احکام فقهی

روزه گرفتن در صورت بیماری که ضرر جانی دارد، جایز نیست و شکستن آن واجب است. اصرار بر روزه در چنین شرایطی نه تنها فریب نخوردن از شیطان نیست، بلکه نوعی خودکشی محسوب می‌شود. خداوند راحتی بندگان را می‌خواهد و در صورت بیماری یا سفر، اجازهٔ روزه خواری و قضای آن را داده است.

بدن انسان امانت الهی است و باید از آن محافظت کرد. اگر یقین حاصل شود که مصرف غذاهای حاوی مواد نگهدارنده و روغن جامد به بدن ضرر می‌زند و عمر را کاهش می‌دهد، این عمل نوعی هلاکت نفس محسوب می‌شود و از نظر اسلام نهی شده است. خرید و فروش این مواد نیز مصداق ضرر رساندن به دیگران است.

صبر در مشکلات زندگی، به شرطی که مانع تلاش برای رفع آن‌ها نشود، حسن انجام وظیفه است و می‌تواند اجر اخروی داشته باشد. تحمل درد دندان، دلیلی برای عدم جستجوی تسکین آن نیست. در مورد مشکلات زندگی مانند اعتیاد همسر، باید در جهت رفع آن کوشید و در صورت عدم امکان، با مشورت تصمیم گرفت. هر عملی که به نیت قرب الهی انجام شود، ماجور است.

ریزش گناهان به معنای اسقاط تکالیف نیست و حق الناس از جمله دیونی است که باید ادا شود. در صورت ناتوانی از اداء، باید از خداوند طلب یاری کرد و از او خواست که مظالم عباد را از جانب ما جبران نماید.

ریزش گناهان به معنای اسقاط تکالیف نیست و حق الناس از جمله دیونی است که باید ادا شود. در صورت ناتوانی از اداء، باید از خداوند طلب یاری کرد و از او خواست که مظالم عباد را از جانب ما جبران نماید.

منظور از طلب علم در شب قدر، کسب علم قرآنی و عترتی است که اصل دانش عالم هستی محسوب می‌شود. این علم با تفکر، تعقل و درخواست از خداوند برای قرار گرفتن در دل به دست می‌آید. علم حقیقی، علمی است که انسان را به تقوا و یقین برساند و اعمال صالح از آن ناشی شود.

لغو تدریجی برده‌داری به نفع بردگان بود تا از آوارگی و فلاکت جلوگیری شود و با تثبیت مالی و اجتماعی، هویت انسانی آن‌ها بازگردد. اسلام با ظرافت به درمان این درد اجتماعی پرداخت و با قوانینی چون ازدواج، هویت انسانی بردگان را بازگرداند.

روش دعانویسان امروزی مورد تایید قرآن و عترت نیست و ممکن است آلوده به سحر و جادو باشد که مصائب غیرقابل پیش‌بینی به دنبال دارد. بهترین راه درمان دردهای جسمانی و روحانی و رفع حوائج، توسل به آیات الهی و مناجات اهل بیت علیهم السلام است و هر کس غیر از این مسیر را برود، غرق خواهد شد.

لعن خدا به معنای اعلام دوستت ندارم است که باعث طرد و دوری از رحمت الهی می‌شود. در مورد افراد بی‌حجاب، اگر از مؤمنان باشند باید برایشان طلب هدایت کرد و اگر از کافران باشند می‌توان آن‌ها را لعن نمود. بی‌حجابی اگر ناشی از انکار باطنی باشد کفر است، اما اگر با وجود پذیرش دستور الهی به آن عمل نشود، ایمان باطنی دارد ولی عامل نیست و کیفر خواهد شد.

موعظه از شرایط امر به معروف نیست، بلکه راهبرد آن با توجه به پذیرش مخاطب تغییر می‌کند. قرآن خود موعظه برای همه است، اما هدایت‌پذیری تنها برای پرهیزگاران است. زمانی که حجت تمام شود و اثر موعظه معکوس باشد، راهبرد امر به معروف تغییر می‌کند.

تنبیه فحاش باید متناسب با فحش او باشد. اگر مظلوم بتواند اجتهاد کرده و فحاش را تنبیه کند، در واقع تقاص نموده است. اما اگر احتمال گسترش آتش برخورد و بدتر شدن قضیه را پیش‌بینی کند، باید امر را به خدا واگذار نماید، به دستگاه قضایی شکایت کند، یا تنها برخورد تند ارشادی داشته باشد. برخورد فیزیکی بدون اجتهاد شرعی ظلم است.

احادیثی که می‌گویند جنگیدن همراه غیر امام معصوم حرام است، شامل جهاد ابتدایی می‌شود، نه جهاد دفاعی. جهاد دفاعی هیچ محدودیتی ندارد و در هر عصر و زمان و شرایطی، مانند نماز، واجب است؛ چه در محضر امام حاضر باشیم و چه در زمان غیبت او. عقل سلیم و آیات و روایات زیادی بر این امر تاکید دارند.

حجاب قانونی الهی است که باید از آن تبعیت کرد و حفظ آن معامله با خداست. حجاب باعث افزایش زیبایی و محبوبیت می‌شود و مراعات آن نوعی آزمون است. عدم رعایت حجاب به معنی باخت و مجازات است. کسی که خدا را حاکم می‌داند به قانونش احترام می‌گذارد و مراعات قوانین الهی برای عاشقان خدا لذت‌بخش است.

اخم جامعه به معروفات نشانهٔ بیماری آن است. نباید اجازه داد معروف، منکر و منکر، معروف شود؛ تنها راه نجات، تبعیت از قوانین الهی است. شیطان سد راه معروفات الهی است و باید از حکم و قوانین الهی پیروی کرد.

مخالفت با قانون خدا در تعدد زوجات نشانهٔ کفر است. زنان با تشویق مردان به تعدد زوجات، خود در این امر مقصرند و باید از قافلهٔ زنان گلایه مند باشند. تبعیت از سنت رسول خدا، حتی در مواردی که به مذاق خوش نمی‌آید، نشانهٔ ایمان است.

حسنه شامل ایمان به خدا، ولایت و محبت اهل بیت (ع)، نماز، روزه، نیات خوش، اخلاق نیکو و هر عملی که با این ویژگی‌های روحانی انجام شود، می‌گردد. عمل صالحه نیز هر کار خداپسندانه و نیکویی را در بر می‌گیرد، مانند دادن صدقه و دستگیری از نیازمندان.

دلایل بی‌حجابی می‌تواند فریب خوردن از شیطان، فراموشی بهشت و جهنم، ناآگاهی از منافع حجاب، و عدم درک علاقهٔ بیشتر خداوند به افراد باحجاب باشد. این عوامل باعث می‌شود فرد خود را از نامحرم نپوشاند.

تفقه در دین واجب است، اما این وجوب به معنای بیکاری نیست؛ بلکه می‌توان در کنار تلاش‌های معیشتی و در هر شرایطی به آن پرداخت. خداوند تکلیفی فراتر از توان بندگان نمی‌کند و همانطور که یاد خدا در هر احوالی ممکن است، تفقه در دین نیز در هر شرایطی امکان‌پذیر است.

نواختن و گوش دادن به پیانو از نظر شرعی همان حکم موسیقی را دارد. اگر این نواختن یا شنیدن، مطرب و مناسب مجالس لهو و معصیت باشد، حرام شمرده می‌شود.

روایتی از پیامبر (ص) نقل شده که غیبت چهار دسته را جایز می‌شمارد: فاسق آشکار، پیشوای دروغگو، کسانی که با فحش مادر شوخی می‌کنند و کسی که از جماعت مسلمانان کناره گرفته و بر امت عیب می‌گیرد. این جواز صرفا برای تنبیه شرعی و تنویر افکار عمومی و به قصد قربت الی الله است، نه برای بدگویی و سرگرمی.