تربیت دینی و خانواده

تکالیف دینی برای تقرب به خداست و خداوند تکالیفی فراتر از توان بندگانش قرار نمی‌دهد. سختی ظاهری انجام تکالیف، برای آزمون است تا عاشقان واقعی خدا مشخص شوند؛ زیرا اگر اعمال ظاهری خوشایند داشتند، آزمونی در کار نبود. شیطان و نفس، انجام اعمال سبک دینی را سخت و تلخ جلوه می‌دهند.

طلاق آخرین گزینه در برابر مشکلات است که امکان عدم تحمل را به صد در صد برساند. نباید به خاطر مشکلات جزئی زندگی مشترک را منهدم کرد، زیرا صبر بر ناملایمات و کمبودها به نفع زوجین است. مشاوران نالایق که با هر مشکلی طلاق را تجویز می‌کنند، جانیان و قاتلان خطرناک خانواده‌ها هستند و باید جلوی آن‌ها گرفته شود.

بدن انسان امانتی الهی است و حفظ سلامتی و تقویت آن واجب است. هرگونه کوتاهی در این امر گناه محسوب می‌شود. دگرگونی حال روحانی با تغییر وضعیت جسمانی نشان از ضعف ایمانی دارد. مؤمن حقیقی از جسم خود برای افعال معنوی و ملکوتی بهره می‌برد و جسمش را صفا می‌بخشد تا روحش باصفا باشد. امام علی (ع) فرمودند: هر کس طبیعتش معتدل باشد، مزاج او صاف گردد و اثر نفس در وی قوی شود.

اگر با وجود مشغله‌های زیاد، همسر انتظار خدمت به خانواده‌اش را دارد و در صورت ناتوانی، ناراحتی ایجاد می‌شود، می‌توان از فردی مورد اعتماد برای آشنایی همسر با حقوق زوج کمک گرفت. در صورت عدم امکان، با صبر و شکایت به درگاه خدا، طلب یاری نمود.

در صحبت‌های قبل از ازدواج، جوانان باید به شناخت افکار، آمال و احساسات طرف مقابل بپردازند و از برنامه های زندگی، حقوق زوجین، احکام زناشویی و آیات و روایات مربوط به ازدواج آگاهی کسب کنند. همچنین باید مراعات حدود شرعی و عرفی در رسیدن به آرزوها، صداقت، امانت، صبر و تحمل را مد نظر قرار دهند.

صبر در ازدواج با وجود سختی‌ها، تنها زمانی اجر و ثواب دارد که فایده‌ای عبادی در آن نهفته باشد، مانند امید به هدایت همسر یا تأمین امنیت فرزندان. اما اگر تحمل شرایط، مخرب و شکننده باشد و منجر به تباهی روحی و جسمی گردد، حد طلاق فرا می‌رسد. تصمیم به جدایی در چنین شرایطی، در صورتی که به آرامش طرفین منجر شود، مجاز است.

برای حفظ تعادل دینی در تربیت فرزندان، باید از افراط و تفریط پرهیز کرد. تشویق و محبت باید متناسب با رفتار اسلامی باشد و امر به معروف و نهی از منکر با در نظر گرفتن فطرت کودک انجام شود. اجبار روا نیست، اما تفلیل امتیازات برای تنبیه می‌تواند مفید باشد. نباید نصایح شرعی را افراطی تلقی کرد.

ایمان زمانی معنا دارد که با باور و یقین همراه باشد. فرد باید با تحقیق نسبت به آئین خود کسب یقین کند و تا زمانی که به بطلان مذهب خود یقین پیدا نکرده، آن را رها نکند. فطرت انسان راهنمای او به سوی دین حق است و اگر کسی به پیام‌های فطرت خود پاسخ دهد، به راه راست هدایت خواهد شد.

بلا برای مؤمن فرصتی استثنایی برای رشد و قرار گرفتن در صف انبیاء است. اگر علت بلا گناه باشد، استغفار، توبه و جبران معاصی راه حل است. مؤمن صابر از بلا بهره می‌برد و لذتی فراتر از نعمت خواهد چشید.

برای غلبه بر بی‌حوصلگی و عصبانیت، محاسبه نفس در شبانگاهان، مرور مرگ و طلب زندگی تازه از خدا، توبه و استغفار روزانه، مطالعه آیات مربوط به عاق والدین و مداومت بر خواندن دعاهای هشتم و بیست و چهارم صحیفه سجادیه توصیه می‌شود.