دعا و مناجات

دعای الصحیفه، که در بلد الامین و مصباح کفعمی نقل شده، با تسبیحات کبیر خداوند آغاز می‌شود: «سبحان الله العظیم و بحمده». این دعا شامل صفات جمال و جلال الهی است و به ذکر عظمت، قدرت، علم، رحمت و دیگر اسماء حسنای خداوند می‌پردازد.

برای شناخت حق از باطل، دعای ۶، ۸، ۱۷ و ۲۰ صحیفه سجادیه، زیارت عاشورا و دعای غریق توصیه شده است. کلید تمییز حق از باطل، شناخت امام حق است؛ کسی که امام حق را بشناسد، در ظل نور او حق را از باطل تشخیص می‌دهد.

صلوات نوع خاصی از رحمت الهی است که بی‌نظیر و مختوم است. صلوات خداوند رحمت، صلوات ملائکه تزکیه و صلوات مؤمنان دعاست. این صلوات همچنین تجدید میثاق روز الست و وفای به عهد «أ لست بربکم» است و موجب خروج از گناهان می‌شود.

اعمال نیک و بد انسان به اذن و تقدیر الهی ظهور می‌یابد. انسان به لطف الهی توفیق عمل صالح پیدا می‌کند، پس زیبایی‌های او نشان شمول فضل و کرم الهی است. از سوی دیگر، خداوند با ستاریت و غفاریت خود مانع بروز زشتی‌ها می‌شود و اگر زشتی‌ها ظاهر شود، انسان به عدل الهی نتیجهٔ عمل خود را دریافت کرده است.

برای مبتدیان سلوک، بهتر است ابتدا مناجات خمس عشر را با حضور و مراقبه ممارست کنند. سپس با دعاهای ۱۲، ۸ و ۶ صحیفه سجادیه آغاز کرده و پس از آن، کل صحیفه را از ابتدا تا انتها دوره نمایند.

فراز «یا من تجلی بکمال بهائه فتحققت عظمته من الاستواء کیف تخفی و أنت الظاهر» در دعای عرفه، به تجلی کامل بهاء الهی و تحقق عظمت او اشاره دارد. بهاء الهی به معنای نور، زیبایی و نیکویی است که با درخشش خود، عظمت الهی را آشکار می‌سازد و او چگونه می‌تواند پنهان باشد در حالی که تنها ظاهر کننده است.