کلام و عقاید

غذا به خودی خود نعمت نیست، بلکه واسطه‌ای است برای رسیدن به نعمت الهی. این واسطه، نشانی کوچک از اسم مبارک «النعم» خداوند است و مانند قطره‌ای باران از آسمان منعم (خداوند) است که به ما می‌رسد.

تنوع طعم و مزه میوه‌ها، همچون زیبایی‌های بصری، سمعی و شمی، نشان‌دهنده تنوع و غیرقابل احصا بودن اسماء حسنای الهی است. هر پدیده و آیت زیبایی، دفتر ذکر اسماء الهی است و تنوع آنها به دلیل تنوع ذکر یا معرفت هر یک نسبت به اسماء حسنای الهی می‌باشد. این اسماء در جهان محمد و آل محمد جلوه‌های بدیعی دارند.

شیعیان از طینت پاک و ذخیره شده آفریده شده‌اند و با پلیدی و طینت خبیث دشمنان اهل بیت آمیخته نمی‌شوند. هرچند ممکن است غبار اهل عناد وجود آنها را در بر بگیرد، اما به هیچ وجه ذرات ذات پلیدشان با گوشت، خون و روحشان مخلوط نمی‌شود. این پاکی، پیوند آنها با ثقلین را حفظ می‌کند.

اعضای بدن، ابزار و قوای مستقل از انسان نیستند، بلکه هویت انسان در هر لحظه با قوا و اعضای فعالش تجلی می‌یابد. هر عضوی در قیامت به عملکرد خود توسط عاملش گواهی خواهد داد. زبان، گوش، چشم و سایر قوا، هرچند نقش مستقلی در ضبط رویدادها دارند، اما عامل اصلی و مدیر کل، خود انسان است.

ظلمت، مانند نور، خلقی از مخلوقات خداست که کارکرد خاص خود را دارد و ابزار توصیفی در برابر ذات حق است. تاویلاتی چون کفر و جور به آن وارد می‌شود، اما در اصل، نور و ظلمت دو مامور ویژه حق تعالی محسوب می‌شوند.

اعضا و جوارح آدمی می‌توانند عکس‌العمل متفاوتی از خود فرد داشته باشند، زیرا تمام موجودات عالم، حتی ذرات و جمادات، شعور دارند و در عبادت و بندگی مشغولند. سنگ‌ها نیز خشیت دارند و در مسابقه علم در کنار انسان‌ها قرار می‌گیرند.

تمام اشیاء عالم، از ذرات تا اسباب و ابزار، شعور دارند و به فراخور استعداد وجودی‌شان از اختیار برخوردار بوده و مورد بازخواست قرار می‌گیرند. عقل ملاک ثواب و عقاب است و هر موجودی به میزان بهره‌مندی‌اش از عقل و اسماء الهی، تکلیف دارد و بازخواست می‌شود.

احادیث مربوط به طینت از استحکام کافی برخوردار نیستند و نمی‌توانند حجت شرعی باشند. طینت شور یا شیرین ذاتا قابل سرزنش نیست، زیرا انسان در خلق ابتدایی خود دخالتی نداشته است. ذات ابزار بر نوع ماموریت آن‌ها مؤثر است و ممکن است ابزار در دستان عامل بدکار اسیر شود.

روح واحد بر کل نظام جسم حلول می‌کند، نه بر بعضی از اجزاء آن؛ بنابراین طینت اجزاء مختلف بدن نمی‌تواند متفاوت باشد. حتی اعضای پیوندی نیز باید متناسب با روح شخص باشند یا به سنخ طینت او متحول شوند.

اعضای بدن در تکالیف تکوینی خود تابع جسم هستند و آثار تکوینی اعمالشان، حتی اگر منجر به معصیت شود، خطایی متوجه خود اعضا نیست. اما در حوزه تشریع و تصمیم‌گیری، هرچند تابع جسم‌اند، وظایف جداگانه‌ای دارند که اگر از آن عدول کنند، مرتکب معصیت شده‌اند.

جهاد در اسلام حکم طبابت جامعه را دارد و برای مقابله با میکروب‌های مهلک و سلول‌های سرطانی است، نه حمله به دین دیگران. اسلام به پیامبران و کتب آسمانی پیشین ایمان دارد و توهین به ادیان نمی‌کند. برخی انتقادات قرآنی متوجه منافقان و عالمان بی‌عمل است که به ظاهر دیندارند ولی خلاف آن عمل می‌کنند.

پرسشگر دربارهٔ آفرینش نور و ظلمت در ماه رحمت و عاشورای خونین سوال می‌کند و تصور می‌کند که اگر این دو برابر و یکسان هستند، باید محل آفرینششان نیز یکسان باشد. متن پاسخ به این تصور اشاره کرده و عاشورا را نماد عشق و شهادت در برابر خالق معرفی می‌کند.

کفر جهلی به معنای کفر ورزیدن به الله است و کفر عقلی به معنای کفر ورزیدن به طاغوت می‌باشد. این دو مفهوم در آیه ۲۵۶ سوره بقره تبیین شده‌اند که در آن بر عدم اکراه در دین و روشن بودن راه رشد از غی تأکید شده است.

خداوند از جهل با اخذ میثاق محکم، راه هر گونه عذر و بهانه را می‌گیرد، زیرا تذکر و اخذ تعهد از خاطی امری بدیهی است. اما عقل که محبوب درگاه خداست، در ثبوت صفا و سلامت نخستین خود باقی است و جنود اعطایی به منزلت هدایا و پاداش الهی برای او محسوب می‌گردد.

بر اساس روایات، خلقت اجانین با پیکر ناری، هفت هزار سال پیش از خلقت انسان ابوالبشر با پیکر خاکی او صورت گرفته است. این موضوع با استناد به آیاتی از قرآن و روایاتی از امیرالمؤمنین علیه‌السلام بیان شده است.

فرشتگان در زمان پرسش از خلقت خلیفه در زمین، به دلیل عدم تصور حضور انوار مقدسه با پوششی خاکی، دچار شگفتی شدند. این شگفتی به معنای ندانستن یا فراموشی تسبیح و تقدیس نبود، بلکه ناشی از عدم درک چگونگی حضور ائمه در زمین بود.

در بسم الله، از اسم خدا کمک می‌خواهیم چون ذات حق مبدا و نقطه شروعی ندارد و خالق همه مبداهاست. اسماء الهی ابزاری هستند که خداوند برای ارتباط آسان‌تر بندگان با خود آفریده تا از درماندگی در این ارتباط نجات یابند و از این طریق لطف خاص او شامل حالشان شود.

عذاب را تنها عامل (نفس و جان) می‌چشد، زیرا اعضا و جوارح ابزارند و ادراک‌کنندهٔ اصلی درد، نفس است. البته اعضا در برابر وظایف محوله بازخواست می‌شوند و در صورت خطا در انجام وظایف ابزاری خود، مجازات خواهند شد.

عقل اولین مخلوق روحانی از نور الهی است که از همان لحظه خلقتش حضور داشته است. تفاوت طینت عقل (نورانی) و جهل (ظلمانی) به معنای نا زیبا بودن نیست، بلکه هر مخلوق در جایگاه خود زیبا و زیبابخش است، مانند تفاوت شب و روز.

جهل در اطاعت دوم از فرمان الهی سرپیچی کرد و این اولین معصیت در عالم هستی بود، در حالی که عقل در هر دو فرمان اطاعت کرد و مورد لطف الهی قرار گرفت. جهل با مشاهدهٔ مقام عقل، دشمنی ورزید و با پذیرش شرط الهی، راه معصیت را در پیش گرفت و خداوند برایش هفتاد و پنج لشکر قرار داد.