احکام فقهی

نماز جعفر طیار چهار رکعت است که به صورت دو نماز مستقل دو رکعتی خوانده می‌شود و دارای ثواب زیادی است. بهترین وقت خواندن آن ظهر روز جمعه است، اما در هر روز و ساعتی می‌توان آن را خواند. سه روش برای خواندن این نماز با ذکرها و سوره‌های متفاوت در روایات ذکر شده است.

زیارت امام حسین (ع) نیازمند لباس تقوا، دوری از ظلم و گناه، و رعایت حق الناس و دستورات الهی است. دل پاک و جان آراسته، جواز زیارت است و کسی که امام را بشناسد، با رعایت این موارد به مغفرت و رضوان الهی دست می‌یابد. زیارت باید مانند حج، با خوش‌رفتاری، کم‌گویی، ذکر خدا، پاکیزگی لباس و بدن، خشوع، نماز، صلوات، احترام به مال دیگران، فرو بستن چشم از حرام، مواسات با نیازمندان، و رعایت تقیه همراه باشد.

قرض کردن برای زیارت کربلا توصیه شده است، اما این امر به معنای انصراف از ادای دین نیست. بهتر است مدیون قبل از زیارت دین خود را ادا کند یا از طلبکار اجازه و حلالیت بطلبد. شیعه واقعی کسی است که به احکام خود عارف و عامل باشد و در صورت عدم امکان پرداخت دین، ائمه دین را ادا می‌نمایند.

سفر به کربلا با وجود بدهی توصیه شده است، اما اولویت با ادای دین است. اگر مقدور نیست، باید از طلبکار اجازه گرفت. زیارت امام حسین (ع) ارزش والایی دارد و کلید دین است، اما بدون پاکی و معرفت حقیقی، موجب شرمندگی خواهد بود. اسلام بر پنج پایه استوار است که ولایت، کلید همه آنهاست.

اگرچه ادای حق الناس ضروری است، اما سندی برای صدور مطلبی از امام حسین (ع) مبنی بر عدم جواز جهاد با دین بر گردن، قبل از نبرد عاشورا یافت نشد. همچنین، با توجه به اخلاص یاران و امکان وصیت برای ادای دین، این مطلب بعید به نظر می‌رسد.

اینکه در جامعه‌ای ادعای حکومت اسلامی وجود دارد اما فحشا و ربا در آن بیداد می‌کند، دلیل بر عدم تشکیل حکومت دینی نیست. حتی در زمان پیامبر (ص) نیز تعداد مؤمنان کم بود و خداوند با صابران است. بانگ اذان، اعتکاف جوانان، مناجات در ماه رمضان و دفاع از حرم، نشانه‌های دینداری هستند.

شیعهٔ واقعی کسی است که عامل به تکالیف خود باشد و محبت اهل بیت به دلیل پایبندی شیعیان به وظایفشان است. کسی که نهایت تلاش خود را برای ادای تکالیف به کار می‌گیرد اما درمانده می‌شود، تکلیفش تخفیف می‌یابد. مطلبی مبنی بر ممانعت حضرت از همراهی شخص مدیون یافت نشد.

اقامت در کربلا به قصد زیارت و با شور و حال حسینی، حسن خاص خود را دارد و دارای اجر و مزد ویژه‌ای است. آنچه مورد نکوهش است، وطن گرفتن کربلا به گونه‌ای است که شور و سوز حسینی تضعیف شود و آن مکان شریف به استراحتگاه زائر تبدیل گردد؛ چرا که در این صورت، زیارت حضرت شبیه مسافرت‌های معمولی خواهد شد.

در فقه چنین حکمی مبنی بر بطلان نماز بدون خواندن سوره «قل هو الله» (توحید) وجود ندارد. این ادعا که نماز بدون این سوره باطل است، صحت ندارد و مانعی برای صحت نماز محسوب نمی‌شود.

تعدی مقلدان از فتوای مجتهد خود، مانند آیت‌الله سیستانی که قمه‌زنی را حرام می‌دانند، تنها دلیلش معصیت خود مقلد است. احتمال دارد ایشان به مقلدان خود تذکر دهند، اما این تذکرها به اطلاع عموم نرسد.

دیدن عکس پروفایل گروه که چهره مکشوفه را نمایش می‌دهد، اگر به قصد جذب نگاه دیگران باشد، معصیت مستمر و ادامه‌دار محسوب می‌شود. اگرچه برخی علما نگاه بدون شهوت را جایز دانسته‌اند، اما هیچ زن عفیفی عکس خود را در معرض دید دیگران قرار نمی‌دهد.

زیارت نکردن قبور والدین به دلیل دوری راه یا موانع دیگر، لزوما موجب عاق والدین نمی‌شود. وظیفهٔ اصلی فرزند، نیکی و دعا در حق والدین است و تلاش در حد توان و با ملاحظه شرایط، کفایت می‌کند. احسان، انفاق و دعا پس از مرگ والدین، حقوق لازمه را ادا می‌کند.

مارهای بالدار، سیل‌ها، فرو رفتن زمین، باد و آتش، پنج بلا یا مجازات اقتصادی آخرالزمان هستند. مار بالدار به کم‌فروشان، سیل به سوگندخوران دروغگو، فرو رفتن زمین به کاسبان حرام‌خوار، باد به عیاشان و آتش به رباخواران اشاره دارد که هر کدام نمادی از عذاب اقتصادی برای گناهانشان هستند.

استفاده از لباس سیاه در عزاداری حضرت سیدالشهدا (ع) بلامانع است، مشروط بر اینکه با نشان‌های گروه‌های ملحد متفاوت باشد. زنان بنی‌هاشم در عزای امام حسین (ع) سیاه پوشیدند و امام سجاد (ع) برایشان غذا آماده می‌کرد. پوشیدن لباس سیاه مطلقا مکروه نیست.

قمه زنی در ملاء عام به عشق امام حسین (ع) اشکال دارد زیرا جامعه آن را نمی‌پذیرد و باعث بدبینی به مذهب می‌شود. سیره معصومین (ع) باید الگوی عزاداری باشد و عملی که باعث دور شدن مردم از اهل بیت (ع) شود، مورد تأیید نیست.

شیطان وجود خارجی دارد و رجم نمادین او بیهوده نیست، زیرا ارتباط ما با حقیقت اشیاء بیشتر از طریق نشانه‌ها و نمادهاست. رجم جمرات، مبارزه با نفس اماره، اعلام برائت از ابلیس و تمام رذایل است و نوعی تمرین نظامی برای مبارزه با شیطنت‌هاست.

بهترین نیکی در حق مادر، منع او از ارتکاب گناهان است. این امر تا بدان جا اهمیت دارد که اگر مادر مرتکب گناه شود، لازم است او را در خانه زندانی کرد یا حتی به زنجیر کشید تا از حرام‌های الهی بازداشته شود.

اعضای بدن امانت‌های الهی هستند و تصمیم‌گیری درباره آن‌ها باید با عقلانیت و در جهت رضای خدا باشد. اهدای عضو به مؤمنین جایز و مطلوب است، اما به افراد گناهکار یا اهل نفاق جایز نیست. در شرایط خاص، می‌توان عضو حیاتی را به فردی مؤمن‌تر اهدا کرد. مراجع عظام تقلید در مورد اهدای عضو پس از مرگ مغزی نظرات متفاوتی دارند که برخی آن را در صورت نیاز و با رضایت بستگان جایز می‌دانند.

دخیل بستن اگر باعث افزایش حس و ارتباط شخص با مراد شود، اشکالی ندارد، اما تبدیل آن به عادت، مراسم ثابت، بدعت یا سوءاستفاده، ناپسند است. هر نیت و عملی، بدون اثر نمی‌باشد. تقلید کورکورانه بدون انگیزش باطنی مشکل‌افزاست، اما آمیختگی نیت زیبا با عملی برازنده همیشه زیباست.

سجده فقط مخصوص خداست و از آن خداست. سجده بر قبور ائمه اطهار بدون اذن الهی، شرک محسوب می‌شود. برای شکرگزاری در برابر بارگاه مقدس، خواندن نماز شکر یا انجام سجده در محلی که موجب سوءتفاهم عوام یا بهانه به دست وهابیت ندهد، بهتر است.