در گفتوگویی با خدا، انسان میپرسد چگونه آغاز کند، آرام گیرد و از تنهایی رهایی یابد؛ پاسخها بهترتیب: به نام من، به یاد من، و تنهاتر از من؟! نظر شما دربارهٔ این عبارات چیست؟
این عبارات که به صورت پرسش و پاسخ از خدا نقل شده، ذوقی است و نویسنده تلمیحاتی به آیات داشته است. اما جمله آخر آن، یعنی «چون من از تو هستم و تو از من»، به دلیل نسبت دادن صدور خدا از مخلوق، بوی شرک میدهد و با مبانی توحیدی در تضاد است. این جمله جاهلانه و گستاخانه است و خدا را صادر مخلوقات معرفی میکند.