کلام و عقاید

هدف از آفرینش، تجلی و ظهور علم الهی است و عالم، صحنهٔ مسابقهٔ بندگی است. یک لحظه بندگی خالصانه ارزشی بی‌نهایت دارد و راز هدف آفرینش در ارتباط مخلوق با خالق نهفته است که با تجربه و بندگی حاصل می‌شود.

علم خداوند به تمام انتخاب‌های انسان، منافاتی با اختیار او ندارد. دنیا میدانی برای اثبات ادعاهاست و انسان با ارادهٔ خود وارد این عرصهٔ بندگی شده است. خداوند احاطه به گذشته و آینده دارد، اما این علم مانع از آن نمی‌شود که مدعی، انتخاب‌های خود را اثبات کند.

در مکتب قرآن و عترت، سحر و جادو برای ازدواج وجود ندارد و چنین روش‌هایی آثار سوء و جبران‌ناپذیری در سرنوشت انسان دارند. بهترین راه برای ازدواج، توسل به دعا و نماز است و توکل به خدا مانع هرگونه سحر و جادو می‌شود. استفاده ابزاری از آیات و اذکار با فرمول‌های مشکوک، جسارت به ساحت قدسی است و تبعات جبران‌ناپذیری خواهد داشت.

آیه «ربنا لا تجعلنا فتنة للذین کفروا و اغفر لنا ربنا إنک أنت العزیز الحکیم» دعای حضرت ابراهیم (ع) است که از خداوند می‌خواهد مؤمنان را وسیله آزمایش و فتنه برای کافران قرار ندهد. این بدان معناست که کافران به واسطه مؤمنان مورد آزمایش قرار نگیرند، مثلا با تسلط کافران بر مؤمنان یا سختی‌هایی که بر مؤمنان وارد می‌شود و باعث شک کافران به حقانیت آنها گردد. همچنین در این دعا از خداوند طلب مغفرت می‌شود.

تسخیر روح مردگان امکان‌پذیر نیست، اما تسخیر روح فرد زنده غافل و همچنین اجانین (جن‌ها) ممکن است. این عمل در دسته سحر قرار گرفته و حرام است. کسی که به تسخیر اجانین می‌پردازد، پیش از جن، خود به اسارت آنها در می‌آید و این داد و ستد باعث بروز مشکلات فراوان برای او و خانواده‌اش می‌شود.

تبریک آغاز امامت امام حسن عسکری (ع) در فردای شهادت پدرشان، امام عسکری (ع)، بی‌احترامی و بی‌شرمی محسوب می‌شود. در حالی که تبریک امامت آن حضرت در زمان‌های دیگر مانند روز غدیر یا ولادت ایشان مناسب است، اما در ایام سوگواری پدر، این کار جایز نیست.

عالم هستی تفسیر اسماء حسنای الهی است و هر جلوه از این تجلی اسماء، بایستی جمال همان حسن والا را انعکاس دهد. یعنی هر پرتوش حسن و جمال خورشیدش باشد. این بدان معناست که مظاهر عالم، تجلی اسماء الهی هستند.

نیاز به پیامبر و امام مانند نیاز کودک به والدین و مربی است؛ آنها راهنمایان روحانی ما هستند و بدون آنها بعد روحانی ما رشد نمی‌کند. معاد نشانه هدفدار بودن خلقت است و اصول دین، قانون اساسی سیر بندگی ما را تشکیل می‌دهد.

حدیث «یعبده کل شیء» به این معناست که همه چیز خداوند را عبادت می‌کند. این حدیث هیچ ارتباطی با حدیث «أما الزای فزین المعبودین» ندارد و مقایسه معبود حقیقی عالم با معبودهای دیگر، جسارت و گستاخی است.

اسم «العلی» به معنای بلندمرتبه و متعال است. مداومت بر ذکر آن باعث احیای قلب و ارتقاء روح و جان آدمی می‌گردد. تکرار آن با تعداد مشخص توصیه نمی‌شود، اما این ذکر مبارک در کنار اذکار دیگر الهی در کتب ماثور آمده است.

در سوره حمد به تأویل به صراط مستقیم، به ولایت امیرالمؤمنین اشاره شده است. همچنین در صلوات تشهد نماز، نام ایشان در کنار پیامبر (ص) ذکر می‌شود و در برخی متون فقهی مانند فقه الرضا، به صراحت به عنوان «نعم المولی» یاد شده است.

باران ماهی یا قورباغه می‌تواند نتیجهٔ وقایع طبیعی مانند سونامی و گردباد باشد که موجودات را جابجا می‌کنند، یا از عنایات الهی برای روزی رسانی و یا بلاهای تادیبی و تعذیبی باشد. این پدیده‌ها همچنین می‌توانند از غیب نازل شوند.

وجود «در» بر پای جبرئیل نشانه مقام قرب و بندگی اوست. ۶۰۰ بال نشان ۶۰۰ درجه ویژه اوست و پر کردن بال‌ها بین زمین و آسمان، تسلط او بر اوضاع را می‌رساند. تداخل فرشتگان با نظم الهی ممکن نیست و هر بال می‌تواند نشان رتبه یا مدال الهی باشد.

روایتی از امام علی (ع) به نقل از پیامبر (ص) بیان می‌کند که خداوند ابتدا ارواح اهل‌بیت (ع) را آفرید و فرشتگان با تسبیح آنها توحید را آموختند. همچنین سجدهٔ فرشتگان بر آدم به خاطر وجود اهل‌بیت (ع) در صلب او بود و پیامبر (ص) در معراج، جانشینان خود را که ۱۲ نور بودند و اول آنها علی (ع) و آخرشان مهدی (عج) بود، شناختند.

مقام امامان (ع) از تمام پیامبران به جز پیامبر اسلام (ص)، به دلیل رتبه و مقام والای اطاعت و بندگی آنهاست که این جایگاه را برایشان کسب کرده است.

اصل تبری و تولی جایگاهش محفوظ است، اما نحوهٔ اظهار آن با توجه به شرایط و تبعات احتمالی، متفاوت خواهد بود. در شرایطی که لعن علنی تبعاتی دارد، باید نحوهٔ ابراز آن را با توجه به شرایط تغییر داد.

همه فروع دین از نظر لزوم عمل در یک ردیف قرار دارند، اما برخی از آنها بر دیگران اولویت و تقدم دارند. به عنوان مثال، نماز، زکات، روزه و حج، که چهار ستون اصلی اسلام محسوب می‌شوند، بر سایر فروع تقدم دارند.

ابراهیم، اسحاق و یعقوب (ع) به مقام امامت رسیدند و تورات نیز امام و رحمت بود. حضرت موسی (ع) با همان کتاب امامت می‌کردند. رسول کسی است که جبرئیل را در بیداری می‌بیند و می‌شنود، نبی کسی است که وحی را در خواب می‌بیند یا صدا را می‌شنود ولی فرشته را نمی‌بیند، و امام کسی است که صدا را می‌شنود ولی شخص را نمی‌بیند.

اصطلاح ثقل اکبر و ثقل اصغر به کار برده می‌شود زیرا قرآن حقیقت علم و حکمت الهی است و حضرات معصومین (ع) خزانه داران همان علم و ابواب آن هستند. وقتی حقیقت قرآن بر لوح وجود حضرات منقوش شود، وجود آنها ثقل اعظم می‌شود. مقایسه بین قرآن و عترت صحیح است زیرا عترت مفسر قرآن است.

استاد علی ساعی به دلیل اینکه موضوع صفات الهی مورد بحث، با آموزه‌های قرآن و عترت انطباق ندارد، از ارائه پاسخ و بحث در این زمینه خودداری کرده است.