مهدویت

کلی‌گویی و رمزآلود بودن برخی روایات مربوط به ظهور، به دلیل اشاره به شاخصه‌های اصلی است تا تشخیص مصادیق با سهولت انجام شود. اگر قرار بود به جزئیات مصادیق اشاره شود، تعداد آن‌ها از شمارش خارج می‌شد و به میلیون‌ها یا میلیاردها عنوان می‌رسید.

ایمان خالصانه، تقوای مخلصانه و ائتمام (یعنی تحت امامت و ولایت و اطاعت معصومین علیهم السلام بودن)، از جمله شروط جذب انوار الهی و مورد تایید امام زمان (عج) است. این موارد در آیات قرآن و روایات مورد تاکید قرار گرفته‌اند.

حجت خدا برای کره زمین در حکم روح و دستگاه مدیریتی آن است؛ اگر ارتباط با او قطع شود، زمین مانند بدنی که روحش جدا شده، از هم می‌پاشد و سنگ سرگردان آسمانی می‌شود. او با اذن الهی، لایه‌های حفاظتی روحانی زمین را حفظ کرده و سکان هدایت را در دست دارد.

هیچ دلیلی بر اظهار تشرف وجود ندارد تا صحت‌سنجی شود. کسانی که توفیق تشرف به محضر امام زمان (عج) دارند، مانند خورشید می‌درخشند و برای درک آن، دیده و دل بینا لازم است. امام زمان (عج) در جامعه جاری و درخشانند، اما توجهی نمی‌شود.

عید بیعت ما با امام زمان، همان عید غدیر خم است که با ابلاغ ولایت امیرالمؤمنین همزمان است. پس از شهادت امام عسکری، باید عهد و بیعت با امام زمان تشدید و تحکیم شود، اما بدون شادی و سرور؛ با عرض تسلیت به محضر حضرت به دلیل مصیبت شهادت پدرشان و انجام مراسم سوگواری و ذکر مناقب ایشان.

پس از مرگ، انسان وارد جهانی با مقدرات خاص خود می‌شود که هویت زمانی آن متناسب با شرایط آن جهان است. زمان خلقی الهی است و هر موجودی آیه و آینه‌ای در برابر دیگر آیات الهی است. جهان‌های پس از مرگ متعدد و با صفات متفاوت خواهند بود و جان موجودات کیفیت جهان آن‌ها را مشخص می‌کند.

برای اینکه لحظه‌ای از امام عصر (عج) غافل نشویم، باید معرفت وجدانی و محبانه نسبت به ایشان پیدا کنیم. این نوع معرفت، مانند درک اعضا و جوارح، ماندگار است و فرد را به طلب و جستجوی بیشتر برای شناخت ایشان ترغیب می‌کند. چنین معرفتی را باید از درگاه خداوند طلب کرد و از مسیر آن خارج نشد.

لفظ نیابت عام در عصر غیبت به صورت تساهل و تسامح به کار می‌رود، زیرا مرجعیت دینی بر اساس اعلمیت و تشخیص عقل افراد جامعه شکل می‌گیرد و منحصر به شخص خاصی نیست. هر کسی که در مسیر انتخاب اعلم قرار می‌گیرد، مرجع رفع حوائج عبادی می‌شود و این مراجع تکثیر می‌گردند.

نیابت خاص، انتصابی مشخص و با امضای مستقیم امام زمان (ع) است که سخن و گفتارش حجت خدا محسوب می‌شود و مردمی نیست. اما نیابت عام، با خرد و شعور افراد جامعه شکل می‌گیرد و مرجع رفع مسائل شرعی و دینی است، هرچند تأیید یا رد آن از سوی امام (ع) معلوم نیست.

منکر نیابت عام، منکر حکم خداست، زیرا مستخرج حکم اهل بیت (ع) سخنگوی روایات صامت آنهاست و حکمش منزلت حکم خدا را دارد. هر کسی که از مرز یقین عدول کند و انکار را اختیار نماید، حکم خدا را انکار کرده است.

تخصیص نیابت عام بعد از نائبان خاص به فردی خاص، انکار نیابت عام است، زیرا سطح عقل افراد متفاوت است و هر کس معقول ذهنی خود را اعلم می‌پندارد. تعیین نائبان عام برتر نیازمند تحقیق جامع است، زیرا ممکن است افراد گمنامی این وجاهت را داشته باشند اما معروف نباشند.

نایب عام همان روایت صحیحه و مشروحه و سخنگوی اهل بیت (ع) است، یعنی کتاب و رایانهٔ زندهٔ اهل بیت (ع). امام زمان (ع) شجرهٔ حیات بندگی خداست و اتصال به آن همان نیابت عام است که رتبه‌بندی دارد؛ هر کس اعلم را نشناسد، امام زمانش را نشناخته است.

زمان طلوع حضرت زینب کبری (س) در عصر ظهور حضرت بقیة الله الاعظم (عج) خواهد بود تا عالمیان از محضرشان بهره‌مند گردند. دعا برای بهره‌مندی از محضر ایشان، از خداوند درخواست می‌شود.

فلسفه غیبت صغری، مقدمه امام‌شناسی و پیروی از امام است؛ عدم معرفت امام، به حق همان غیبت عظمای امام است. غیبت کبری ضروری امت نبود، بلکه امت با خیانت به خود خریدار آن شد. غیبت صغری هشداری بود که امت به خود بیایند و ولایت را بپذیرند، که نکردند. غیبت صغری و کبری از مواد آزمون بشر هستند.

سلام نام خداست و امام زمان (عج) تندیس نام‌های زیبای خدا و نزدیک‌ترین بنده به او در درگاه الهی است. سلام دادن به ایشان در حالات مختلف، یاد کردن متعالی‌ترین بنده در عالی‌ترین حالتش و تقرب به خدای مهدی است. حضرت صاحب زمانند و به هر مختصات زمان، به اذن الهی اشراف دارند.

امام زمان (عج) که الگوی دیانت و عبادت هستند و احکام الهی از ایشان اخذ می‌شود، نماز را در اوقات شرعی هر منطقه جغرافیایی اقامه می‌فرمایند. ایشان عامل شرع و شریعت هستند و به زمان نماز در مناطق مختلف آگاهند.

کنیهٔ اباصالح برای امام زمان (عج) به معنای پدر وارثان زمین است. صالحان که شیعیان و پیروان آن حضرت هستند، وارث زمین خواهند شد و امام زمان (عج) رهبر و پدر آنهاست. حتی ایشان برای انبیاء نیز حکم پدر را دارند.