نقد شبهات

برای باطل کردن سحر و جادوی خوراکی، خواندن دعای هفدهم صحیفه سجادیه همراه با دعای «اللهم رب موسی و خاصه کلامه...» توصیه می‌شود. این دعا به اذن الهی، عمل ساحران را باطل و کید آنان را از بین می‌برد. مراجعه به پاسخ‌های قبلی برای یافتن علائم باطل شدن طلسم نیز مفید است.

افزایش انرژی زمینی بر شدت دعای آدمی نمی‌افزاید؛ تقرب به خالق با ذکر و یاد الهی و حضور قلب، توان انسان را ارتقاء می‌بخشد. شناخت اوقات طلایی مثل شب جمعه، امتیاز ویژه‌ای برای دعا فراهم می‌کند. تلقین و عبارات تاکیدی خود اتکایی است و ثمری ندارد؛ بلکه توکل به خالق، نیرو را افزایش می‌دهد. تجسم آرزوها نیز فرار از حقایق است؛ باید از خدا خواستن را جایگزین کرد.

احساسات به تنهایی قدرت تغییر عالم را ندارند و تنها با اذن الهی و در دامنهٔ مشخصی اثرگذارند. میزان تأثیرگذاری افکار و احساسات به امضای خالق بستگی دارد. انسان باید به جای تمرکز بر جذب منافع، بر خالق آنها توجه کند و خیر را از او طلب نماید.

خداوند از ابتدا به همه چیز آگاه است و عبارت «آگاه شد» در متن، برداشت اشتباهی است. نسخ احکام نه به دلیل عدم تحمل انسان، بلکه به عنوان امتحانی برای سنجش خود انسان‌ها بوده است. علم خداوند کامل و احاطه‌کننده است و در هر دو حالت حکم منسوخ و ناسخ، اراده و علم او تحقق یافته است.

عمل ذکر "یا مولاتی یا فاطمه اغیثینی" که در فضای مجازی دست به دست می‌شود، از حیث سند و متن دارای اشکالات آشکار است. این عمل فاقد سند بوده، انتساب آن به معصوم باطل است و متن آن با نصوص قرآنی مانند آیهٔ ۱۸ سورهٔ جن و روایات مبنی بر اینکه مساجد از آن خداست و نباید کسی را با خدا خواند، منافات دارد.

حدس زدن شخصیت واقعی افراد از روی عکس پروفایل بسیار دشوار است، زیرا یک عکس می‌تواند معانی متفاوتی داشته باشد. عکس‌های ویرایش‌شده یا خاص می‌توانند نشانه‌هایی از کمال‌طلبی، فریب‌کاری، خودنمایی یا ایده‌آل‌طلبی باشند. عکس‌های با نمای درشت ممکن است نشان‌دهنده مهر و محبت یا میل به دیده شدن باشد، اما تشخیص قطعی شخصیت بدون علم الهی ممکن نیست.

بدعت به هرگونه دخل و تصرف، تحریف یا انتساب امری غیردینی به دین اطلاق می‌شود. گرامیداشت مقام حضرت زهرا (س) در دو دهه، مصداق بدعت نیست، مگر اینکه آن را به اصل دین نسبت دهیم. سوء استفاده از این مناسبت‌ها برای اهداف پنهان، نفاق و دشمنی با اهل بیت (ع) است.

فضای جهانی برای نزول عذابی ترکیبی مهیاست، چرا که گستاخی بشر در عرصه گناه و تعدی لبریز شده است. این عذاب ترکیبی از عذاب‌های قوم عاد، ثمود، فرعون و لوط خواهد بود. آیندهٔ کشور ایران و تحولات آن در این میان مشخص نیست.

موجودات عاصی با قیافه قبیح، کیفر اعمال گذشته خود را در دنیا تحمل می‌کنند، اما این به معنای رها شدنشان نیست؛ آن‌ها موظف به کنترل صفات رذیله و انجام وظایف خود هستند. جهان بدون شرور نیز می‌تواند برقرار باشد، همانطور که جهان فرشتگان خالی از شر است.

هیچ دلیلی بر صحت این ادعا که «خداوند همه چیز را خلق کرده و تمام شده است» وجود ندارد. تنها می‌توان گفت خالق هستی به آنچه خلق فرموده و یا خلق خواهد نمود داناست و دانایی او کل هستی و آفریده‌هایش را در برگرفته است، چه آنها که هستند و چه آنها که خواهند بود.

تسویل و تزئین شیطانی در مداحی‌ها و تواشیح زمانی رخ می‌دهد که زیبایی‌های ظاهری مانند ردیف، قافیه، بیان لطیف و لحن هیجانی، مانع توجه به معنای اصلی شده و شنونده را به سمت اغماض یا تفاسیر نادرست سوق دهد.

تحلیل ابیات حافظ نیازمند ملاحظات خاص است؛ ادبیات او مستقل بوده و نباید با تأویل‌های ناصحیح به دنبال تطهیر شخصیت او بود. این بیت نیز توجیهات رایج ایرادات اساسی دارد و با متن همخوانی ندارد؛ سه ماه روزه‌داری نمی‌تواند تقیدات را برای ماه‌های دیگر افزایش دهد.

رسالت رسولان الهی شامل کلیات و جزئیات زندگی بشری، از نحوه راه رفتن تا قوانین اجتماعی و حکومتی است. قوانین آنها با رفع محدودیت زمانی و مکانی، شمول تمام اعصار را دارد. معجزات پیامبران نیز در احادیث ذکر شده و این دیدگاه که پیامبران برای جزئیات زندگی نسخه‌ای نیاورده‌اند، صحیح نیست.

علم ابجد نزد امام زمان (عج) امانت است و هر ادعای تسلط بر آن از غیر ایشان کذب محض است. دعایی که با این حروف نوشته شده و در محل کار یافت شده، احتمالا طلسم است و توصیه می‌شود سوره‌های ناس، فلق، آیت‌الکرسی و دعای ۱۷ صحیفه سجادیه خوانده شود.

بی‌حجابی در انظار عمومی به معنای نادیده گرفتن حکم الهی است و مستحق کیفر می‌باشد. تکرار آن به منزله مبارزه با قانون الهی است و مجازاتی مضاعف دارد. همچنین، تخریب عفت و آرامش روانی جامعه، مجازات دیگری را ایجاب می‌کند، زیرا حفظ عفت عمومی وظیفه حاکمیت است. تشخیص و تعیین نوع مجازات بر عهده حاکم شرع است.

ارتباط خالق با مخلوقات، چه در عالم مادی و چه مجرد، فراتر از درک بشری است. خدا با همه چیز است بدون آمیختگی (مع کل شیء لا بمقارنه) و غیر همه چیز است بدون جدایی (غیر کل شیء لا بمزایله). این سخن امام علی (ع) برای تطهیر ذهن از نواقص درک و ادراک است.

جمله «خدا غیری است که عین است و عینی است که غیر است، داخلی است که خارج است و خارجی است که داخل است» سخنی جاهلانه و نادرست است. این عبارت به اشتباه خدا را در عین حال که غیر اشیاء است، عین آنها و در عین حال که داخل آنهاست، خارج آنها می‌داند. ارتباط خالق با مخلوقات نه به صورت مقارنت است و نه جدایی کامل، بلکه او با همه چیز است بدون آمیختگی و غیر همه چیز است بدون جدایی.

علم غیب مختص خداوند است و به هر کس بخواهد اعطا می‌کند. آیه اول (مائده ۱۱۹) درباره پرسش استفهامی خداوند از عیسی (ع) است، نه نفی علم ایشان. آیه دوم (توبه ۱۰۱) نیز علم پیامبر (ص) را محدود می‌داند، اما علم غیب اعطایی به اولیاء را نفی نمی‌کند. علم غیب اعطایی تنها از جانب خداوند است و تا زمانی که او نخواهد، کسی عالم به غیب نمی‌گردد.

بطن معنای شعر "فارغ از خود شدم و کوس انا الحق بزدم" در نهاد شاعر است و تا آشکار نشود حدسیات دیگران منویات خودشان خواهد بود. همه مخلوقات جلوه حق هستند، اما فناء در برابر بقا و بقاء در وصف خدا در فناست. عبدالحق بودن زیباترین عبارت است و آیه الحق بودن عالیترین جلوه آفریده در تجلی است.

نظریه اشکالات اساسی در احادیث، اخبار و روایات تاریخی با این استدلال که عقل سلیم و شعور محقق، صحت اخبار را احراز می‌کند و علم رجال ابزار کشف حقیقت است، نقد می‌شود. کثرت راویان و فضای صدور حدیث نیز در وثاقت روایات مؤثرند و اختلاف سلیقه محققان دلیلی بر عدم ضابطه‌مندی نیست.