا را می‌شنود ولی شخص را نمی‌بیند.

اصطلاح ثقل اکبر و ثقل اصغر به کار برده می‌شود زیرا قرآن حقیقت علم و حکمت الهی است و حضرات معصومین (ع) خزانه داران همان علم و ابواب آن هستند. وقتی حقیقت قرآن بر لوح وجود حضرات منقوش شود، وجود آنها ثقل اعظم می‌شود. مقایسه بین قرآن و عترت صحیح است زیرا عترت مفسر قرآن است.

اهل بیت (ع) قرآن ناطق خوانده می‌شوند زیرا بیان، اسرار، تفسیر، تأویل، نمایاندن عجایب و غرایب و زیبایی‌های قرآن نزد ایشان است. ایشان خزانه داران علم الهی و ابواب آن هستند.

لقب «رب السریر» برای امام رضا (ع) به معنی سلطان، پادشاه، صاحب تخت و مقام است. این لقب نشان‌دهندهٔ جایگاه والا و سلطنت معنوی ایشان است.

رسول اکرم (ص) مدینهٔ القرآن و عترت (ع) ابواب آن شهر مبارک هستند؛ یعنی رسول خدا (ص) سرزمین قرآن و عترت است. قرآن در مقایسه با پیامبر و عترت، ثقل اکبر نیست بلکه پیامبر و عترت، خود سرزمین قرآن هستند.

عبارت «الطرق ال الله بعدد انفاس الخلائق» صحیح نیست؛ تنها یک راه مورد پسند خدا وجود دارد و آن صراط مستقیم است. راه‌های دیگر به جهنم ختم می‌شوند. قرآن و امام زمان (عج) هر دو زنده و هدایت‌گرند و جدایی‌ناپذیرند؛ هدایت باطنی امام زمان (عج) بر روح و جان و فکر ما حکومت دارد.

افزودن ذکر «اشهد ان فاطمة الزهراء بنت رسول الله عصمت الله الکبری و حجةالله علی الحجج» به اذان و اقامه بدعت است. اطاعت از خدا، پیامبر و اولو الامر واجب است و نباید صداها را فراتر از صدای پیامبر برد. عرض ارادت به ساحت حضرت زهرا (س) را می‌توان به شیوه‌های معتبر و بدون بدعت انجام داد.

فرشتگان به صورت نمایشی و برای امتحان حضرت داود وارد شدند و استغفار ایشان به دلیل قضاوت عجولانه بود. آیه شریفه بیان می‌کند که فرشتگان ناگهانی و بدون اجازه وارد شدند و حضرت داود از ترس، قضاوت عجولانه نمودند.

برای سلامتی و پیروزی رزمندگان اسلام در خط نبرد، دعای ۲۷ صحیفه سجادیه پیشنهاد می‌شود. این دعا به همراه داشتن آیاتی مانند آیه ۹ سوره یس و خواندن سوره نصر در نماز نیز می‌تواند مؤثر باشد.

حضرت فاطمه (س) لیله القدر و آسمان ائمه (ع) هستند و از این جهت می‌توان ایشان را آسمان یازده امام و پیامبر اعظم (ص) در نظر گرفت. معرفت واقعی نسبت به ایشان، درک لیله القدر است، زیرا ایشان را فاطمه نامیدند چون مردمان از کسب معرفت واقعی نسبت به وی عاجزند.

امکان وقوع معجزاتی مانند بازگرداندن خورشید برای خواندن نماز اول وقت امام علی (ع) وجود دارد، هرچند جزئیات این واقعه محل بحث است. اجابت دعوت پیامبر (ص) حتی برای فردی که در حال نماز واجب است، لازم می‌باشد، زیرا آنها حقیقت و جان ذکر الهی هستند.

نام حسن از احسان الهی گرفته شده است، زیرا آسمان‌ها و زمین به احسان خداوند برپا هستند. نام‌های علی و حسن از اسماء خداوند مشتق شده‌اند و نام حسین تصغیر حسن است. این حدیث هدیه شما و دوستان است و ان‌شاءالله در آینده به شرح بیشتر القاب حضرت خواهیم پرداخت.

با توجه به حدیث «یا علی ما عرف الله إلا أنا و أنت...»، می‌توان نتیجه گرفت که ائمه معصومین (ع) و حضرت زهرا (س) که کفو امام علی (ع) هستند، در آخرین درجه شناخت رسول اکرم (ص) قرار دارند، زیرا علوم و معارف از امامی به امام دیگر منتقل می‌شود و این شناخت متقابل و کامل است.